II SA/Gl 1064/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B. W.-J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji- budowa kanalizacji sanitarnej w O. przy ulicy [...] i ulicy [...] Postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przekazał Staroście Powiatu [...] sprawę B. W. -J. dotyczącą kanalizacji sanitarnej w O. Wyjaśnił, że zainteresowana pismem z dnia [...]r. złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie legalności wykonania kanalizacji sanitarnej przylegającej do działek nr 1, 2 i 3 pozostających jej własnością. W trakcie postępowania ustalono, ze przedmiotowa kanalizacja została wykonana w [...] r. (protokół odbioru technicznego, końcowego i przekazania do użytku sporządzony został w dniu [...]r.) a pozwolenia na użytkowanie wykonanej sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami potwierdzone zostało decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Zainteresowana nie była stroną tego postępowania, pomimo, iż kanalizacja przebiega przez jej działki. Uwzględniając powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się z wnioskiem o uchylenie decyzji zarówno decyzji Nr [...] z dnia [...] r., jak i decyzji Nr [...] z dnia [...]r., gdyż przemawia za tym słuszny interes zainteresowanej. Decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 147 i art. 145 § 1 pkt 4 tego Kodeksu omówił wznowienia postępowań zakończonych wymienionymi w postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w przypadku podstawy wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4, zgodnie z art. 147, wznowienie postępowania może nastąpić tylko na wniosek strony, która w tym konkretnym przypadku z takim wnioskiem nie wystąpiła. W związku z powyższym organ uznał, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania. Zgodnie z pouczeniem zażalenie na powyższą decyzję złożyła B. W.-J. Jednocześnie w tym piśmie domagała się wznowienia postępowania w sprawie. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) może nastąpić tylko na wniosek tej strony. Wobec faktu, iż strona takiego wniosku nie złożyła, a nie mógł takiego wniosku w jej imieniu złożyć Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, należało orzec jak w sentencji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji powinien rozpatrzyć wniosek strony złożony w odwołaniu. Rozpatrując sprawę ponownie, postanowieniem z dnia [...]r. Starosta Powiatowy w M. wznowił postępowanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją Nr [...] z dnia [...]r. dotyczącej pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w O. , uznając, iż strona, bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia tej decyzji z uwagi na upływ okresu przedawnienia. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż od momentu ogłoszenia decyzji upłynęło osiem lat. Sytuacja ta wyczerpuje zatem zapis art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego nie można uchylić decyzji, jeżeli przyczyną wznowienia był m.in. brak udziału strony w postępowaniu, a od dnia ogłoszenia decyzji (daty wydania) upłynęło pięć lat. Wyjaśnił, że ustalenia poczynione w trakcie postępowania potwierdziły brak udziału B. W. -J. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] z [...]r., chociaż jej udział powinien być zapewniony. Wskazania art. 146 § 1 oraz art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie pozwalają jednak w przypadku upływu przedawnienia na uchylenie zaskarżonej decyzji, pozostawiając możliwość stwierdzenia wydania takiej decyzji z naruszeniem prawa. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. W. – J., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Nr [...]. Wyjaśniła, że z uwagi na fakt pominięcia jej w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji, wniosek o wznowienie postępowania jest w pełni uzasadniony. Nie do zaakceptowania, w jej odczuciu, jest przyjęcie przez organ jako podstawy odmowy uchylenia wskazywanej decyzji przedawnienia, gdyż nie zostały w tym zakresie poczynione przez organ żadne jednoznaczne i pewne ustalenia, a faktu doręczenia ewentualnie ogłoszenia decyzji nie można domniemywać. Obowiązkiem organów jest wyjaśnienie, czy kwestionowana decyzja została doręczona, komu i w jakim dniu, a takich ustaleń organ nie poczynił. Nie może zatem powoływać się na wskazywany przepis i upływ przedawnienia. W wyniku złożonego odwołania, organ pierwszej instancji – Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 132 § 2 i art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił swoją decyzję z dnia [...]r. i jednocześnie orzekł merytorycznie, a mianowicie: stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji Nr [...] z [...]r. z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia tej decyzji z uwagi na możliwość wydania wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ potwierdził, iż w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją z dnia [...]r. zainteresowana, bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże w toku postępowania ustalono, że stosowanie do treści art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie treści kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Za takim stanowiskiem przemawiają potwierdzone fakty, a mianowicie: decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna jest z zapisami merytorycznymi, co do przebiegu inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r., decyzja o pozwoleniu na budowę spełniała interes społeczny i została wykonana, posiadając swoje trwałe skutki, zaś trasa przebiegu kanalizacji potwierdzona została w dokumentach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił nadto, że przedmiotowa decyzja