II SA/Gl 1062/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skarg D. D. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi. W dniu 13 sierpnia 2013 r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła w Urzędzie Gminy P. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 1 elektrowni wiatrowej o mocy do 600 kW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] k.m. 6 obręb W. o łącznej pow. 0,6930 ha. Do wniosku została dołączona karta informacyjna planowanego przedsięwzięcia. Wójt Gminy P. zawiadomieniem z dnia 9 września 2013 r. powiadomił strony o wszczętym postępowaniu, a następnie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (zwanego dalej RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (zwanego dalej PPIS) o uzgodnienie warunków realizacji inwestycji na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm. -zwanej dalej ustawą lub u.i.o.ś.). W dniach od 24 do 30 września 2013 r. do organu wpłynęło 8 sprzeciwów wobec planowanej inwestycji. Natomiast w dniach od 27 września do 2 października 2013 r. zostało złożonych 27 żądań zawieszenia wszelkich postępowań administracyjnych związanych z umożliwieniem lokalizowania elektrowni wiatrowych na terenie gminy P.. Spośród wymienionych 27 żądań, 5 żądań zostało złożonych przez osoby wymienione w zawiadomieniu z dnia 9 września 2013 r. W piśmie z dnia 30 września 2013 r. nr [...] w K. wskazał, że do czasu wyjaśnienia i przedstawienia graficznego przez Wójta Gminy P. ustalonych stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniem i użytkowaniem terenu, wynikających z rozmieszczenia elektrowni wiatrowych, nie jest możliwe zajęcie stanowiska w sprawie wydania opinii o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Natomiast RDOŚ w K. w postanowieniu z dnia [...] r., nr [...] wyraził opinię, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy P. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu. Przedmiotowy raport wraz z załącznikami pełnomocnik inwestora złożył w organie pierwszej instancji w dniu 21 maja 2014 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. Wójt Gminy P. działając na podstawie art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. wystąpił do RDOŚ w K. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, a do PPIS w K. o wydanie opinii w tym zakresie. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. PPIS w K. wezwał Wójta Gminy P. do przedstawienia jednoznacznych informacji o faktycznym zagospodarowaniu oraz wykorzystaniu terenu i sąsiednich terenów wraz z określeniem dopuszczalnych poziomów hałasu zgodnie z wymaganiami art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014, poz. 112). Z kolei RDOŚ w K. pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. wezwał inwestora do uzupełnienia i wyjaśnienia informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Żądane uzupełnienia i wyjaśnienia zostały przekazane w dniu 10 września 2014 r. przez pełnomocnika inwestora do Wójta Gminy P. oraz do wymienionego organu ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] RDOŚ w K. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił warunki tej realizacji. Postanowienie to zostało sprostowane postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. W piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r. Wójt Gminy P. wyjaśnił PPIS w K., że faktyczne zagospodarowanie terenu objętego wnioskiem o środowiskowe uwarunkowania w przeważającej części jest zabudową zagrodową, a pozostałą część stanowi zabudowa przemysłowa. Nadto wyjaśnił, że autor raportu prawidłowo przyjął w nim normę hałasu. W opinii sanitarnej z dnia [...] r., nr [...] PPIS w K. pozytywnie zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określił warunki tej realizacji. Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. nr [...] Wójt Gminy P. poinformował 27 mieszkańców, którzy złożyli żądania zawieszenia postępowań związanych z lokalizowaniem elektrowni wiatrowych na terenie gminy P., że nie można zawiesić wymienionych postępowań. Z kolei pismami z dnia 26 stycznia 2015 r., nr [...] udzielił odpowiedzi na wniesione sprzeciwy mieszkańców, informując m.in., że posiada pełną dokumentację niezbędną do wydania decyzji środowiskowej, z którą można się zapoznać w siedzibie organu. W dniu 27 stycznia 2015 r. M. K. złożył do organu pierwszej instancji kopię uwag skierowanych do postanowienia RDOŚ w K. z dnia [...] r. Obwieszczeniem z dnia 6 lutego 2015 r., nr [...] Wójt Gminy P. powiadomił społeczeństwo o dalszych czynnościach w przedmiotowym postępowaniu i prowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia obwieszczenia. W piśmie z dnia 17 marca 2015 r. Wójt Gminy P. zwrócił się do inwestora o udzielenie stosownych wyjaśnień do wniesionych uwag. Wyjaśnienia inwestora zostały zawarte w piśmie z dnia 17 marca 2015 r., które do organu wpłynęło w dniu 18 marca 2015 r Pismem z dnia 27 marca 2015 r. Wójt Gminy P. przekazał