II SA/Gl 1057/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kontroli przewodów kominowych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. G. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego z urzędu) – co ustalono w oparciu o treść oświadczenia nadesłanego przez pełnomocnika skarżące. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że sytuacja materialna strony skarżącej już dwukrotnie była przedmiotem analizy. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a w wyniku wniesienia sprzeciwu od tego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach również odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej w tym zakresie. Sytuacja materialna strony nie ulegała zasadniczej zmianie w stosunku do poprzednio składanych oświadczeń, stąd też argumenty powołane w poprzednio wydanych rozstrzygnięciach nadal pozostają aktualne. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy nie znaleziono podstaw do przychylenia się do wniosku strony albowiem nie wykazała ona nadal, że konieczność poniesienia kosztów sądowych (sprowadzających się w zasadzie do wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł) a także samodzielne skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika leży poza jej możliwościami finansowymi. Skarżąca dysponuje stałym, miesięcznym dochodem, mając na utrzymaniu troje dzieci (jedno pełnoletnie) oraz niepracującego męża. Obaj ojcowie jej potomstwa nie pracują i nie partycypują w kosztach utrzymania dzieci, zaś strona nadal nie przedstawiła żadnego, wiarygodnego powodu, dla którego nie podjęła kroków zmierzających do wyegzekwowania ciążących na nich obowiązków. W opisywanej sytuacji nie można stwierdzić, że konieczność samodzielnego poniesienia kosztów sądowych, stanowiących równowartość około 24 euro jak również skorzystania z usług fachowego pełnomocnika leży poza granicami możliwości finansowych strony. Uzasadnieniem dla ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu nie może być brak orientacji w obowiązujących przepisach. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.