merytorycznie była zasadna, a jej błąd odnosi się jedynie do aspektu formalnego, czyli braku udziału w tym postępowaniu strony odwołującej się. Także i od tej decyzji zainteresowana złożyła odwołanie. Wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje odwołanie stwierdziła, iż organ całkowicie bezzasadnie przyjął, że w wyniku prowadzonego po wznowieniu postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie treści kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ uczynił to w sposób niezgodny z obowiązującym przepisem art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodała, ze nigdy nie wyraziła zgody na dysponowanie jej nieruchomością na cele budowlane, a jeśli ktoś złożył takie oświadczenie za nią, to dopuścił się przestępstwa, a decyzja uzyskana za pomocą przestępstwa nie może być utrzymana w obrocie prawnym. Zaznaczyła, że w przypadku, gdy strona, bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu, czyli nie rozważono jej słusznego interesu, to organ we wznowionym postępowaniu nie może zastosować wskazanego w decyzji art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując powyższe odwołanie, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]r. prowadzone w trybie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego, a odnosząc się do odwołania strony od poprzedniej decyzji Starosty, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu swego stanowiska podał, iż po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż ostatnia kwestionowana decyzja Starosty [...] nie mogła się zostać w obrocie prawnym, z powodu bezzasadnej zmiany poprzedniej decyzji z dnia [...]r. wydanej w oparciu o art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazany przepis jednoznacznie ogranicza dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, będącym nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej tylko w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Dodał, że zgodnie z doktryną oraz utrwaloną linią orzeczniczą można uznać, że przewidziany w przywołanym art. 146 pięcioletni termin nie jest terminem procesowym, uzależnionym od okoliczności doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że wobec braku dokładnego wskazania adresatów tego doręczenia lub ogłoszenia, trzeba przyjąć, że chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Upływ terminów określonych w art. 146 § 1 Kodeksu jest bezwarunkowy i niezależny od okoliczności, które spowodowały ich upływ. Z kolei upływ tych terminów pozbawia organ prowadzący wznowione postępowanie możliwości merytorycznego rozpatrzenia kwestii legalności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Kwestionowana decyzja Nr [...] będąca przedmiotem wniosku o wznowienie, została wydana w dniu [...]r. Organ odwoławczy podkreślił, że uwzględniając przepisy postępowania administracyjnego w sprawie doręczeń można ustalić, że od daty doręczenia tej decyzji upłynęło ponad osiem lat. Reasumując, organ ten stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniała negatywna przesłanka wskazana w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uniemożliwiająca orzeczenie co do istoty i ewentualne uchylenie decyzji Nr [...] z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu. Niezadowolona z powyższej decyzji B. W.- J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną jego wykładnię, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej jako naruszających prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie podkreśliła, że skoro zdaniem Wojewody [...] w powołanym jako podstawa zaskarżonej decyzji art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określono dokładnie kręgu adresatów, będą nimi wszystkie strony postępowania, czy inne podmioty działające na prawach strony. Podkreśliła, że faktu doręczenia nie można domniemywać, a zatem obowiązkiem organu jest wyjaśnienie, czy decyzje zostały doręczone czy ogłoszone. Natomiast w zaskarżonej decyzji pominięto w sposób ewidentny okoliczności, które wskazywałyby na dzień, w którym decyzja z dnia [...]r. była doręczona czy ogłoszona, wskazując jedynie, że od daty doręczenia decyzji minęło ponad osiem lat i nie wyjaśniając, jaką datę należy uznać z początek tego pięcioletniego terminu. Dodała, że skoro organ nie dysponuje dowodem doręczenia tej decyzji, to nie może skutecznie powoływać się na fakt jej doręczenia, a wobec powyższego niedopuszczalna była odmowa jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, albowiem nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w O. przy ulicy [...] i ulicy W. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę jest postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1,) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2), ewentualnie stwierdzenia, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 w związku z art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca, prowadząc uprzednio postępowanie przed organami nadzoru budowlanego, wskazywała, że jako strona postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, nie brała w nim udziału i nie wyraziła zgody na dysponowanie jej nieruchomościami na cele budowlane związane z budową tej kanalizacji. Składając odwołanie od decyzji Starosty Powiatu [...] odmawiającej wznowienia postępowań zakończonych decyzjami Nr [...] i Nr [...], powołała się właśnie na tę okoliczność, jako uzasadniającą wznowienie postępowania, czyli na okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ postanowieniem wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji Nr [...] z dnia [...] r., a następnie w pierwszej swojej decyzji z dnia [...] r., prawidłowo odnosząc się do treści art. 146 § 1 Kodeksu "uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat", stwierdził wydanie kwestionowanej decyzji Nr [...] z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ przedawnienia. Wskutek wniesionego przez stronę odwołania, organ pierwszej instancji zmienił jednak tę decyzję w trybie art. 132 Kodeksu, a wobec odwołania także od tej decyzji, Wojewoda [...] kwestionowaną decyzją uchylił nową decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. i orzekł merytorycznie - stwierdzając, że decyzja Nr [...]z [...]r. została wydana z naruszeniem prawa, odmówił jej uchylenia z powołaniem się na art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Działanie takie należy uznać za zasadne. Jak wspomniano powyżej postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem szczególnym, nadzwyczajnym, prowadzącym do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Podstawy wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a to w art. 145 § 1 i w art. 145a. W analizowanej sprawie strona skarżąca jako podstawę wskazała przesłankę wymienioną w pkt 4 cytowanego artykułu, a mianowicie, stwierdziła, iż nie brała, bez własnej winy, udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w O. Wskazana przez skarżącą przesłanka nie budzi zastrzeżeń. Jednak Kodeks postępowania administracyjnego, oprócz przesłanek pozytywnych, wymienia także przesłanki negatywne, to znaczy takie, których wystąpienie ogranicza dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, chociaż nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Pierwszą taką przesłanką jest przesłanka terminu (art. 146 § 1). Wprowadzone rozwiązanie jest wyrazem dążenia do zapewniania stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją administracyjną, ich nienaruszalności, gdy przetrwały już pewien czas, jest zatem wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnych, na rzecz tych ostatnich. Jednocześnie możliwość wznowienia postępowania przez organ ma umożliwić stronom dochodzenie odszkodowania w myśl art. 153 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przewidziany w art. 146 § 1 Kodeksu liczy się w latach od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W przypadku przyczyny wskazanej w niniejszym postępowaniu (brak udziału strony, bez własnej winy, w postępowaniu), termin ten jest pięcioletni. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w swej pierwszej decyzji z dnia [...]r., zasadnie zatem po wznowieniu postępowania, zbadał czy w sprawie nie zachodzi przesłanka negatywna, a stwierdzając, że faktycznie w sprawie przesłanka wskazana w art. 146 § 1 Kodeksu istnieje, zgodnie z art. 151 § 2 tego Kodeksu stwierdził, wydanie zaskarżonej przez stronę decyzji Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej z naruszeniem prawa, dodatkowo wskazując na upływ terminu, uniemożliwiający inne działanie. Nie sposób podzielić argumentacji strony skarżącej, iż organ nie zbadał kwestii terminu doręczenia tej decyzji stronom postępowania. Wprawdzie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ rzeczywiście nie zajął w tym przedmiocie jednoznacznego stanowiska, to znaczy nie przywołał konkretnych dat doręczenia tej decyzji stronom postępowania, to jednak wypada zauważyć, że w dołączonym do akt sprawy materiale dowodowym dotyczącym decyzji Nr [...] znajdują się także m.in. potwierdzenia odbioru tej decyzji przez strony tamtego postępowania. Nie można stwierdzić, czy potwierdzenia te dotyczą wszystkich stron postępowania, (pominięto przecież obecnie skarżącą B. W.J.), to jednak przyjmując, że przepis art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa dokładnie kręgu adresatów omawianego doręczenia lub ogłoszenia decyzji, należy uznać, że dotyczy on stron postępowania oraz podmiotów działających na prawach strony postępowania. W wymienionych potwierdzeniach odbioru wskazywana jest data doręczenia tej decyzji. Można na tej podstawie stwierdzić, że doręczenie jej nastąpiło w połowie [...]r. (widoczne są daty 14, 15, 17, 19 maja 2001 r.), zatem od tej daty należy rozpatrywać upływ wskazanego w przepisie art. 146 § 1 Kodeksu, pięcioletniego terminu. Niewątpliwie więc w połowie [...] r. owe pięć lat upłynęło, a co za tym idzie rozpatrując sprawę organ słusznie wskazał na istnienie przesłanki uniemożliwiającej uchylenie decyzji Nr [...] , jako że w dacie orzekania upłynęło już prawie osiem lat. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że działanie organu pierwszej instancji, w trybie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wniesieniu odwołania od powyższej decyzji przez skarżącą było niezasadne. Nie tylko dlatego, że zmieniana w tym trybie decyzja ta była prawidłowa, ale także dlatego, że w niniejszej sprawie organ nie mógł zastosować powołanego art. 146 § 2 Kodeksu. Przyznać trzeba rację skarżącej, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem "jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozważano jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 tego Kodeksu." (zob: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 1988 r. , Sygn. akt IV SA 544/88, w: ONSA 1988, nr 2, poz. 90). Zasadnie zatem rozpatrując odwołanie, wniesione z kolei od tej nowej decyzji Starosty, Wojewoda [...] uchylił tę decyzję (z dnia [...]r.) utrzymując w mocy pierwszą decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. Na marginesie należy zauważyć, iż uwzględnienie skargi skarżącej prowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia na jej niekorzyść, co zgodnie z art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest możliwe, gdyż Sąd nie stwierdził w analizowanej sprawie naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.