stronie wnoszącej uwagi wymienione wyjaśnienia inwestora oraz poinformował, że uwagi i wnioski stron brane są pod uwagę wtoku rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Obwieszczeniem z dnia 20 kwietnia 2015 r, organ I instancji poinformował o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. Obwieszczenie to było opublikowane na stronie internetowej gminy P. w dniu 20 kwietnia 2015 r. Brak natomiast w aktach sprawy dowodu, że obwieszczenie to było podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń sołectw W. i W. oraz tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy P., a także w rejonie planowanej inwestycji. Z uprawnienia tego skorzystali M. i D. D., którzy w dniu 20 kwietnia 2015 r. wnieśli o udostępnienie po raz kolejny akt sprawy, a w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. wnieśli uwagi do opinii sanitarnej PPIS w K.. Przekazali również kopię wystąpienia z dnia 23 kwietnia 2015 r. do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., zawierającego zarzuty do postępowania RDOŚ w K.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 80 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 85 ust. 1 i 1 pkt 1 u.i.o.ś., odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że treść raportu winna wypełniać warunki art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. oraz postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] r. Ewentualny brak któregokolwiek z ustawowo określonych elementów raportu lub nieodniesienie się do istotnych kwestii oznacza, iż w tym zakresie raport może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawy. Raport zawierający braki nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, a taka sytuacja zdaniem organu miała miejsce w niniejszym postępowaniu. Organ I instancji zauważył, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.i.o.ś. raport powinien zawierać opis trzech wariantów przedsięwzięcia, tzn. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę (tzw. realizacyjnego), racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Tymczasem wnioskodawca jako racjonalny wariant alternatywny przedstawił wariant charakteryzujący się zwiększonym oddziaływaniem na środowisko w porównaniu z wariantem realizacyjnym. Wariant alternatywny różni się od wariantu realizacyjnego jedynie zbliżeniem turbiny do zabudowań. Z uwagi na brak definicji legalnej "racjonalnego wariantu alternatywnego" organ orzekający sięgnął do słownikowej definicji terminu "racjonalny", określanego jako oparty na nowoczesnych metodach, dający dobre wyniki, rozsądny, przemyślany, oparty na zasadach poprawnego i skutecznego działania. W ocenie organu racjonalny wariant alternatywny przedstawiony przez wnioskodawcę nie wypełnia wymogu racjonalności, bowiem powoduje jeszcze większe zagrożenie dla środowiska niż wariant realizacyjny. Nadto zauważył, że w raporcie nie przedstawiono wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, ponieważ osoby sporządzające raport uznały za takowy wariant realizacyjny. W ocenie organu takie twierdzenie nie zostało wystarczająco w raporcie uzasadnione. Dalej zwrócił uwagę, że zarówno w raporcie chiropterologicznym jak i ornitologicznym, nie przeprowadzono badań oddziaływania na środowisko wariantów alternatywnych dla wariantu realizacyjnego. Badania takie przeprowadzono wyłącznie dla wariantu proponowanego przez wnioskodawcę wbrew treści art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. Inwestor nie przedstawił ani racjonalnego wariantu alternatywnego, ani wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, co doprowadziło do niezbadania rzeczonych wariantów pod kątem ich oddziaływania na środowisko. Ponadto w ocenie organu kolejnym elementem raportu, który budzi wątpliwości co do rzetelności jego sporządzenia, jest raport z rocznego monitoringu przedinwestycyjnego z zakresu chiropterofauny, sporządzony przez specjalistę z zakresu chiropterologii. Rzetelne zbadanie aktywności nietoperzy na terenie i w otoczeniu inwestycji ma bowiem wyjątkowo duże znaczenie m.in. ze względu na znajdującą się w odległości 12 km od planowanej inwestycji "jaskinię [...]", będącą jednym z największych zimowisk nietoperzy w Polsce (obszar chroniony systemem Natura 2000). Autor raportu chiropterologicznego posłużył się metodologią badań pochodzącą w przeważającej części z wytycznych dotyczących oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze (projekt GDOŚ z 2011) oraz w zakresie uzupełniającym tymczasowych wytycznych dotyczących oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze (wersji II z grudnia 2009 r., autorstwa Porozumienia dla Ochrony Nietoperzy). Organ pierwszej instancji zauważył, że dla zapewnienia rzetelności badań, w wytycznych sporządzonych dla GDOŚ z 2011, określono długość ich trwania, zależną od rodzaju badanej aktywności nietoperzy. I tak w okresie od 1 kwietnia do 30 września powinno się przeprowadzić w ramach