II SA/Gl 1054/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr SKO [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta B. wymierzył obecnie skarżącej B. M., karę pieniężną w wysokości 4435,60 zł (cztery tysiące czterysta trzydzieści pięć złotych 60/100) za umieszczenie reklamy na przyczepie o nr rej. [...] w pasie drogowym przy ul. [...], rejon stacji [...] w B., w dniach 27.04.2015 r., 29.04.2015 r., 30.04.2015 r., 04.05.2015 r., 06.05.2015 r., 08.05.2015 r., 11.05.2015 r., 12.05.2015 r., 13.05.2015 r., 18.05.2015 r., 20.05.2015 r., 22.05.2015 r., 25.05.2015 r., tj. 13 dni bez zezwolenia zarządcy drogi. Z decyzji wynikało ponadto, że wskazana w decyzji kwota pieniężna winna być wpłacona na rachunek Miejskiego Zarządu Dróg w B. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po przeprowadzonym wcześniej postępowaniu administracyjnym, które zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] r. o nałożeniu na skarżącą B. M. kary pieniężnej za umieszczenie reklamy na przyczepie zlokalizowanej w pasie drogowym, Miejski Zarząd Dróg w dniu 27 kwietnia 2015 r. dokonał ponownej kontroli tegoż pasa drogowego, która wykazała, że reklama nie została usunięta. Na tej podstawie zarząd zmuszony był wszcząć kolejne postępowanie za 13 dni zajęcia pasa drogowego, wykazane kontrolami przeprowadzonymi w dniach 27.04.2015 r., 29.04.2015 r., 30.04.2015 r., 04.05.2015 r., 06.05.2015 r., 08.05.2015 r., 11.05.2015 r., 12.05.2015 r., 13.05.2015 r., 18.05.2015 r., 20.05.2015 r., 22.05.2015 r. i 25.05.2015 r. Przedmiotowa reklama umieszczona została na przyczepie samochodowej, zlokalizowanej w pasie drogowym na działce nr [...] przy ulicy [...] w B., pozostającej w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w B. Treść zamieszczonej reklamy wskazywała m.in. na nazwę działalności gospodarczej skarżącej i formy kontaktu, a jej celem było rozpowszechnianie uczestnikom ruchu drogowego informacji o prowadzonej przez skarżącą B. M. działalności gospodarczej - "A". W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez przyczepę z tablicami reklamowymi, zaś zgodnie z art. 40 ust. 1 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) właściciel powinien był wystąpić o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Brak wymaganego zezwolenia obligował z kolei organ do wymierzenia kary pieniężnej, której wysokość w myśl art. 40 ust. 6 i ust. 12 powołanej wyżej ustawy stanowiła 10-krotność opłaty ustalanej jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego, a także stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego w obrębie drogi gminnej wynikającej z Uchwały [...] Rady Miejskiej, której wysokość wynosiła 2,00 zł za każdy dzień. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego odwołanie wniósł pełnomocnik B. M., który podniósł szereg zarzutów uszeregowanych w punktach: 1) naruszenia art. 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące informowanie strony o obowiązkach wynikających z ustawy o drogach publicznych, fakcie zajęcia drogi pod reklamę, konieczności usunięcia obiektu reklamowego z zajętego pasa drogowego pod rygorem codziennego zwiększania się kar pieniężnych, nieinformowanie o oględzinach i kontrolach pasa drogowego, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej mającej być "nieproporcjonalną do naruszonych obowiązków"; 2) naruszenia art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez pominięcie funkcji represyjnej przewidzianej tym przepisem kary, a uwypuklenie jej funkcji fiskalnej poprzez "celowe wszczęcie kolejnego postępowania mimo niezakończenia się poprzedniego, z uwzględnieniem sprawy zakończonej wydaniem decyzji nr [...], jako mającej ten sam przedmiot postępowania i stan faktyczny; 3) naruszenia art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych poprzez "przyjęcie za udowodnione, że okres zajęcia pasa drogowego wynosi 13 dni" oraz art. 2 i 32 Konstytucji poprzez działanie w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej, informowania stron i równości wobec prawa; 4) błąd w ustaleniach faktycznych mający polegać na błędnym uznaniu, że "oznaczenia na samochodzie" ma cechę reklamy; 5) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP zwłaszcza poprzez brak wezwania do opróżnienia miejsca postojowego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik rozwinął wskazane zarzuty wskazując, że naruszono podstawowe zasady prowadzenia postępowania co doprowadziło do wymierzenia wyższej kary, organ działał z zamiarem wygenerowania zysku, postępowanie nr [...] było identyczne jak to objęte obecnie rozpoznaniem, pas drogi monitorowany był codziennie, a strona nie uzyskała żadnej informacji prawnej o konsekwencjach nie usunięcia niezwłocznie z pasa drogowego przyczepy z umieszczoną na niej reklamą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że argumentacja powołana przez pełnomocnika strony w odwołaniu jest niespójna i nietrafna. Odnosząc się do sprawy nr [...] na którą powoływał się tak organ jak i pełnomocnik skarżącej wskazano, że wbrew twierdzeniom podnoszonym w odwołaniu, sprawa ta nie miała identycznego przedmiotu jak postępowanie będące obecnie przedmiotem rozpoznania. Dotyczyła ona wprawdzie tej samej reklamy (przyczepy), umieszczonej w tym samym miejscu, ale w innych terminach. Nie zmienia tych ustaleń ponowne rozpoznawanie tamtej sprawy przez organ I instancji w efekcie kasacyjnej decyzji kolegium. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że strona z poprzednio prowadzonego postępowania wiedziała, że zarządca drogi kwestionuje umieszczenie przyczepy reklamowej w pasie drogowym ul. [...] i ewidentnie me usunęła jej niezwłocznie, skoro przyczepa pozostawała tam w kolejnych okresach kwietnia i maja 2015 roku. Organ podniósł również, że bogate i jednolite orzecznictwo w zakresie reklam "mobilnych" wskazuje, iż nie budzi wątpliwości nakładanie kar i opłat na właścicieli przyczep, które zostały umieszczone w pasie drogowym dla celów reklamowych. W świetle art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych to co zostanie naklejone, czy wymalowane na pojeździe poruszającym się po drogach publicznych celem przewozu osób i rzeczy bez uniemożliwienia pełnienia funkcji podstawowej jest rodzajem reklamy. Zawarte w aktach zdjęcia przyczepy o nr rej. [...] wyraźnie świadczą o tym, że po zamocowaniu sporych rozmiarów dwustronnej reklamy przewozu rzeczy już wykonywać nie można. Przyczepa została więc konstrukcyjnie przygotowana do wypełnienia funkcji reklamowych, a treść reklamy bezpośrednio promowała działalność gospodarczą prowadzoną przez stronę pod nazwą "A". Miejsce w którym umieszczono reklamę znajduje się w pasie drogowym przy ulicy [...], której bliskość położenia skutkuje bardzo dobrą widocznością z pojazdów poruszających się po ulicy [...], która jest jedną z najbardziej ruchliwych ulic B. Duże napisy na reklamie były więc bez problemów odczytywane z pojazdów, a o promocyjnym celu reklamy świadczyło dodatkowo umieszczenie jej na parkingu obok stacji [...]. Wskazano ponadto, że strona prowadząca działalność gospodarczą musi orientować się w przepisach regulujących ustawienie reklam przy drogach publicznych i nie wydaje się możliwe, aby zupełnie nieświadomie skonstruowała przyczepę tak, aby mogła bezpiecznie i stabilnie przewozić umocowaną na stałe tablicę reklamową. Świadczy to jednoznacznie zdaniem organu o tym, że mimo formalnego zarejestrowania przyczepy i posiadania polisy ubezpieczenia OC przyczepa była "przyczepą banerową", czyli reklamą w rozumieniu definicji ustawowej. Tak więc tak ustalenia faktyczne jaki i ich przyporządkowanie do przepisów nie budziły w ocenie organu zastrzeżeń. Organ odwoławczy podkreślił również, że w postępowaniu zakończonym decyzją kasacyjną SKO znak [...] powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji były wątpliwości dotyczące statusu drogi na której ulokowana została przyczepa z reklamą, bowiem nie był on dostatecznie udokumentowany. Mapa zaś w obecnych aktach wskazuje granicę pasa drogowego i granice działki [...] jednoznacznie, a własność i władanie nią przez Zarządcę drogi gminnej nie było przez stronę kwestionowane. Kolegium w oparciu o zgromadzone w aktach dokumenty zobowiązane