II SA/Gl 1058/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. M. M., E.G., D. K. i K. K. wystąpili do Burmistrza P. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w obrębie P. składającej się z działek od nr [...] do nr [...], objętych księgą wieczystą nr [...] i [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz P. pozytywnie zaopiniował powyższy wniosek i wskazał, iż sprawa podziału nieruchomości dotyczy działek położonych w P. oznaczonych nr [...] i [...] stanowiących współwłasność D. i K.K. oraz działek o nr [...] i [...] stanowiących współwłasność M.M. i E. G., a celem podziału jest wydzielenie działek budowlanych. Do akt sprawy wnioskodawcy dołączyli wstępny projekt podziału nieruchomości, kopie odpisów z ksiąg wieczystych Kw nr [...] i Kw nr [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w P. oraz wypisy z rejestrów gruntu wraz z kopią mapy ewidencyjnej. Rozpatrując ten wniosek Burmistrz P. decyzją nr [...] (nr [...]) z dnia [...]r. orzekł w pkt. 1 o warunkowym zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonych w obrębie P., objętych księgą wieczystą nr [...] będących własnością D. i K. K. i będących własnością E.G. i M.M. objętych księgą wieczystą nr [...]. W pkt. 2 orzeczono, iż podziału można dokonać pod warunkiem zapewnienia przy zbywaniu działek wydzielonych służebności drogowej po działkach nr [...] lub ustanowienia służebności drogowej po działkach nr [...], [...] i zbyciu udziału we współwłasności działek nr [...]. W pkt. 3 orzeczono, iż działki nr [...] oraz nr [...] będące przedmiotem podziału powstałym m. in. w wyniku podziału działek nr [...] co zostało opisane w wykazie synchronizacyjnym stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszej decyzji. W pkt. 4 orzeczono, iż działka gruntu oznaczona na projekcie podziału nr [...] wraz z działką nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową, w pkt. 5 orzeczono, iż działka gruntu oznaczona na projekcie podziału nr [...] wraz z działką nr [...] i nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową, w pkt. 6 orzeczono, iż działka nr [...] wraz z działką nr [...], nr [...] i nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową, w pkt. 7 orzeczono, iż działka nr [...] wraz z działką nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową, w pkt. 8 orzeczono, iż działka nr [...] wraz z działką nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową. W pkt. 9 wskazano m. in., iż decyzja stanowi podstawę do: dokonania wpisu w księdze wieczystej, dokonania wpisu w katastrze nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz P. wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu sołectwa P. położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 43 MN - tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniająca. Podkreślono, iż działki powstałe w wyniku podziału posiadają dostęp do drogi publicznej ul. [...] po drodze wewnętrznej oznaczonej numerem działki [...] będącej własnością Gminy P. Pismem z dnia [...] r. D. i K. K. oraz E. G. wnieśli o uchylenie ww. decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., który to wniosek zmodyfikowali w dniu [...] r. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji, której zarzucali dokonanie podziału pod ich nieobecność, a ponadto w sposób inny niż strony wcześniej uzgodniły. Ponadto E. G. zarzucała, iż M. M. przy dokonywaniu działu spadku oświadczyła, że nieruchomość nie jest położona w terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe (jednostka 43 MN ) i że w ten sposób chce uzyskać większą wartość spadku. E.G. zarzucała też, iż decyzji zatwierdzającej podział nie otrzymała aż do [...]r. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. w przedmiocie warunkowego zatwierdzenia podziału nieruchomości położonych w obręb P. stanowiących własność D. i K.K. (Kw [...] ) oraz E. G. i M.M. (Kw [...]). W uzasadnieniu decyzji SKO w B. podało, że zgodnie z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej u. g. n.