II SA/Gl 1056/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r. odrzucił skargę D. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Odpis powołanego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 24 stycznia 2018 r. W piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r. ( nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 stycznia 2018 r. ) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący zaprzeczył jakoby otrzymał w dniu 1 grudnia 2017 r. jakiekolwiek zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Przesyłka doręczona z Sądu w tym dniu zawierała wyłącznie pismo zatytułowane "Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu" oraz załącznik w postaci odpisu odpowiedzi na skargę organu administracji z dnia 3 listopada 2017 r. Skarżący wskazał, że dopiero po zapoznaniu się z treścią postanowienia o odrzuceniu jego skargi z dnia 8 stycznia 2018 r. zorientował się, że w przesyłce otrzymanej w dniu 1 grudnia 2017 r. brakuje zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Skarżący wskazał ponadto, że powyższy brak nie został przez niego stwierdzony w dniu 1 grudnia 2017 r., bowiem w tym dniu miał on ograniczoną percepcję, z uwagi na przebytą chorobę w okresie od dnia 28 listopada 2017 r. do dnia 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć należy, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy przyjąć, że wskazany termin rozpoczął bieg w dniu zapoznania się przez skarżącego z treścią postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 24 stycznia 2018 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 30 stycznia 2018 r., został zatem wniesiony w terminie. Jednocześnie dokonano uchybionej czynności, czyli uiszczono wpis od skargi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II OZ 1364/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 560/00; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 630/96). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. Podkreśla się, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02). Z powołanych przepisów P.p.s.a. wynika też, że ciężar wykazania braku winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie, która domaga się przywrócenia tego terminu. Strona ta zobowiązana jest więc uprawdopodobnić, że po jej stronie występują przesłanki orzeczenia zgodnego ze złożonym żądaniem. Użyte w art. 86 § 1 P.p.s.a. nieostre pojęcie, tj. brak winy wymaga skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji skarżącego, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Z obowiązkiem strony wiąże się odpowiadający mu obowiązek Sądu, dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy, oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 86 § 1 ppsa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I FZ 433/10). Wprawdzie brak winy w uchybieniu terminowi zainteresowany winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania i co ma być udogodnieniem dla zainteresowanego, lecz jednocześnie uprawdopodobnienie winno dotyczyć takich okoliczności, które pozwalają na przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu. Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że jedynym argumentem przedstawionym przez skarżącego na uzasadnienie braku winy w uchybieniu terminu, było twierdzenie, że w przesyłce pocztowej, w której przesłano do niego korespondencję z Sądu, nie było zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, pomimo iż znajdowało się tam pismo informujące o doręczeniu odpisu takiego zarządzenia. Argumentacja skarżącego nie może być uznana za wystarczającą do uznania, że uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że skarżącemu doręczono nie tylko odpis odpowiedzi na skargę organu administracji lecz również zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący D. F. nie podważył skutecznie doręczenia, które udokumentowane jest potwierdzeniem znajdującym się na karcie nr 17 akt sprawy. Z potwierdzenia tego jednoznacznie natomiast wynika, jaka była zawartość przesyłki pocztowej, zawierającej korespondencję z Sądu. Wedle znajdującej się na nim informacji przesyłka zawierała: wezwanie o wpis oraz odpis odpowiedzi na skargę. D. F., jakkolwiek podniósł, że korespondencja z Sądu nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, to w żaden sposób nie uprawdopodobnił tego twierdzenia. Sama zaś deklaracja strony - wobec informacji jednoznacznie potwierdzonych dokumentem znajdującym się w aktach sprawy – nie jest wystarczająca do przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 822/16. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Praktyka wysyłania przez Sąd w jednej przesyłce kilku pism do tego samego adresata nie budzi wątpliwości. Istotnym jest, aby fakt ten został odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OZ 42/17). Tak było w sprawie niniejszej. Samo twierdzenie strony, że nastąpiła okoliczność niezgodna z treścią zapisu zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, której przyjęcie pokwitował, nie uprawdopodabnia, iż sytuacja ta faktycznie miała miejsce. W interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi zwłaszcza, że jak twierdzi skarżący, znajdowało się tam pismo informujące o doręczeniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Natomiast w sytuacji, kiedy skarżący tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Na okoliczność tę nie wpływa również przedstawione przez skarżącego zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu stanu zdrowia. W okolicznościach tej sprawy nie można uznać za wiarygodne, że skarżący nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania doręczenia przesyłki poprzez gołosłowne twierdzenie o niepełnej jej zawartości prowadziłoby do tego, że każdy odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu, co w konsekwencji podważałoby zasady funkcjonowania procedur sądowych. W oparciu o przywołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.