było przyjąć, że strona była właścicielem przyczepy o nr rej. [...] konstrukcyjnie przystosowanej do ekspozycji reklamy obustronnej o łącznej powierzchni 17,06 m2. Reklama ta pozostawała w pasie drogowym przy ul. [...] w B., co najmniej w dniach 27.04.2015 r., 29.04.2015 r., 30.04.2015 r., 04.05.2015 r., 06.05.2015 r., 08.05.2015 r., 11.05.2015 r., 12.05.2015 r., 13.05.2015 r., 18.05.2015 r., 20.05.2015 r., 22.05.2015 r., 25.05.2015 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. Strona nigdy nie wystąpiła o wydanie zezwolenia przewidzianego przez art. 40 ust 2 pkt 3 in fine powoływanej ustawy o drogach publicznych, które mogło być wydane stronie za stosowną opłatą. Wobec tego, że reklama została umieszczona w pasie drogowym bez zezwolenia nałożenie kary za jej umieszczenie bez zezwolenia było obligatoryjne. Nie podlegało również miarkowanie wysokości nałożonej kary, skoro sposób określenia jej wysokości wynika jednoznacznie z przepisów art. 40 ust. 12 oraz ust. 6 i 8 ustawy o drogach publicznych. Gdyby strona, tak jak podnosi w odwołaniu niezwłocznie, tj. już po pierwszej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej usunęła przyczepę, to kary by nie było lub naliczona zostałaby w mniejszej wysokości. Wskazano przy tym, że organ I instancji zasadnie naliczył opłaty za zajmowanie pasa drogowego tylko za te dni, kiedy reklamę w pasie znalazł i skontrolował. To, że kontrole prowadzone były bez wzywania strony nie może wpływać na wynik sprawy, bowiem powiadomienie strony o kontroli z wyprzedzeniem czyniłoby kontrolę bezowocną. Naliczona kara tym samym nie nosi znamion decyzji fiskalnej, bowiem została naliczona wyłącznie za dni ewidentnego zajmowanie pasa drogowego. B. M. o zakazie posadowienia reklamy w pasie drogowym wiedziała wcześniej i jej nie usunęła, natomiast reklama łatwo mogła być umieszcza w innych miejscach, przyczepa bowiem jako zarejestrowana mogła poruszać się po drogach publicznych. Dodatkowo wskazano, że w decyzji prawidłowo naliczono wysokość kary. Dlatego też organ II instancji uznał zarzuty podnoszone w odwołaniu za niezasadne. W skardze do sądu administracyjnego złożonej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy decyzja powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania; 2) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania administracyjnego, mimo nieuprawomocnienia się decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku ([...]), która to decyzja została następnie uchylona decyzją SKO w B. z dnia [...] roku, a która zdaniem pełnomocnika skarżącej rozstrzyga zagadnienie prawne w kwestii zasady odpowiedzialności strony, 3) naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, nietrafnych argumentów i nieczytelności samego uzasadnienia, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 4) naruszenie art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. polegające na nienależytym i niewyczerpującym informowaniu strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, w szczególności poprzez nieinformowanie strony o obowiązkach płynących z ustawy o drogach publicznych, o fakcie że odwołująca się zajęła teren drogi publicznej pod reklamę, co wiąże się z obowiązkiem poniesienia kary pieniężnej, a także o konsekwencjach nie usunięcia niezwłocznie reklamy z pasa drogowego; 5) naruszenie art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji polegające na nierozważeniu wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść odwołującej się, a zwłaszcza faktu, że informacja o prowadzonym postępowaniu o przeprowadzonych wizjach i kontrolach na terenie zajętego pasa drogi dotarła do strony bez uprzedniego wezwania jej do opróżnienia miejsca postojowego; 6) naruszenie prawa materialnego, a to art. 40 ust. u.d.p. poprzez wymierzenie kary pieniężnej z pominięciem funkcji represyjnej a uwypukleniem funkcji fiskalnej, poprzez celowe wszczęcie kolejnego postępowania mimo nie zakończenia poprzedniego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej rozwinął argumentację dotyczącą powołanych zarzutów, które w zasadniczej mierze stanowiły powtórzenie zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Po raz kolejny pełnomocnik skarżącej wskazywał na konieczność zawieszenia postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie nr [...], której rozstrzygnięcie stanowić ma zagadnienie wstępne w sprawie obecnie objętej rozpoznaniem oraz podkreślał, że organ nie informował strony o konieczności usunięcia przyczepy z pasa drogowego, ani o konsekwencjach związanych z nie zastosowaniem się przez stronę do tego obowiązku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Odnosząc się do przedstawionych w skardze zarzutów wskazało między innymi, że nieprawdziwa jest sugestia, jakoby w opiciu o tożsamą dokumentację dotyczącą statusu drogi wydano różne decyzje. Wskazało, że nie celowe i nie możliwe jest zawieranie w aktach całej dokumentacji drogi, bowiem z uwagi na jej obszerność w aktach zamieszcza się jedynie odpisy fragmentów ograniczających się do miejsca, gdzie bez zezwolenia zajęto pas drogowy, a ponadto strona nigdy nie kwestionowała że przyczepa ulokowana została w pasie drogowym, podnosząc zupełnie inne kwestie. Wbrew twierdzeniom skarżącej wadliwe kompletowanie dokumentacji w sprawie [...] nie ma związku z przedmiotową sprawą oraz brak jest też analogii pomiędzy powoływaną przez skarżącą sprawą objętą wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 251/14, a sprawą obecną. Organ odwoławczy podniósł, że brak jest związku formalnego pomiędzy wcześniejszym postępowaniem w sprawie zajęcia pasa drogowego ulicy [...], gdyż obecne postępowanie nie zależy od wyniku postępowania wcześniejszego, dotyczącego wymierzenia skarżącej kary za inny okres. Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze to właśnie zawieszenie obecnego postępowania doprowadziłoby do rażącego naruszenia przepisów. Wskazano, że materiał dowodowy dotyczący obu postępowań pokrywa się i dotyczy tej samej reklamy, należącej do tej samej osoby, ale inne są ustalenia dotyczące terminów zajęcia pasa drogowego i odmiennie — dokładniej sporządzone odpisy map dotyczące dokumentacji drogi. Dodano też, że strona była dużo wcześniej informowana o zakazie ustawiania przyczep reklamowych w pasie drogowym bez wymaganego zezwolenia, czego nie chciała przyjąć do wiadomości w sposób nieuprawniony twierdząc, że skoro przyczepa jest zarejestrowana, to może poruszać się po drogach publicznych i dowolnie parkować w pasie drogowym. Ponadto podkreślono, że strona mogła wystąpić o zezwolenie na umieszczenie przyczepy z reklamą w pasie drogowym, czego nie uczyniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom organy orzekające dokonały w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, w oparciu o prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy. Prawidłowo też, w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, zastosowały prawo materialne. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele inne niż wymienione w tym przepisie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 2 pkt 3 tej ustawy dotyczy to m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 12 na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez wymaganego pozwolenia, której wysokość ustalana jest dodatkowo zgodnie z treścią ustępu 6 i 8 artykułu 40. W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w pełni należy podzielić ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji co do charakteru umieszczonej w pasie drogowym przy ul. [...] w B. przyczepy o nr rej. [...], jako dwustronnej reklamy w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy. Przedmiotowa przyczepa została bowiem specjalnie przystosowana do spełniania takiej funkcji, w efekcie czego utraciła przydatność do realizacji podstawowego przeznaczenia tego rodzaju rzeczy tj. do przewozu rzeczy. Zamocowana na tej przystosowanej w tym celu, a należącej do skarżącej przyczepie reklama bezpośrednio promowała prowadzoną przez nią działalność gospodarczą. W konsekwencji nie można przyjąć, że przyczepa ta była w tym miejscu parkowana jako pojazd, co mogłoby być zgodnie z przeznaczeniem drogi publicznej dopuszczalne (art. 1 ustawy), ale jako reklama o jakiej mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy. W sprawie nie zostało też podważone ustalenie organów, że miejsce umieszczenia przedmiotowej reklamy (parkowania przyczepy) znajdowało się w pasie drogowym ul. [...] w B. na działce nr [...]