monitoringu 8 kontroli całonocnych, zaś resztę powinny stanowić kontrole wieczorne. Tymczasem z przedłożonego raportu chiropterologicznego wynika, że specjalista prowadził nasłuchy początkowo przez 20 minut na każdym punkcie nasłuchowym, w ciągu pierwszych czterech godzin nocy. Zaś w maju, czerwcu, lipcu oraz sierpniu i wrześniu, nasłuchy prowadzono, również nad ranem. W ocenie organu, niezależnie od sposobu interpretacji tych nieprecyzyjnych sformułowań zawartych w raporcie, nie przeprowadzono kontroli całonocnych, co stanowi istotne naruszenie wytycznych, mające wpływ na wiarygodność przeprowadzonych badań. Wątpliwości organu budzą także terminy dokonywanych badań, inne niż w wytycznych. Nadto organ wyjaśnił, że uwzględnił uwagi D. i M. D. w kwestii braku danych dotyczących drugiego pomiaru temperatury podczas prowadzonych badań. I tak zauważył, że zgodnie z ww. wytycznymi z 2011, raport powinien zawierać prezentację metodyki badań wraz z dwukrotnymi odczytami temperatury (na początku i końcu kontroli). Pismem z dnia 17 marca 2015 r. organ sygnalizował to uchybienie inwestorowi, lecz autor raportu w odpowiedzi z dnia 17 marca 2015 r., nie odniósł się do tego zarzutu. W konsekwencji zdaniem organu I instancji przygotowany przez specjalistę raport nie wypełnia minimalnych standardów wymaganych dla tego typu opracowań, a przede wszystkim nie można na jego podstawie obiektywnie stwierdzić czy przedmiotowa inwestycja oddziaływałaby negatywnie na obszar Natura 2000 oraz ogólnie rzecz biorąc na populację nietoperzy na badanym obszarze. Tym bardziej, że pomiary z punktu nasłuchowego nr 3 wskazują na podwyższoną aktywność nietoperzy na terenie pobliskim w stosunku do przedsięwzięcia. Względy te zadecydowały o odmowie uznania przez organ raportu chiropterologicznego za wiarygodny. Podniósł również, że pozytywna opinia PPIS w K. bezkrytycznie przyjmuje twierdzenia zawarte w raporcie złożonym przez inwestora. W opinii tej zabrakło jednak odniesienia się do zagrożeń płynących z lokalizacji elektrowni wiatrowej w odległości 253mb od siedzib ludzkich. Zdaniem organu w wymienionej opinii zabrakło weryfikacji prawidłowości parametrów przyjętych do wyliczenia współczynnika emisji hałasu przez turbinę. Dane użyte do wyliczeń, w ocenie organu, z pewnością nie zawierają wszystkich czynników wpływających na poziom hałasu w otoczeniu turbiny wiatrowej. W związku z tym zdaniem organu może wystąpić niepewność rozszerzenia poziomu mocy akustycznej rzędu 6 dB (w tej kwestii organ powołał się na opracowanie z 2014 r. prof. dr inż. Barbary Lebiedowskiej i prof. dr hab. Inż. Marka Lebiedowskiego). Organ orzekający uwzględniając uwagi zgłaszane przez mieszkańców wsi W. wskazał również na pozostałe zagrożenia, wynikające z lokalizacji elektrowni wiatrowych w niewielkiej odległości od siedlisk ludzkich, tj. narażenie na wibracje wywołujące chorobę wibroakustyczną, migotanie cieni i refleksy światła wywołujące mdłości, zawroty głowy i utratę równowagi oraz promieniowanie elektromagnetyczne (w tym zakresie organ powołał się na pismo Departamentu Zdrowia Publicznego z dnia 27 lutego 2012 r.). Nadto uznał, że opinia sanitarna nie odnosi się do wszystkich zagrożeń związanych z oddziaływaniem elektrowni wiatrowych na zdrowie mieszkańców, przez co nie może być podstawą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji wniesionym przez "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W, zarzucono naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także art. 6, 7, 8, 80 kpa oraz art. 80 i 81 u.i.o.ś. poprzez nieprawidłową i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady zaufania obywateli do organów państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej, co doprowadziło do naruszenia granic uznania administracyjnego i nieuzasadnione wydanie decyzji odmownej. Z uwagi na wskazane naruszenia inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie w tym zakresie co do istoty sprawy albo uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze wskazaniem jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W obszernym uzasadnieniu inwestor tytułem uzupełnienia stanu faktycznego wyjaśnił m.in., że wielokrotnie kontaktował się zarówno osobiście jak i przez przedstawicieli z pracownikami organu w sprawie prowadzonego postępowania, będąc zapewnianym o kompletności dokumentacji do wydania a nie odmowy wydania decyzji środowiskowej. Podniósł, że decyzja w swej treści jest dotknięta wadą, poprzez naruszenie art. 107 § 1 kpa, bowiem brak jest oznaczenia strony (adresata decyzji), które powinno się znaleźć w sentencji, a nie w uzasadnieniu decyzji. Dalej zarzucono organowi I instancji, że przez ponad rok, tj. od 21 maja 2014 r. był w posiadaniu przedmiotowego raportu i ani razu nie zgłosił do inwestora swoich wątpliwości co do jego treści. W nawiązaniu do zarzutu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji inwestor przypomniał, że wskazał, iż wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska będzie wariant realizacyjny-inwestorski. Dodał, że każdy ze wskazanych wariantów został należycie uzasadniony i opisany. Zauważył, że w doktrynie podnosi się, iż nie można wykluczyć w praktyce sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska; wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty Wskazał, że wymóg przeanalizowania w raporcie wariantu alternatywnego realizacji inwestycji wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.i.o.