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1). Zgodność, o której mowa dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Podział nieruchomości jest niedopuszczalny jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej (ust. 3). Kolegium po przeanalizowaniu akt sprawy uznało, iż w rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie dokonał oceny zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu ani w postanowieniu opiniującym zamierzony podział, ani też w samej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż w postanowieniu organ stwierdził jedynie to, że teren podlegający podziałowi oznaczony jest symbolem 43 MN oraz 5 WS 1, a dalej przepisał ustalenia planu dla tych jednostek zawarte w § 5 -16 oraz § 140-141 uchwały o zatwierdzeniu planu miejscowego. Kolegium podało, iż nieruchomości znajdujące się w jednostce oznaczonej symbolem 43 MN są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą, a znajdujące się w jednostce 5 WS 1 są przeznaczone jako tereny wód powierzchniowych śródlądowych - zbiorniki i oczka wodne oraz że w tej jednostce istnieje zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy i zasypywania. Kolegium akcentowało, iż organ nie ustalił w postanowieniu opiniującym jaka część nieruchomości objętej podziałem znajduje się w każdej z tych jednostek. Ponadto Kolegium wskazało, iż Burmistrz w decyzji stwierdził odmiennie niż w postanowieniu, że nieruchomość położona jest tylko w obszarze oznaczonym symbolem 43 MN i że posiada dostęp do drogi publicznej ulicy [...] drogą wewnętrzną, oznaczoną jako działka nr [...] będącą własnością Gminy P. SKO podkreśliło, iż organ I instancji nie zawarł w żadnym z opisanych dokumentów stwierdzenia, że przedstawiony przez wnioskodawców podział jest zgodny z ustaleniami planu. Brak tej oceny oraz rozbieżność stanowiska organu co do przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym pomiędzy stanowiskiem zawartym w postanowieniu, a stanowiskiem zawartym w decyzji świadczy o tym, że organ nie dokonał należytej oceny dowodów i nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 93 ww. ustawy. Kolegium wskazywało, iż wydzielenie działek budowlanych w obszarze jednostki oznaczonej symbolem 5 WS 1, gdzie istnieje zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy jest rażącym naruszeniem art. 93 ust. 1 i 2 ustawy. SKO podkreśliło, iż prowadzący postępowanie organ I instancji nie zapewnił w nim stronom czynnego udziału, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co rażąco narusza przepis art. 10 Kpa. SKO wskazało, iż zatwierdzając podział nieruchomości organ orzekł ponadto w pkt 4, iż wydzielona (z nieruchomości D. i K. K.) działka nr [...] wraz z wydzieloną (z nieruchomości E.G. i M. M.) działką nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość gruntową, w pkt 5, że wydzielona (z nieruchomości D. i K.K.) działka nr [...] wraz z wydzielonymi (z nieruchomości M. M. i E.G.) działkami nr [...] i [...] stanowić będą jedną nieruchomość, w pkt 6, że wydzielone (z nieruchomości M.M. i E. G.) działki nr [...] i [...] wraz z wydzieloną (z nieruchomości D. i K.K.) działką nr [...] oraz działką nr [...] (która nie jest objęta podziałem) stanowić będą jedną nieruchomość, w pkt 7, że wydzielona (z nieruchomości D. i K. K.) działka nr [...] z działką nr [...] (która nie jest objęta podziałem) stanowić będą jedną nieruchomość, a w pkt 8, że wydzielona (z nieruchomości M. M. i E.G.) działka nr [...] wraz z wydzieloną (z nieruchomości D. i K. K.) działką nr [...] stanowić będą jedną nieruchomość. Kolegium podkreśliło, iż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że strony postępowania (właściciele odrębnych nieruchomości) zamierzały dokonać zamiany nieruchomości w sposób orzeczony w decyzji i że taka zamiana jest zasadna. Niezależnie jednak od powyższego kolegium podkreślało, iż przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, które regulują zasady podziału nieruchomości, nie dają organowi uprawnionemu do zatwierdzenia podziału uprawnień do takiego orzekania ani w zakresie dotyczącym nieruchomości objętej podziałem, a tym bardziej w zakresie dotyczącym nieruchomości nie objętych podziałem. Wobec powyższego Kolegium