II SA/Gl 1061/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Grzegorz Śliwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę W związku z pismem A.S. w sprawie budowy domu jednorodzinnego na sąsiedniej działce, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zgodności prowadzonych robót z przepisami prawa budowlanego. Przeprowadzono oględziny [...]r. i ustalono, że budynek na działce nr 1 w K. przy ul. [...], realizowany jest przez K. i R. B. na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem. Zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dokonano decyzją Starosty K. z dnia [...]r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]. Wobec powyższych ustaleń organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. II SA/921/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organy nie dokonały dostatecznej oceny projektu budowlanego. Wobec usytuowania budynku w granicy nie rozważono zgodności takiego usytuowania z § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych odnośnie okna na parterze budynku A. S. W tym zakresie nie wykonano żadnych obliczeń, co byłoby usprawiedliwione wyłącznie w przypadku, gdyby pomieszczenie to nie było przeznaczone na pobyt ludzi. Tej kwestii organy jednoznacznie nie rozstrzygnęły. Sąd zalecił zbadanie tej kwestii wskazując, że w sytuacji, gdy pomieszczenie to nie jest przeznaczone na pobyt ludzi, zasadne będzie jego pominięcie przy określaniu wymagań z § 13 pkt 1 warunków technicznych. Nie ustalono także w dostatecznym zakresie zgodności zatwierdzonego projektu z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej zakazu zabudowy i utwardzenia powyżej 30 % działki oraz zapewnienia miejsc postojowych w granicach działki, w szczególności do zatwierdzonej w projekcie powierzchni utwardzonej nie wliczono powierzchni miejsca postojowego i dojazdu do niego. Należy zatem wyliczenie powierzchni utwardzonych uzupełnić a następnie ocenić, czy spełniony został warunek wynikający z planu miejscowego, nawet przy uwzględnieniu rozsądnej w okolicznościach sprawy tolerancji. Zalecono także ustosunkowanie się do warunku planu dotyczącego wymogu tworzenia jednorodnych zespołów urbanistyczno-architektonicznych, poprzez ujednolicenie w szeregu budynków gabarytów, poziomu parteru, kształtu dachu. Sąd zaakceptował natomiast, że linię zabudowy dla budynku inwestorów wyznacza odległość 6 m od linii rozgraniczających z ulicą [...], którą zachowano w projekcie. Po wydaniu przez Sąd wyroku, inwestorzy prowadzili prace budowlane, polegające na wykonaniu ocieplenia i elewacji oraz barierek balkonu, co spowodowała sprzeciwy skarżącej i jej żądanie podjęcia przez organ nadzoru działania w sprawie. Postanowieniem z dnia [...]r., PINB w K., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robot budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego budynku. Postanowienie zostało doręczone inwestorom [...]r. i po rozpoznaniu zażalenia, utrzymane w mocy postanowieniem [...]lWINB z dnia [...]r. Natomiast Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...]uchylił pozwolenie na budowę udzielone decyzją Starosty K. z [...]r. i umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że budowa została już rozpoczęta, zatem nie jest dopuszczalne orzekanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Po uchyleniu pozwolenia na budowę i umorzeniu postępowania, sprawa podlegała rozpoznaniu przez organ nadzoru budowlanego. PINB w K. decyzją z [...]r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia: projektu budowlanego powykonawczego uwzględniającego zmiany i przeróbki niezbędne do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, oceny technicznej określającej stopień zacienienia budynku sąsiedniego, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oraz protokołów badań i sprawdzeń instalacji wewnętrznej, kominów i przyłączy mediów, a także nałożył obowiązek wykonania wynikających z projektu powykonawczego zmian i przeróbek do dnia [...]r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec uchylenia udzielonego pozwolenia na budowę, sprawa budowy podlega załatwieniu na podstawie art. 51 prawa budowlanego. Powołując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego, organ nadzoru wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego pod