ś., przy czym, znów jak wskazuje doktryna, jednym z takich wariantów może być wariant polegający na wskazaniu innej lokalizacji przedsięwzięcia, co miało miejsce w analizowanym postępowaniu (przesunięcie lokalizacji elektrowni). Dodał, że co do zasady, można zasadnie ("racjonalnie") oczekiwać od inwestora przedstawienia w raporcie innego konkretnego wariantu lokalizacyjnego tylko wówczas, jeżeli dysponuje on już na danym obszarze inną lokalizacją umożliwiającą realizację planowanego przedsięwzięcia. Inwestor podniósł także, że ww. ustawa z dnia 3 października 2008 r. w art. 80 ust. 2 oraz art. 81 wskazuje sytuacje, w których organ obligatoryjnie odmawia ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Dodał, że innym powodem odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami szczególnymi dotyczącymi ochrony środowiska. Jednocześnie wskazał, że żadna z wymienionych przesłanek skutkujących wydaniem decyzji odmownej, nie miała miejsca w przypadku przedmiotowej inwestycji. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 80 u.i.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę kolejno: wyniki uzgodnień i opinii właściwych organów (w tym przypadku RDOŚ w K. jak i PPIS w K.), ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko jeżeli zostało przeprowadzone (rozpatrywane przedsięwzięcie nie wymaga takowej procedury). Tymczasem z przytoczonego przez organ uzasadnienia wynika, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, wzięto pod uwagę tak naprawdę jeden z wymienionych elementów przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko, tj. udział społeczeństwa i zgłoszone w jego toku uwagi, uznane następczo za wiarygodne i dające podstawę do decyzji negatywnej. Niezrozumiałe jest natomiast zdaniem inwestora pominięcie pozostałych elementów procedury, w tym stanowiska organów ustawowo powołanych do opiniowania dopuszczalności przedsięwzięć mogących mieć wpływ na środowisko, a z założenia dysponujących wiedzą specjalistyczną z zakresu wskazanych potencjalnych oddziaływań. Nie odniesiono się również do ustaleń zawartych w przedłożonym raporcie oraz do wyjaśnień sformułowanych przez specjalistów ds. ornitologii oraz chiropterologii, na potrzeby odpowiedzi na protesty mieszkańców. Z urzędu organ nie podejmował żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie spornych kwestii. Nie poprosił również ani o dodatkowe analizy, ani nie spróbował skonfrontować przedstawionych raportów, z opinią wybranych przez siebie ekspertów w dziedzinie zoologii. Odnośnie przytoczonego w uzasadnieniu odmownej decyzji stanowiska Ministerstwa Zdrowia Departament Zdrowia Publicznego z dnia 27 lutego 2012 r. odnoszącego się do oddziaływania farm wiatrowych na zdrowie ludzi, a które według organu zostało pominięte w analizie PPIS w K., inwestor zauważył, iż organ orzekający dał wiarę źródłom niemającym podstaw w przepisach obowiązującego prawa oraz dowolnie wybrał opinie czy komunikaty organów, przytaczając jedynie te ich części, które były dla organu wygodne i popierały jego wyimaginowane tezy. Na poparcie tego stanowiska inwestor przywołał stanowisko Ministerstwa Zdrowia z dnia 5 marca 2013 r., gdzie Ministerstwo odcięło się od wcześniejszych opinii, odmawiając komentarza z uwagi na brak kompetencji oraz prezentuje stanowisko odmienne. Do odwołania inwestor dołączył również stanowisko chiropterologa odnoszące się do podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzutów do raportu z monitoringu chiropterologicznego. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy podzielił zarzut odwołania, że jeżeli organ pierwszej instancji stwierdził, iż brak jest któregokolwiek z ustawowo określonych elementów raportu lub nie odniesiono się w nim do istotnych kwestii (str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), to zobowiązany był do wezwania inwestora do uzupełnienia braków formalnych w oparciu o art. 64 § 2 kpa. Z akt sprawy wynika jednak jednoznacznie, że organ pierwszej instancji po otrzymaniu w dniu 21 maja 2014 r. raportu środowiskowego wraz z raportem z monitoringu ornitologicznego i raportem z monitoringu chiropterologicznego, przekazał wniosek inwestora wraz z wymienioną dokumentacją w dniu 9 czerwca 2014 r. do RDOŚ w K. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz do PPIS w K. o wydanie stosownej opinii. Fakt przekazania wymienionej dokumentacji do wymienionych organów przemawia zdaniem Kolegium za postawieniem tezy, że organ pierwszej instancji nie stwierdził, iż raport zawiera braki formalne. Dalej zauważono, że w pismach z dnia 26 stycznia 2015 r., skierowanych do osób wnoszących sprzeciwy wobec planowanej budowy przedmiotowej elektrowni wiatrowej, organ pierwszej instancji stwierdził, że posiada pełną dokumentację, niezbędną do wydania decyzji środowiskowej. Za tym, że dokumentacja przedłożona przez inwestora, nie zawierała braków formalnych, przemawia również fakt, że RDOŚ w K. po otrzymaniu od pełnomocnika inwestora wskazanych w piśmie z dnia 7 sierpnia 2014 r. wyjaśnień wraz z uzupełnieniem, pozytywnie uzgodnił postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Dalej wskazano, że zawarty w pkt. 8 raportu środowiskowego opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez inwestora oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, nie budził żadnych zastrzeżeń RDOŚ w K.. Nie budził również zastrzeżeń wymienionego organu wybór wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jako wariantu rekomendowanego do realizacji przez inwestora. Tym samym organ ten nie dopatrzył się naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 jak również pkt 6 tego przepisu u.i.o.ś. Także w ocenie Kolegium brak było podstaw do twierdzenia, że przedłożony przez wnioskodawcę raport środowiskowy zawierał wymienione braki formalne. Organ odwoławczy podzielił również pogląd odwołującej się spółki, iż wymóg przeanalizowania w raporcie wariantu alternatywnego realizacji przedsięwzięcia wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.i.o.ś., przy czym, jak trafnie wskazuje się w doktrynie, jednym z takich wariantów może być wariant polegający na wskazaniu innej lokalizacji przedsięwzięcia. Tym niemniej, zgodnie z literalnym brzmieniem przywołanego przepisu, wariant alternatywny ma być "racjonalny". Nie powinno zaś budzić wątpliwości, że, co do zasady, można zasadnie ("racjonalnie") oczekiwać od inwestora przedstawienia w raporcie innego konkretnego wariantu lokalizacyjnego tylko wówczas, jeżeli dysponuje on już na danym obszarze inną lokalizacją umożliwiającą realizację planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium przeanalizowany w raporcie wariant II, polegający na przesunięciu lokalizacji planowanej elektrowni wiatrowej w kierunku północnym o ok. 89 m w stosunku do wariantu I, czyli polegający na wskazaniu innej lokalizacji przedsięwzięcia, jest racjonalnym wariantem alternatywnym, gdyż z wykonanych obliczeń wynika, że będzie zgodny z wymogami środowiskowymi. Zwrócono uwagę, że wnioskodawca wskazał, iż planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na trzech działkach ewidencyjnych, które stanowią własność S. i W. małż. K. i które graniczą od wschodu z działką nr [...], stanowiącą również własność wymienionych małż. K. Z kolei działka nr [...] graniczy od wschodu z działką nr [...], stanowiącą współwłasność trzech osób fizycznych oraz S. i W. małż. K. Zaś działka nr [...] graniczy od wschodu z zabudowanymi działkami stanowiącymi własność inwestora (działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]), tj. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., a Prezesem Zarządu wymienionej spółki jest S. K. Podniesiono, że w raporcie wskazano, iż dojazd do projektowanej elektrowni odbywać się będzie przez zjazd z drogi publicznej - gminnej na działkę nr [...], stanowiącą własność wymienionej spółki. Zdaniem organu odwoławczego nie może więc budzić zdziwienia fakt, że w raporcie wskazano realizację planowanego przedsięwzięcia zarówno w wariancie I jak i w wariancie II (przesunięta lokalizacja elektrowni w kierunku północnym) na terenie niezainwestowanych działek nr [...],[...] i [...], stanowiących grunty orne klasy RV i RVI, gdy inwestor jest właścicielem ww. sześciu działek zabudowanych budynkami firmy "A". Powyższe ustalenia w ocenie Kolegium dają podstawy do twierdzenia, że znajdujący się w aktach sprawy raport środowiskowy z 2014 r. spełnia wymagania z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.i.o.ś., a zatem brak podstaw prawnych do wydania na tej podstawie odmownej decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska organu pierwszej instancji odnośnie niespełnienia przez raport z monitoringu chiropterologicznego minimalnych standardów wymaganych dla tego typu opracowań. Wskazał, że przytoczone przez autora tego raportu jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wytyczne dotyczące oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze, jak sama nazwa wskazuje są tylko wytycznymi. Tymczasem powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P1/11 (OTK-A 2011/10/115, Dz. U. z 2011 r., Nr 279, poz. 1644) uznał, że wytyczne nie są aktem powszechnie obowiązującym i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej, rozstrzygającej o prawach i obowiązkach stron. A zatem wytyczne z 2009 i 2011 opracowane dla