II SA/Gl 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. L. od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1066/16 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej M. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2017 r. Sygn. akt II SA/GI 1066/16 Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Skarga została odrzucona ponieważ w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi oraz nie uiszczono wpisu od skargi. Na podstawie wezwania referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2016 r. przesłano skarżącej formularz wniosku PPF, celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 3 stycznia 2017 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 10 stycznia 2017 r. skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie, co oznacza, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez skarżącą w przewidzianej przepisami formie. Tym samym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 1 marca 2017 r. W piśmie z dnia 3 marca 2017 r. sprecyzowanym na żądanie Sądu w piśmie z dnia 24 marca 2017 r. skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 20 lutego 2017 r. Jednocześnie w tym samym piśmie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 21 grudnia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w obecnie obowiązującym brzmieniu, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). W takiej sytuacji należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo faktu, że wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało skutecznie doręczone skarżącej. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- Sygn. akt II SA/GI 1066/16