warunkiem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie wskazanym w wyroku Sądu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją [...]lWINB w K. z [...]r., przy czym organ ten podał w uzasadnieniu, że zarzut zacienienia jest bezpodstawny, dopóki skarżąca nie przedłoży projektu swego budynku lub w inny sposób nie wykaże, że pomieszczenie na parterze jest przeznaczone na pobyt ludzi; skarżąca mimo wezwania nie udostępniła jednak swego budynku celem dokonania oględzin i nie okazała zatwierdzonego projektu budowlanego. W wykonaniu obowiązku inwestorzy przedłożyli inwentaryzację geodezyjną oraz protokoły i oświadczenia dotyczące instalacji i przyłączy oraz przewodów kominowych. Odnośnie złożonego projektu budowlanego powykonawczego organ wezwał natomiast inwestorów do jego poprawienia i uzupełnienia. Po złożeniu żądanego projektu, organ I instancji przeprowadził w dniu [...]r. oględziny budowy. Stwierdzono, że budynek został wykonany zgodnie ze złożonym projektem powykonawczym. Przy budynku zrealizowano podest wejściowy z płytek o pow. 80 x 194 cm i podest do kotłowni o wym. 90x30 cm. W granicy z działką A. S. postawiono mur o dł. 4 m i szer. 0,25 m a w granicy z działką należącą do gminy o długości 5,95 m x 0,29 m. Wykonano miejsce pod śmietnik o pow. 40x 40 cm oraz miejsce postojowe z dojazdem: dwa pasy z płyt ażurowych o długości 8 m i szer. 0,30 m. Ułożono 14 płyt o wymiarach 30x30 cm tworzących dojście do domu. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]PINB w K., na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) stwierdził wykonanie przez K. i R. B. obowiązku wynikającego z decyzji PINB z [...]r. wydanej w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu podano, że obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, co potwierdza złożony projekt oraz przeprowadzona wizja. W aktach sprawy znajduje się złożony przez inwestorów projekt budowlany powykonawczy zawierający wyliczenie powierzchni zabudowanej na [...]m2, co stanowi 30,135 % powierzchni działki oraz wyliczenie dotyczące zacienienia i dostępu światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku na działce sąsiedniej. Ustalono, że okno zlokalizowane na niskim parterze pod balkonem nie jest oknem do pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, albowiem w tym zakresie właścicielka budynku nie umożliwiła dokonania sprawdzeń, natomiast okna pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na wysokim parterze nie są zacieniane przez budynek inwestorów. W złożonym odwołaniu pełnomocnik A. S. zarzucił naruszenie zakazu zabudowy i utwardzenia działki ponad limit 30 % powierzchni, naruszenie linii zabudowy wyznaczanej przez budynki istniejące w sąsiedztwie, naruszenie obowiązku tworzenia jednorodnych zespołów urbanistyczno-architektonicznych, naruszenie nakazu lokalizacji garażu w bryle budynku, naruszenie zakazu sytuowania budynków przy granicy z działką sąsiednią w sytuacji naruszenia interesów osób trzecich. Zażądał uchylenia decyzji i wydania nakazu rozbiórki z uwag na brak możliwości doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżoną decyzją [...]WINB w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Opisał przebieg postępowania oraz wydane w sprawie akty i stwierdził, że inwestorzy dostosowali się do zakazu zabudowy działki w granicach do 30 % jej powierzchni, utwardzenie 30,135 % powierzchni mieści się w akceptowalnych granicach. Linię zabudowy wyznacza odległość 6 m od linii rozgraniczającej z ulicą [...], co zostało spełnione. Nie wyznacza jej, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach, linia sąsiedniej zabudowy. Inwestorzy nie zaplanowali garażu, zatem zarzuty dotyczące nie uwzględnienia jego powierzchni nie są uzasadnione. Plan miejscowy nie precyzuje wymaganej liczby miejsc postojowych na działce, zatem ich zaplanowanie wynika z okoliczności sprawy i potrzeb inwestora. Organ uznał, że obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Obiekt nie narusza ładu architektonicznego, jest budynkiem mieszkalnym a jego parametry są zgodne z miejscowym planem, który dopuszcza lokalizację w granicy. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca podtrzymała stanowisko i żądania zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji, domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu podniosła, że kwestia zasadności decyzji organów nadzoru budowlanego była już przedmiotem kontroli sądu w sprawie o sygn. II SA/Gl 921/07. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę, że projekt nie zawiera miejsc postojowych. Projekt powykonawczy tej kwestii zawiera zmiany tylko kosmetyczne i pozorne. Nadto projekt nadal nie uwzględnia konieczności wykonania garażu wbudowanego w bryłę budynku, prowizorycznie rozstrzyga kwestie dojść i dojazdów do budynku, hipotetycznie przewiduje zachowanie 70 % biologicznie czynnej powierzchni działki. Wymóg wykonania garażu wynika wprost z pkt 9 wypisu z planu miejscowego. Inwestorzy wykonali w granicach mur, który może stanowić w przyszłości ściany garażu. Naruszona jest także odległość miejsc postojowego od granicy działki przewidziana w § 19 ust. 2 pkt 3 warunków technicznych oraz parametry wynikające z § 21 ust. 1 i 2 tych warunków. Dwa utwardzone paski nie stanowią miejsca parkingowego, które winno być utwardzone. Nie zaplanowano także dojazdu do działki budowlanej o parametrach odpowiadających § 14 ust. 1 warunków technicznych. Pomimo istnienia okna tarasowego, projekt nie przewiduje tarasu lub schodów. Projekt nie odpowiada też standardom przewidzianym w rozporządzeniu z dnia [...]r. w sprawie szczególnego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem część rysunkowa nie określa układu komunikacyjnego wraz z rzędnymi i wymiarami. W kotłowni nie przewidziano dostępu światła i wentylacji. Plan miejscowy obliguje do tworzenia jednorodnych zespołów urbanistyczno-architektonicznych. W okolicy znajdują się domy wolnostojące, nie usytuowane w granicach, lecz w pewnej od nich odległości. Przedmiotowy budynek, z jedną ścianą pozbawioną okien, nie przystaje do okolicznej zabudowy i zaburza ład przestrzenny. Także powierzchnia działki inwestorów odbiega znacznie od powierzchni działek okolicznych. Strona w konkluzji uznała, że analiza projektu prowadzi do wniosku, że obowiązek nałożony decyzją z dnia [...]r. nie został wykonany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 25 marca 2010 r. została złożona do akt kopia wypisu aktu notarialnego z dnia [...]r., którym inwestorzy nabyli od Gminy K. działkę nr [...]o pow. [...] m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Podstawą wydanych przez organy decyzji był przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Rozważenia wymaga zatem w pierwszej kolejności zasadność zastosowania trybu uregulowanego w art. 51 ust. 3 ustawy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Roboty budowlane zostały rozpoczęte na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i były prowadzone zgodnie z pozwoleniem. Następnie pozwolenie na budowę zostało uchylone. Prawidłowo organy stanęły na stanowisku, że okoliczność ta nie pozwala uznać budowy za przypadek samowoli podlegający likwidacji w trybie art. 48 prawa budowlanego. Roboty zostały przy tym zakończone. W sprawie nie znajduje zatem zastosowania przepis art. 37 ust. 2 prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, rozpoczęcie lub wznowienie budowy może nastąpić po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, o jakiej mowa w art. 51 ust. 4 prawa budowlanego. W badanej sprawie nie zachodziła bowiem potrzeba kontynuowania budowy lecz dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie, w jakim stan wynikający z udzielonego pozwolenia został przez Sąd zanegowany. Faktem jest, że okoliczności sprawy wskazują, że po uchyleniu pozwolenia na budowę przez Sąd i orzeczeniu, że nie podlega ono wykonaniu, inwestorzy prowadzili prace polegające na ociepleniu i otynkowaniu budynku oraz założeniu balustrad. Prace te były wykonane już bez pozwolenia na budowę, także one jednak nie podlegają skutkom z art. 48 i 49b prawa budowlanego, nie stanowią bowiem budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Usunięcie samowoli w tym zakresie również podlega reżimowi uregulowanemu w art. 51 prawa budowlanego, stanowi bowiem przypadek prowadzenia bez wymaganego pozwolenia innych robót niż wymienione w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy. W sprawie nie zaistniała natomiast sytuacja przewidziana w art. 50a ustawy, nie stwierdzono bowiem kontynuowania robót po wydaniu postanowienia o ich wstrzymaniu. Okoliczności sprawy przemawiają przy tym za uznaniem, że w dacie wydania tego postanowienia, roboty były już zakończone. W przekonaniu orzekającego Sądu opisana sytuacja uzasadnia zastosowanie przez organy trybu uregulowanego w art. 51 ust 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego. Trzeba też zwrócić uwagę, że zastosowany tryb nie przewiduje sporządzania na potrzeby postępowania i legalizacji robót dokumentu odpowiadającego rygorom projektu budowlanego. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 przewiduje nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Określenie w decyzji PINB z dnia [...]r., że organ nakłada na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego powykonawczego nie oznacza, że dokument ten winien odpowiadać standardom o jakich mowa w rozporządzeniu MI z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (DZ. U. z 2003 r., nr 120, poz. 1133 ze zm.). Rozporządzenie to, zgodnie z § 1, ma zastosowanie do projektów stanowiących podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co nie było przedmiotem postępowania. Standardy dla żądanego opracowania zostały natomiast określone przez organ w decyzji. Z tego względu nie można podzielić zarzutu skargi, że organy wadliwie zaakceptowały opracowanie, które nie odpowiada wymaganiom dla projektów budowlanych. Kolejną kwestią jest prawidłowość przyjęcia przez organy, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające stwierdzenie wykonania nałożonego obowiązku, mającego skutkować doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zakres czynności, jakie inwestorzy zobowiązani byli wykonać, wynikał z okoliczności, które spowodowały uchylenie pozwolenia na budowę. Jak zauważył Sąd w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. II SA/Gl 921/07, zarzuty skarżącej dotyczące dopuszczalności lokalizacji budynku w granicy i zachowania wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymagały rozważenia jedynie w odniesieniu do okna usytuowanego na parterze jej budynku i w sytuacji, gdyby zostało wykazane, że okno to znajduje się w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi (a nie faktycznie na taki pobyt wykorzystywanym, wbrew warunkom pozwolenia lub bez decyzji o zmianie sposobu użytkowania). W odniesieniu do pomieszczeń na drugim poziomie Sąd w powołanym wyroku stanął na stanowisku, że zgodność usytuowania budynku w granicy, ze względu na niekwestionowaną odległość między budynkami i wysokość budynku przesłaniającego, z wymaganiami § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Stanowiskiem wyrażonym w wyroku z [...]. w kwestii zgodności lokalizacji budynku w granicy w przepisami regulującymi zacienienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest zatem związany, podobnie jak były nim związane orzekające w sprawie organy. Nie można wobec powyższego podzielić zarzutu, że lokalizacja budynku w granicy nie jest dopuszczalna, albowiem narusza uzasadnione interesy właścicieli działki sąsiedniej. Naruszenia tego nie wykazano, albowiem ustalenie charakteru pomieszczeń znajdujących się na pierwszym poziomie zostało udaremnione przez skarżącą, która nie udostępniła budynku celem dokonania oględzin, nie dysponuje także zatwierdzonym projektem budowlanym. W tej sytuacji przyjęcie, że pomieszczenia te, zgodnie z typowym projektem budowlanym, który w dacie realizacji budynku stanowił przedmiot realizacji na terenie osiedla, nie są przeznaczone na pobyt ludzi, jest uzasadnione. Podobnie nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia linii zabudowy, nie jest ona bowiem wyznaczana przez zabudowę na działkach sąsiednich, ale przez normatywną odległość 6 m od linii rozgraniczających ulicy [...], która została zachowana. Bezsporne jest, że budynek położony jest w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1.MN. i sąsiaduje z budynkami jednorodzinnymi. Stanowisko organów, że nie doszło do naruszenia przewidzianego w § 37 ust 1 pkt 5 lit.b tiret trzecie uchwały nr [...]Rady Miejskiej w K. z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. [...] Z [...] r., nr [...], poz. [...]) obowiązku tworzenia jednorodnych zespołów urbanistyczno-architektonicznych, nie budzi wątpliwości. Taki warunek planu nie może być traktowany jako nakaz realizacji wyłącznie obiektów o identycznych parametrach. Budynek jest bryłą tradycyjną a