II SA/Gl 1060/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie WSA Maria Taniewska-Banacka WSA Rafał Wolnik Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. J. i P. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 – po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] r. – uchylił decyzję Starosty C. nr [...] z [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalno-biurowego, usytuowanego na działce nr [...] obręb [...] w C. przy ul. [...], stanowiącego własność D. i G. B.. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przyczyną uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę i adaptację budynku przy ul. [...]. Skarga na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.07.2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2726/03. Wobec wycofania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę zaistniała przesłanka do uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a następnie przeprowadzenia postępowania mającego na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z przepisami. D. i G. B. w odwołaniu domagali się uchylenia decyzji organu I instancji, jako wydanej z naruszeniem artykułów: 7, 8, 28, 107, 145 § 1 pkt 8 kpa. Odwołujący podali, że decyzja o pozwoleniu na budowę została usunięta z obiegu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności już po wykonaniu objętych nią robót budowlanych i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Stwierdzone w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę błędy tego pozwolenia pozostają bez wpływu na możność użytkowania obiektu. Nadto zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był – zgodnie z art. 150 kpa – organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie i prowadzenia wznowionego postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. W motywach organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji została wydana we wznowionym postępowaniu. Zgodnie z art. 150 kpa organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Pomimo zmiany kompetencji w sytuacji gdy organ istnieje, jest on nadal właściwy w kwestiach wznowienia postępowania w stosunku do decyzji własnych. Ponieważ postępowanie dotyczy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu mieszkalno-biurowego wydanej przez Starostę C. to w dniu [...] r. jest on organem właściwym do wznowienia postępowania. Wobec braku kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wznowienia i prowadzenia wznowionego postępowania odnośnie decyzji Starosty C. w sprawie pozwolenia na użytkowanie, decyzja wydana w trybie art. 151 kpa podlegała uchyleniu, a postępowanie – przed organem niewłaściwym – umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. i P. J. – właściciele sąsiedniej nieruchomości wyrazili niezadowolenie z ostatecznej decyzji podnosząc, że nie załatwia ona sprawy samowolnie zrealizowanego budynku przez inwestorów D. i G. B.. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tylko pod tym względem podlega kontroli sądu administracyjnego. Istota oceny zaskarżonej decyzji sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w związku z wejściem w życie w dniu 11.07.2003 roku zmian w Prawie budowlanym, wprowadzonych ustawą z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty C. z dnia [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalno-biurowego przy ul. [...] był powiatowy inspektor nadzoru budowlanego czy też Starosta C.. Powołaną wyżej ustawą z dnia 27.03.2003 r. dokonano nowelizacji art. 83 ust. 1 ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane. Zgodnie ze znowelizowanym przepisem art. 83 ust. 1 do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu I instancji należą zadania i kompetencje o których mowa m.in. w art. 54 i 55 Prawa budowlanego (pozwolenie na użytkowanie). Wprowadzenie zmiany do ustawy Prawo budowlane nie miało jednak – w ocenie Sądu – wpływu na właściwość organów w przedmiocie wznowienia postępowania, którą to instytucję regulują przepisy kpa. Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 kpa jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. W art. 150 § 2 kpa wprowadzono wyjątek od tej zasady, jednakże nie dotyczy on sytuacji z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa, prowadzenia wznowionego postępowania, wydania jednej z decyzji określonych w art. 151 kpa w rozpatrywanej sprawie był wyłącznie właściwy Starosta C.. Skład orzekający podziela w tej materii stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 7.02.2002 r., sygn. akt I SA 1717/00 (Lex nr 81911), gdzie stwierdzono, że brzmienie art. 150 § 1 kpa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że organ który wydał decyzję w ostatniej instancji pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania także wówczas, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji nie jest już właściwy pod tym względem. Wyjątkiem jest sytuacja, że organ który wydał decyzję w ostatniej instancji uległ likwidacji, wówczas właściwym do wznowienia postępowania w sprawie będzie organ, który przejął kompetencje zlikwidowanego organu administracji publicznej do załatwiania danego rodzaju sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie mamy jednak do czynienia z likwidacją organu, a zatem tylko ten organ to jest Starosta C., który wydał ostateczną decyzję był kompetentny w przedmiocie prowadzenia postępowania przewidzianego w rozdziale 12 kpa. Podobne stanowisko NSA prezentował wcześniej m.in. w wyrokach z 16.10.1998 r. sygn. akt II SA 1169/98 (Lex nr 41822) i z dnia 9.03.1999 r., sygn. I SA 1445/98 (Lex nr 47968). Z powyższych powodów zaskarżona decyzja, którą uchylono decyzję organu I instancji, umorzono postępowanie przed tym organem, jako niewłaściwym jest zgodna z prawem. W związku z tym skarga – zresztą nie formułująca pod adresem zaskarżonej decyzji konkretnych zarzutów naruszenia prawa – podlegała na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddaleniu. Wskazówki co do dalszego prowadzenia postępowania wynikają wprost z powyższych wywodów, co powoduje, iż sprawa będzie rozpatrywana od początku przez Starostę C. jako organu I instancji w postępowaniu o wznowienie.