II SA/Gl 1065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. K.M. – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r., nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku w postaci wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego i wyznaczono nowy termin wykonania obowiązku – [...]r., w pozostałym zakresie utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze z dnia [...]r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu drugiej instancji, jednak wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący – reprezentowany przez radcę prawnego – w ogóle nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Profesjonalny pełnomocnik nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, tzn. nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub, że skutki wykonania decyzji byłyby trudne do odwrócenia. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu wniosek skarżącego – reprezentowanego przez radcę prawnego – o udzielenie ochrony tymczasowej nie został umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.