sama lokalizacja w granicy, nawet jeśli odbiega od stanu istniejącego w sąsiedztwie, nie jest naruszeniem jednolitości urbanistyczno-architektonicznej. Kwestię dopuszczalności lokalizacji budynków w granicy reguluje przepis § 37 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego a sprawa spełnienia warunków umożliwiających taką lokalizację ze względu na ochronę udzielaną przez przepisy prawa osobom trzecim, została wyżej oceniona. Natomiast jednorodność zabudowy wyznaczana jest przez ujednolicenie w szeregu budynków ich gabarytów, poziomu parteru, kształtu dachu, kolorystyki elewacji. W tym zakresie skarżąca nie sprecyzowała zarzutów, wobec czego stanowisko, że tradycyjny w formie budynek mieszkalny nie narusza ładu architektonicznego, należy zaakceptować. Wadliwie także skarżąca interpretuje przepis § 37 ust. 1 pkt 5 lit. b tiret 4 planu miejscowego, niewątpliwie nie oznacza on obowiązku wykonywania w zabudowie mieszkaniowej garażu, stanowi natomiast, że w sytuacji jego zaplanowania na działce, winien on być wbudowany w bryłę budynku mieszkalnego, integralnie związany z budynkiem a w przypadku formy wolnostojącej, usytuowany w drugiej linii zabudowy. W sytuacji, gdy inwestor nie planuje budowy garażu, przepis ten nie znajduje zastosowania. Nie mają także znaczenia na obecnym etapie sprawy zarzuty dotyczące potencjalnie możliwej rozbudowy obiektu i powiększania jego kubatury. Każdorazowa próba podjęcia przez inwestorów robót budowlanych będzie wymagała prowadzenia prac zgodnie z prawem i dostosowania zamiarów inwestycyjnych do przepisów prawa, w tym planu miejscowego. Kolejną kwestią jest zawarty w planie miejscowym zakaz zabudowy i utwardzenia powyżej 30 % powierzchni działki. Przy wprowadzonym sposobie zagospodarowania jej terenu, limit ten został zachowany. Stan taki uzyskano poprzez ograniczenie inwestorów w możliwości wykonania takich udogodnień, jak taras czy garaż. Niewielkie przekroczenie wskaźnika 30 % wykazane w decyzjach nie może być przedmiotem zarzutu, szczególnie wobec faktu dokupienia przez inwestorów sąsiedniej, niewielkiej działki. Powiększenie powierzchni pozwala uznać, że nie doszło w konsekwencji na zabudowania i utwardzenia powierzchni ponad przewidziany limit. Rozważenia w końcu wymaga, czy przewidziane zagospodarowanie działki odpowiada przepisom prawa, w tym warunkom technicznym. Kwestia ta dotyczy w szczególności obowiązku zapewnienia na działce miejsc postojowych odpowiadających zapotrzebowaniu. Plan miejscowy w § 37 ust. 1 pkt 3 lit. d) nie precyzuje ilości takich miejsc na działce, pozostawiając to ocenie organu. Wobec braku garażu na działce, należy zgodzić się, że co najmniej jedno miejsce postojowe winno zostać na działce zorganizowane, w warunkach zabudowy jednorodzinnej stanowi to konieczne minimum i odpowiada w podstawowym zakresie regulacji § 18 ust. 1 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Stanowiska postojowe, zgodnie z § 21 ust. 2 rozporządzenia, winny mieć powierzchnię utwardzoną lub gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody. Urządzone miejsce postojowe nie zostało utwardzone. Zachowana została powierzchnia gruntowa. Pojęcie "stabilizowania" gruntu nie jest sprecyzowane, należy uznać, że prawodawca przewidział konieczność utwardzenia terenu ze względu na funkcjonalność i ochronę, w tym zapewnienie spływu wód opadowych, co wprost w przepisie zastrzeżono. Wykonane utwardzenia płytami ażurowymi zapewniają miejscową stabilizację gruntu. Natomiast odprowadzanie wód opadowych na działce odbywa się na nieutwardzony teren działki inwestora, co odpowiada regulacji z § 28 ust. 2 rozporządzenia. Za dopuszczalne wobec powyższego można uznać takie samo rozwiązanie w zakresie stanowiska postojowego. Przyjęte rozwiązanie nie jest optymalne i niewątpliwie nie zapewnia komfortu użytkowania, ograniczenia w tym zakresie zasadniczo dotykają jednak inwestorów. Zachowane zostały także odległości od miejsca postojowego do budynków na działkach sąsiednich i od granic sąsiednich działek zabudowanych. Ponieważ działka przylega do drogi publicznej i wjazd na nią odbywa się istniejącym zjazdem przez bramę, w sprawie nie mają zastosowania regulacje dotyczące parametrów dojazdów do działki, dojazdu takiego bowiem nie wykonywano. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.