uznało, że orzeczenie zawarte w pkt 4-8 decyzji zostało wydane bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisu art. 93 ust. 1 i 2 i art. 96 ust. 1 i 4 u. g. n. oraz z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła M.M. reprezentowana przez pełnomocnika, w który zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 107 § 1 Kpa poprzez brak oznaczenia strony M. M., art. 28 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku E.G. i nadanie jej statusu strony postępowania, art.7 i art. 8 Kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębienia zaufania z uwagi na zaniechanie podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, art. 80 Kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z wyraźnym brzmieniem dokumentów wchodzących w skład zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, art.107 § 3 Kpa poprzez: pominięcie w uzasadnieniu przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom złożonym przez M. M., brak wyjaśnienia w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa poprzez błędne przyjęcie, iż istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji i wzruszenie decyzji w oparciu o reguły obowiązujące w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnych środków odwoławczych, czym naruszono zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Pełnomocnik zarzucał także naruszenie prawa materialnego, a to art. 93, art. 95 i art. 96 u. g. n. poprzez błędne przyjęcie, że B. P. nie miał podstaw do wydania orzeczenia w zakresie dotyczącym nieruchomości objętych wnioskiem inicjującym postępowanie. Z tych też względów pełnomocnik we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosił o: ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i oddalenie wniosku D. i K. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. Nr [...] oraz umorzenie postępowania z wniosku E.G. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło swoją decyzję z dnia [...] r., umorzyło postępowanie z wniosku E. G. oraz działając na wniosek D. i K. K. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. W uzasadnieniu Kolegium poza opisem dotychczasowego przebiegu postępowania i powtórzeniem wcześniejszej argumentacji, rozszerzyło zawarte w decyzji z dnia [...] r. stanowisko podkreślając, iż w rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy podziału określili jego cel, którym było wydzielenie działek budowlanych, ale nie określili zamierzonego przeznaczenia działek, z uwagi na brak określenia pod jakiego rodzaju zabudowę mają być przeznaczone działki uzyskane w wyniku podziału. SKO podkreśliło przy tym, iż organ dokonujący podziału nie wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, a do czego zobowiązywała go treść art. 61 § 4 Kpa. Zdaniem Kolegium, nie znając zamierzonego przez strony sposobu zagospodarowania działek uzyskanych w wyniku podziału, organ nie miał możliwość należytej oceny zgodności podziału z ustaleniami planu. W ocenie Kolegium decyzja Burmistrza P. nie zawierała należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego ponieważ ograniczała się do enigmatycznego przywołania postanowienia pozytywnie opiniującego ten podział, co stanowiło zdaniem SKO rażące naruszenie art. 107 Kpa. Kolegium podkreśliło także, iż zatwierdzenie podziału nieruchomości sprzecznego z ustaleniami planu tak pod względem przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu stanowi niewątpliwie rażące naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 u. g. n. Kolegium akcentowało, iż w rozpatrywanej sprawie Burmistrz P. zatwierdził podział w wyniku którego nie wydzielono samodzielnych działek przeznaczonych pod zabudowę, ponieważ z treści decyzji wynika, iż takie działki mogą zostać utworzone dopiero po połączeniu, o którym mowa w pkt. 4-8 decyzji, gdzie Burmistrz orzekł o tym, które działki gruntu razem połączone stanowić będą nowe nieruchomości, a co oznacza, iż orzeczenie Burmistrza P. objęło także działki, które nie były przedmiotem podziału. Kolegium podkreślało, iż podział nastąpił w obszarze dwóch jednostek planistycznych tj. 43 MN i 5 WS 1, a