GDOŚ, dają jedynie wskazówki, zalecenia dla sporządzających oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze. Zdaniem organu odwoławczego dokonując oceny monitoringu z przeprowadzonych badań przez chiropterologa i mając na uwadze znaczenie terminu "wytyczne" oraz ich prawny charakter, nie można kategorycznie twierdzić, iż badania powinny zostać przeprowadzone bez odstępstw od wymienionych wytycznych. Zaś przeprowadzenie wspomnianych badań z odstępstwami od wskazanych wytycznych, nie daje podstaw do twierdzenia, że badania te zostały przeprowadzone niesumiennie, a raport chiropterologiczny jest niewiarygodny. Dlatego też organ nie podziela w tym zakresie stanowiska organu pierwszej instancji. Nadto w nawiązaniu do zarzutu odwołania Kolegium podzieliło stanowisko inwestora, że z treści art. 80 oraz art. 81 u.i.o.ś. wynika, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana wyłącznie w wymienionych przypadkach. Jeżeli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, to organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Tymczasem w ocenie Kolegium żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego uzasadnionym było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, celem rozpatrzenia w pierwszej kolejności wniosków o zawieszenie przedmiotowego postępowania, a następnie podjęcia odpowiedniego rozstrzygnięcia po ustosunkowaniu się do zarzutów zawartych w odwołaniu i do stanowiska chiropterologa. Organ wyjaśnił, iż nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie z uwagi na wskazany wcześniej fakt braku formalnego rozpatrzenia żądań stron z 2013 r. o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Z powyższą decyzją Kolegium nie zgodziła się D. D. i w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji ww. skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również brak całościowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 7 kpa w związku z art. 80 kpa przez przeprowadzenie oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nie swobodny, - art. 10 § 1 kpa w związku z art. 136 kpa w związku z art. 140 kpa przez pozbawienie jej jako strony prawa czynnego udziału w postępowaniu w związku z brakiem zawiadomienia o możliwości składania wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, - art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa przez uznanie, że raport chiropterologiczny sporządzony przez dr W. P. spełnia standardy wymagane dla tego typu opracowań, w sytuacji, gdy dodatkowe wyjaśnienia dr W. P. zostały przedłożone dopiero wraz z odwołaniem, a organ nie zawiadomił o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy w związku z czym jako strona postępowania skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tych wyjaśnień ani przedłożenia dodatkowych dowodów, - art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa przez niedołożenie przez organ II instancji staranności w uzasadnieniu decyzji i pominięcie w tym uzasadnieniu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i stanowisk wyrażonych przez strony postępowania; - art. 136 kpa przez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dotychczas zebranego materiału. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję SKO złożył również M. K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: a) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 66 ust. 1 pkt 5-6 oraz pkt 7 u.i.o.ś. poprzez błędną jego wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym uznaniem, iż przedłożony przez inwestora dokument prywatny - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko- miałby spełniać warunki wymienione w treści tego przepisu, a zatem miałby być kompletny i spójny, podczas gdy nie zawiera on: rzetelnie sporządzonych opisów trzech wariantów przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.), określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko tychże wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś.), uzasadnienia proponowanego przez inwestora wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś.), a zatem jest nierzetelny, a jako dowód w sprawie podlegał ocenie organu I Instancji, - art. 80 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem przez organ, iż przyczyna odmowy ustalenia przez Wójta Gminy P. środowiskowych uwarunkowań w niniejszej sprawie miałaby nie mieścić się w katalogu ustawowych przyczyn wymienionych w treści ww. przepisów; b) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w przyjęciu, iż znajdujące się w aktach postępowania dokumenty - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w tym raport chiropterologiczny sporządzony przez dr W. P. - miałyby spełniać standardy wymagane dla tego typu opracowań; - art. 8 i 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją ww. norm prawnych nakazujących organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, a także poprzez naruszenie zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy; - art. 10 § 1 kpa, w tym w związku z art. 136 kpa, poprzez ich niezastosowanie, a zatem pozbawienie strony prawa czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie przez organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których wyłącznie wybiórczo i dowolnie wybranym przez ten organ dowodom (przedkładanym w toku postępowania przez inne strony niż inwestor) organ ten odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w zasadzie nie odniósł się do nich w jakimkolwiek zakresie. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że nie przeprowadzał dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w rozpatrywanej sprawie bowiem uchylił decyzję organu pierwszej instancji z przyczyn proceduralnych wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem zdaniem organu brak jest podstaw do zarzucenia naruszenia art. 10 § 1 i art. 136 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada obowiązującemu prawu. Z przedstawionych w skargach zarzutów na uwzględnienie zasługują jedynie zarzuty naruszenia przez SKO treści art. 10 § 1 kpa, który to przepis ma zastosowanie również w postępowaniu odwoławczym i to niezależnie czy w jego toku doszło do uzupełniania zgromadzonych dotychczas w sprawie dowodów. Naruszenie to, mogłoby jednak skutkować uwzględnieniem skargi jedynie w przypadku gdyby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a), która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. SKO w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadziło bowiem dodatkowego postępowania dowodowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. O odwołaniu skarżący byli powiadomieni, zaś powołując się na naruszenie art. 10 § 1 kpa nie podali, przedstawienia jakich to dowodów mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania odwoławczego zostali na tym etapie postępowania administracyjnego pozbawieni. Jak wynika zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na jej treść nie miały przesądzającego wpływu, dołączone dopiero do odwołania, dodatkowe wyjaśnienia do raportu chiropterologicznego złożone przez jego autora dr W. P. Analizując ocenę tego raportu dokonaną przez organ pierwszej instancji, zasadnie zwróciło zaś uwagę SKO, że negatywna ocena tego raportu przez Wójta Gminy P., została oparta na formalnych odstępstwach jego sporządzenia od powołanych w decyzji wytycznych dotyczących oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na nietoperze, które nie mają charakteru normatywnego. Zatem ich naruszenie samo przez się nie może podważać wiarygodności i miarodajności tego dowodu jako opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Dyskwalifikacja tylko z tego powodu tej opinii (raportu) została zatem dokonana przez organ pierwszej instancji z naruszeniem treści art. 80 kpa. Organ ten nie wykazał przy tym aby raport ten, uzupełniony późniejszymi wyjaśnieniami, został oparty na nierzetelnych czy też fikcyjnych obserwacjach (badaniach), był wewnętrznie sprzeczny, a jego wnioski nielogiczne lub sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Podniesione w skargach zarzuty poddające w wątpliwość rzetelność i prawdziwość dokonanych przez biegłego badań i obserwacji zostały sformułowane nazbyt ogólnie i tym samym nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zakwestionowania miarodajności tego dowodu, do którego realizacji wymagane są wiadomości specjalne, do których weryfikacji organy orzekające nie były uprawnione. Nadto uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera analizy zarzutów w tym zakresie (co do prowadzenia badań przez biegłego w tym samym czasie w dwóch odległych od siebie miejscach). Potwierdzenie tych zarzutów niewątpliwie wpływałoby zaś na ocenę rzetelności opracowanego przez dr W. P. raportu chiropterologicznego. Gdy zaś chodzi o dodatkowe wyjaśniania biegłego dr W. P., dołączone do odwołania, to powinny być one przedmiotem analizy przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zasadnie stwierdziło też SKO, że organ pierwszej instancji nie mógł oprzeć swojej odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia na brakach raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli wcześniej nie wezwał on inwestora do uzupełnienia tych braków w odpowiednim terminie. Wbrew stanowisku SKO nie doszło jednak z tego powodu do naruszenia art. 64 § 2 kpa, który nie dotyczy braków opinii biegłego. Wymogi wezwania do ewentualnego uzupełnienia raportu należy zaś wyprowadzić z treści art. 7, art. 8 art. 9, art. 11, art. 12 i art. 77 kpa. W tym zakresie do naruszenia tych przepisów doszłoby zwłaszcza w sytuacji, gdy jak to zasadnie podniosło SKO, wcześniejsze (powołane w zaskarżonej decyzji) działania organu pierwszej instancji dawały podstawę inwestorowi do przekonania, że takie braki nie wysterują. Gdy zaś chodzi o stanowisko Wójta Gminy P., że opracowany dla spornej inwestycji raport o jej oddziaływaniu na środowisko (złożony 21 maja 2014 r., z dalszymi uzupełnieniami) nie spełnia wymogów z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.i.o.