. Okoliczność ta nie była zresztą przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym kwestionowana. Wynika to także z zalegającej w aktach administracyjnych mapy geodezyjnej oraz ze zgromadzonego na użytek tego postępowania planu sytuacyjnego i fotografii. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy w pierwszej kolejności uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaskarżoną decyzją wymierzono bowiem skarżącej karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia za inny okres iż we wcześniej prowadzonej sprawie. Dokonano tego w oparciu o inny materiał dowodowy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie w niej decyzji było zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie w której zapadła nieostateczna decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...]. Wbrew stanowisku skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszystkim wymogom o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Wynika z niego zarówno w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny jak i wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Można zaś przyjąć, że to właśnie zarzut naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. został sformułowany w skardze zbyt ogólnikowo. Nie mógł też odnieść skutku zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8, 9 i 10 k.p.a m.in. w związku z przeprowadzeniem niektórych czynności dowodowych bez udziału skarżącego. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za dowód taki mogą być zatem uznane dokumenty sporządzone w następstwie czynności monitorujących, dokonywane czy to przez pracowników organu czy też przez inne podmioty działające na zlecenie zarządcy drogi, również dla potrzeb różnego rodzaju spraw. Z natury rzeczy dokumenty takie są sporządzane bez udziału przyszłych stron postępowania, co nie oznacza, że nie mogą być włączone w poczet materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do ich treści, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący nie podważył przy tym treści tych dowodów. W stanie faktycznym sprawy nie można podzielić też zarzutu naruszenia tych przepisów postępowania, które miałoby polegać na nienależytym i niewyczerpującym informowaniu strony o obowiązkach płynących z ustawy o drogach publicznych, o fakcie zajęcia terenu drogi publicznej pod reklamy, co wiąże się z obowiązkiem poniesienia kary pieniężnej, o konsekwencjach nie usunięcia niezwłocznego tej reklamy i braku wcześniejszego wezwania do opróżnienia miejsca postojowego. O wszystkich tych okolicznościach strona wiedziała bowiem z wcześniejszego toczącego się w stosunku do niej w związku z nielegalnym usytuowaniem tej samej reklamy postępowania. Pomimo tego strona zajmowała w dalszym ciągu pas drogowy bez wymaganego pozwolenia. Czyniła to zatem z pełną świadomością wynikających z tego konsekwencji materialnych. Dlatego też w niniejszej sprawie zachodzi w tym względzie całkowicie różna sytuacji niż miała miejsce w sprawie w której zapadł powoływany przez stronę wyrok WSA w Gliwicach w sprawie sygn. akt II SA/Gl 251/14. Nie można też w takiej sytuacji przyjąć, że przedmiotowa kara została wymierzona z pominięciem jej funkcji represyjnej a przy uwypukleniu funkcji fiskalnej. W tym względzie trafnie podniosło SKO w odpowiedzi na skargę, że związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, tj. zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowany przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. Organy miały zatem obowiązek wymierzyć karę za te dni w których stwierdziły rzeczywiste zajęcia pasa drogowego przez reklamę skarżącej, co też uczyniły. Wobec powyższego trafnie Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznając, że kara została naliczona i wymierzona prawidłowo, w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). im