teren znajdujący się w jednostce 5 WS 1 nie jest przeznaczony pod zabudowę, a wręcz obowiązuje w niej zakaz jakiejkolwiek zabudowy, co w ocenie Kolegium wynikało już jednoznacznie z treści postanowienia. W związku z powyższym Kolegium zaakcentowało, iż dokonany podział był sprzeczny z ustaleniami planu. Kolegium podkreślało także, iż Burmistrz P. orzekając o tym, które działki połączone razem stanowić będą jedną nieruchomość gruntową (czyli w konsekwencji działkę budowlaną) - tak jak to było przedstawione we wstępnym projekcie podziału przekroczył swoje uprawnienia. Artykuł 96 u.g.n. stanowiący podstawę wydania decyzji uprawnia organ wyłącznie do zatwierdzenia podziału, ale nie uprawnia go do orzekania o tym, które nieruchomości połączone razem stanowić będą nieruchomość. Zdaniem Kolegium prowadząc postępowanie i wydając decyzję Burmistrz P. naruszył też przepisy art.10 Kpa przez to, że nie zapewnił w nim stronom udziału, a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Kolegium odnosząc się do zarzutu braku legitymacji E. G. do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji przyznało, iż wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i wydając w dniu [...] r. kwestionowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję wadliwie uznało, że E. G. przysługuje prawo żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż powyższe wykazała M.M. składając do akt postanowienie Sądu Rejonowego Wydział [...] w P. z dnia [...] r., uzupełnione postanowieniem z dnia [...] r. o dziale spadku, w wyniku którego działki nr [...] i [...] otrzymała na własność M.M. W związku z powyższym Kolegium uznając słuszność tego zarzutu postanowiło uchylić swoją decyzję z dnia [...] r. i umorzyć postępowanie z wniosku E.G. jako bezprzedmiotowe stosownie do art. 105 § 1 Kpa. Kolegium odpowiadając na zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślało, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do uwzględnienia żądania i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z wniosku D. i K.K. Zatwierdzenie podziału niezgodnego z ustaleniami planu rażąco narusza w ocenie Kolegium przepisy art. 93 ust. 1 i 2 u. g. n. Orzeczenie o tym, które działki razem połączone mają stanowić jedną nieruchomość gruntową wykracza poza uprawnienia organu wynikające z art. 96 ww. ustawy i stanowi rażące naruszenie tego przepisu oraz art. 93 ust. 1 i 2 ww. ustawy, a orzeczenie w tym zakresie jest wydane bez podstawy prawnej, co wyczerpuje dyspozycję określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa i stanowi przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku Kolegium podkreśliło, iż nie naruszyło art. 107 Kpa, ponieważ w uzasadnieniu decyzji na stronie 2 i 3 przepisy prawa zostały przytoczone. Odrzucając zarzut naruszenia artykułów 93, 95 i 96 u. g. n. Kolegium wskazało m. in., iż art. 95 ww. ustawy nie miał w sprawie zastosowania i w decyzji Kolegium nie jest powołany. Kolegium nie kwestionowało właściwości Burmistrza do orzeczenia w sprawie podziału, ale jego właściwość do orzeczenia zawartego w pkt. od 4 - 8 decyzji. Kolegium nie zgodziło się z zarzutami zaniechania podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miałoby świadczyć zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy o naruszeniu art. 7, 8, 10 Kpa. SKO akcentowało, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji działało jako organ kasacyjny i nie mogło prowadzić postępowania uzupełniającego i wyjaśniać jakie intencje miał Burmistrz uznając, że podział jest zgodny z planem miejscowym. Kolegium podkreśliło, iż strony nie tylko zapoznały się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale także miały możliwość wypowiedzenia się w sprawie na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] r. Zgadzając się z twierdzeniem pełnomocnika strony, iż we wniosku o podział strony wymieniły działki od nr [...] do nr [...], podkreślono, iż przedmiotem podziału były tylko 4 działki tj. nr [...], co wynika jednoznacznie z części opisowej jak i graficznej wstępnego projektu oraz projektu podziału. Kolegium podkreślało, iż organ orzekając o tym, które działki połączone razem stanowić będą jedną nieruchomość gruntową (czyli w konsekwencji działkę budowlaną) - tak jak to było przedstawione we wstępnym projekcie podziału, przekroczył swoje uprawnienia. Artykuł 96 u. g. n. stanowiący podstawę wydania decyzji uprawnia organ wyłącznie do zatwierdzenia podziału, ale nie uprawnia go do orzekania o tym, które nieruchomości połączone razem stanowić będą nieruchomość. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia przez Kolegium zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, SKO podkreśliło, iż w dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział E.G. była współwłaścicielką działek nr [...] i [...], a prawo to utraciła dopiero po dokonaniu działku spadku w [...]r. Zatem zarzut, że Kolegium przekroczyło swobodną ocenę dowodów i sprzecznie z materiałem dowodowym przyjęło, że w chwili podziału E. G. była współwłaścicielką tych nieruchomości jest pozbawiony jakichkolwiek podstaw. SKO wskazało także, iż na załącznikach graficznych organ nie wkreślił linii rozgraniczających jednostki planu o symbolu 5 WS 1 i 43 MN, a zatem twierdzenie, że tylko działka [...] i część działki nr [...] znajduje się w jednostce o symbolu 5 WSI nie znajduje uzasadnienia w przedłożonym kolegium materiale dowodowym. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika M. M., co do tego, iż kolegium bezpodstawnie uznało, iż stronom nie zapewniono możliwości czynnego udziału w postępowaniu, SKO podkreśliło, iż w aktach sprawy brak jest dowodu na to, że ten udział został zapewniony. SKO wskazało przy tym na brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także dowodów na to, iż stronom postępowania zapewniono możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, jak tego wymaga art. 10 Kpa. Na decyzję SKO w B. z dnia [...] r. skargę do sądu administracyjnego wniosła M. M. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata D.D. W skardze pełnomocnik poza powtórzeniem i rozszerzeniem argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w pierwszym rzędzie podniósł zarzut naruszenia art.107 § 1 Kpa poprzez błędne oznaczenie strony E. G. i określenie jej mianem "E.G.". W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącej zarzucał obrazę art. 7 i 8 Kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania z uwagi na zaniechanie podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, art. 80 Kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z brzmieniem dokumentów wchodzących w skład materiału dowodowego, art.16 i 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji i wzruszenie decyzji w oparciu o reguły obowiązujące w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym środków odwoławczych, czym naruszono zasadę trwałości decyzji administracyjnej. W skardze pełnomocnik zarzucał także naruszenie prawa materialnego, a to art. 93 i 96 u. g. n. poprzez błędne przyjęcie, że Burmistrz P. nie miał podstaw prawnych do wydania orzeczenia w zakresie dotyczącym nieruchomości objętych wnioskiem. Pełnomocnik skarżącej w związku z powyższymi zarzutami wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie oznaczenia strony E. G. oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. na wniosek D. i K.K. W odpowiedzi na skargę SKO w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze Kolegium przyznało, iż wydając decyzję popełniło błąd pisarski polegający na błędnym wpisaniu imienia strony zamiast E. "E.", który to błąd Kolegium sprostowało postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium akcentowało, iż opracowana w sprawie dokumentacja geodezyjna wskazuje na to, iż zamiarem stron było scalenie i podział nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie podział nieruchomości, o którym mowa w art. 96 w związku z art. 93 ust. 1 ww. ustawy. Kolegium podkreślało, iż zatwierdzenie takiego scalenia i podziału nieruchomości stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Kolegium akcentowało także rozbieżność co do przeznaczenia nieruchomości objętej podziałem w planie miejscowym. Zdaniem Kolegium w sprawie nie udokumentowano także należycie dostępu wydzielonych działek gruntu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Kolegium akcentowało także, iż orzeczenie zawarte w pkt. od 4 do 8 decyzji Burmistrza P. wykracza poza uprawnienia organu zawarte w art. 96 ww. ustawy, co stanowi także rażące naruszenie prawa. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. skarżąca podtrzymała w całości stanowisko zaprezentowane w skardze, a uczestnicy postępowania wnieśli o jej oddalenie podzielając stanowisko zaprezentowane przez SKO w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią w art. 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd stwierdza, iż na oddalenie skargi miało wpływ to, że decyzja Burmistrza P. rażąco narusza prawo. Zgodnie bowiem z wymogiem stawianym przez art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż Burmistrz P. był obowiązany jednoznacznie zbadać zgodność zamierzonego podziału z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu sołectwa P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r. Dowodem wskazującym na brak ustaleń w powyższym zakresie jest sprzeczność między treścią postanowienia z dnia [...] r., a decyzją dnia [...] r. Sąd stwierdza, iż z akt sprawy, w tym postanowienia opiniującego zamierzony podział wynika, że nieruchomość objęta podziałem znajduje się w dwóch jednostkach planistycznych tj. jednostce oznaczonej symbolem 43 MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą oraz jednostce planistycznej 5 WS 1 – w obrębie której istnieje zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy i zasypywania ponieważ są to tereny wód powierzchniowych śródlądowych - zbiorniki i oczka wodne. Z kolei w decyzji zatwierdzającej podział organ wskazał, że nieruchomość jest położona w obszarze jednostki oznaczonej symbolem 43 MN, co w ocenie Sądu pozostaje w sprzeczności z przedłożonymi aktami sprawy. Sąd stwierdza bowiem, że z załącznika do postanowienia z dnia [...]r. wynika, iż przynajmniej jedna z działek z planowanego podziału – połączenia tj. działka nr "[...]" jest położona w obrębie jednostki planistycznej 5 WS 1 dla której w ogóle nie przewidziano możliwości zabudowy. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 i 2 u. g. n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego zarówno w zakresie przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Dodatkowo należy wskazać, że skoro ustawodawca w znacznym stopniu wyjaśnił treść i znaczenie kryterium podziału polegającego na badaniu zgodności z planem miejscowym, gdyż w art. 93 ust. 2 ustawy wskazał, że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, to w ocenie Sądu przy przeprowadzaniu całej procedury podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia określić, czy podział realizuje to przeznaczenie, a także czy służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału, a czego zdaniem Sądu Burmistrz P. nie dokonał, czym rażąco naruszył zapisy art. 93 ust. 1 i ust. 2 u. g. n. Z akt sprawy wynika, że w istocie przedmiotem podziału były dwie nieruchomości położone w obrębie P. tj. nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i nr [...] stanowiące w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji współwłasność M.M. i E. G. oraz nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i nr [...] stanowiąca współwłasność D. i K.K. Właściciele nieruchomości złożyli wspólny wniosek m. in. o podział tych nieruchomości, wskazując krótko, że celem podziału jest wydzielenie działek budowlanych. Sąd stwierdza, iż we wniosku z dnia [...] r., a także w późniejszych dokumentach dołączonych do akt sprawy brak precyzyjnych informacji określających zamierzony przez strony sposób zagospodarowania wydzielonych działek, w tym m. in. brak określenia pod jaki typ zabudowy mają one być przeznaczone. Powyższego braku nie wyjaśnił także w toku postępowania ani w wydawanej decyzji Burmistrz P. Ponadto Sąd stwierdza, iż w ramach postępowania podziałowego orzeczono w istocie o scalenie, a także z góry określono jakie działki stanowią jakie nieruchomości. Ze wstępnego projektu podziału