ś. to również zdaniem Sądu nie zostało ono w przekonywujący sposób przez ten organ uzasadnione. Przedstawione w tym względzie w decyzji organu pierwszej instancji zarzuty zostały bowiem sformułowane nazbyt ogólnie. Nie do organów orzekających należy co prawda wskazywanie poszczególnych wariantów o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, tym niemniej gdy poszczególne warianty przedstawione w raporcie są kwestionowane, to organ powinien sformułować pod ich adresem dające się ocenić konkretne zarzuty, czego Wójt Gminy P. nie uczynił. Zwłaszcza w sytuacji gdy raport został oceniony wcześniej pozytywnie przez specjalistyczny organ ochrony środowiska, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił realizację projektowanego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji z punktu wymagań ochrony środowiska. Należy przy tym podnieść, że organy orzekające uzgodnieniem tym w związku z treścią art. 106 § 1 kpa były związane. Wobec treści art. 77 ust. 7 u.i.o.ś. postanowienie to nie zostało przy tym zaskarżone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (w zw. z art. 142 kpa). Jak to zasadnie wskazało SKO, a co wynika z poglądów prezentowanych zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie (zobacz m.in. wyrok NSA z 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 464/13), wariant proponowany przez inwestora może się pokrywać z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, co też przyjął autor raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Nie można też podzielić stanowiska organu pierwszej instancji, że racjonalny wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5a ustawy, nie może być mniej korzystny dla środowiska niż wariant proponowany przez wnioskodawcę. Twierdzenia takiego nie można bowiem wyprowadzić z obowiązujących przepisów. Nadto byłoby ono wewnętrznie sprzeczne z twierdzeniem, że wariant realizowany może być jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Nawet gdyby jednak przyjąć za trafne, ogólnie sformułowane przez organ pierwszej instancji zarzuty co do braków w powyższym zakresie, jak i odnoście wymogów z art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy, opracowanego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to przed przyjęciem, że z uwagi na te braki nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji dla planowanego przedsięwzięcia, organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia raportu w określonym terminie, czego nie uczynił. Wobec powyższego trafnie orzekło SKO na podstawie art. 138 § 2 kpa, a to w sytuacji gdy sprawa wymaga ponownego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w znacznym zakresie, zaś ewentualne wydanie przez SKO decyzji reformatoryjnej tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na jej określoną w art. 82 ust. 1 ustawy treść, nastąpiłoby w obecnym stanie sprawy z naruszeniem wymienionej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania. W tym względzie Sąd nie podziela stanowiska SKO, że przeszkodą w wydaniu decyzji reformatoryjnej stanowił fakt nierozpoznania w formalny sposób wniosków o zawieszenie postępowania. Gdyby bowiem przyjąć (co powinno ocenić SKO przy wydawaniu zaskarżonej decyzji), że brak było podstaw do zawieszenia, to przedmiotowe uchybienie organu pierwszej instancji nie mogłoby mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a to w sytuacji gdy na odmowę zawieszenia nie przysługuje zażalenie, zaś zasadność odmowy zawieszenia podlega ocenie przy kontroli decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Istotnego wpływu na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a nie mogło mieć też błędne stanowisko SKO, że zamknięty katalog przyczyn wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z treści art. 80 i art. 81 u.i.o.ś. Twierdzenie takie w treści tych przepisów nie znajduje uzasadnienia. W szczególności podstawą odmowy mogą być braki w przedstawionym przez inwestora raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, których wnioskodawca pomimo wezwania w odpowiednim terminie nie usunął. Raport taki uniemożliwiałby bowiem organom orzekającym ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia właściwych warunków ochrony środowiska. Nie to błędne zapatrywanie SKO przesądziło jednak o treści zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi sprawa w postępowaniu odwoławczym została należycie wyjaśniona i rozważana do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jego motywy zostały sporządzone z uwzględnieniem wszystkich wymagań jakie wynikają z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa, a to biorąc pod uwagę treść kwestionowanej decyzji SKO. Z tych wszystkich względów skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 15 ustawy p.p.s.a. ec