wynika, że geodeta zaprojektował połączenie działek ewidencyjnych w ramach dwóch ksiąg wieczystych tj. Kw nr [...] i Kw nr [...] i wydzielenie działek oraz drogi wewnętrznej. Z kolei w projekcie podziału wskazano na nieco inny sposób połączenia działek. Natomiast w decyzji Burmistrza P. oparto się na podziale zaproponowanym w projekcie wstępnym. Dodatkowo jednak w pkt. od 4 do 8 orzeczono nie tylko o podziale nieruchomości, ale także o połączeniu działek nr [...] z działką nr [...] w jedną nieruchomość, działki nr [...] z działką [...] i nr [...] w jedną nieruchomość, działki [...] z działkami nr [...] i [...] (ta nie była przedmiotem podziału) w jedną nieruchomość gruntową, działki [...] z działką nr [...] w jedną nieruchomość gruntową oraz działki [...] z działką nr [...] w jedną nieruchomość gruntową. Zdaniem Sądu orzeczenie zawarte w pkt. od 4 do 8 po pierwsze nie mieści się w dyspozycji art. 96 u. g. n., przywołanego osnowie decyzji Burmistrza P. ponieważ przepis ten reguluje jedynie kwestie dokonywanie podziału nieruchomości, a nie ich połączenia, a po drugie orzeczenie zawarte w pkt. 4 do 8 obejmuje także działki, które nie były przedmiotem podziału, tak przynajmniej wskazuje na to jego projekt, z którego wynika, iż przedmiotem podziału są działki nr [...] i [...]. Zatem połączenie działek jakie powstały na skutek podziału ww. działek z działkami o nr [...] i nr [...] było działaniem nie znajdującym podstawy prawnej w dyspozycji art. 96 ww. ustawy, tym samym było to orzeczenie, które w sposób rażący naruszało prawo. W ocenie Sądu okoliczność dokonywania połączenia (scalenia) w ramach procedury podziału potwierdza pismo M. M. jakie znajduje się w aktach sprawy, a jakie skarżąca skierowała do SKO w B. w dniu [...] r. Skarżąca domagając się oddalenia wniosków o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. podkreślała m. in., "natomiast ja poczyniłam bardzo duże nakłady finansowe na scalenie jak i powtórny podział tych działek jak również doprowadzenie ich do należytego stanu." Sąd stwierdza, że przywołane w decyzji Burmistrza P. przepisy prawa w tym art. 96 ust. 1 i 4 u. g. n. nie mogły stanowić podstawy prawnej do dokonania scalenia i powtórnego podziału nieruchomości. W art. 96 ww. ustawy jest wyraźnie mowa tylko i wyłącznie o podziale nieruchomości. Skoro zamiarem stron, a na to po części wskazuje dokumentacja geodezyjna było w istocie scalenie, a potem nowy podział nieruchomości, to zastosowane przez organ procedura oparta o art. 96 wz. z art. 93 ww. ustawy stanowiła rażące naruszenie prawa ponieważ wskazane przepisy w ogóle nie przewidują procedury łączenia, a jedynie podział nieruchomości. Zatem słusznie wywodził SKO, iż orzeczenie zawarte w pkt. od 4 do 8 decyzji Burmistrza P. nie znajduje uzasadnienia w regulacji zawartej w art. 96 u. g. n., a co w konsekwencji oznacza, iż ww. decyzji Burmistrza P. został podjęta z rażącym naruszeniem prawa i wyczerpuje dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa. Odnosząc się pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej, Sąd stwierdza, iż nie mogły one odnieść skutku ponieważ nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd stwierdza, iż SKO skorygowało błędne oznaczenie jednej z uczestniczek postępowania, a także umorzyło postępowanie w części dotyczącej wniosku E.G. z uwagi na brak przymiotu strony w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. Skutku nie mogły przynieść także zarzuty natury ekonomicznej i społecznej, na które powoływano się w skardze. Bez istotnego znaczenia dla sprawy jest również to, że SKO rozpatrując ponownie sprawę orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza P., a nie o utrzymaniu w mocy swojej wcześniejszej decyzji w zakresie wniosku D. i K.K. Sąd stwierdza, iż skarżoną decyzją SKO w B. nie naruszyło prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu, SKO stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., zasadnie uznało, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa. Ustalenie to skutkować musi z kolei oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.