II SA/Gl 1066/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z córką i synem, a w skład jej majątku wchodzi dom w miejscowości N. – stanowiący własność skarżącej oraz współwłasność domu położonego w M., przy ul. [...]. Skarżąca podała, że łączne dochody członków jej rodziny kształtują się na poziomie 2560 zł, a zestawienie bieżących wydatków wykazało, że wynoszą one przeciętnie około 1100 -1300 zł. Pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności powołanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj., opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp., - udokumentowanie wysokości uzyskiwanego przez samą skarżącą oraz członków jej rodziny; - wskazanie, w jaki sposób wykorzystywany jest dom w miejscowości N. Wezwanie to zostało przesłane na adres wskazany przez stronę i dwukrotnie awizowane. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Analiza informacji uzyskanych od strony nie pozwoliła stwierdzić, że skarżąca znajduje się w na tyle trudnej sytuacji materialnej aby uwzględnić złożony wniosek. Przede wszystkim wskazać przyjdzie, że strona oraz pozostali członkowie jej rodziny dysponują stałym źródłem dochodu. Dochód ów, jakkolwiek nie jest znaczny, nie może być uznany za szczególnie niski, a tylko w takim przypadku uzasadnionym byłoby ewentualne przychylenie się do wniosku strony. Prawo pomocy w zakresie całkowitym jest z zasady przeznaczone dla osób znajdujących się w wyjątkowo ciężkim położeniu materialnym, którego wszak, w realiach niniejszej sprawy nie wykazano. Zauważyć trzeba, że skarżąca nie udzieliła wyjaśnień na temat aktualnego sposobu wykorzystania oraz przeznaczenia nieruchomości położnej w M., jak również nie wyjaśniła w jakim stopniu partycypuje w kosztach jej utrzymania. Wątpliwości budzi również kwestia zobowiązania, o którym strona wspomina w swoim wniosku (rata 200 zł), a zwłaszcza celu na jaki zostało ono zaciągnięte. Bez tego trudno ocenić, czy wydatek ten, z punktu widzenia racjonalnego gospodarowania jest uzasadniony, tak jak np. spłata zobowiązania zaciągniętego na zakup węgla, o którym również wspomniano w formularzu. Są to zaś informacje o istotnym znaczeniu dla oceny wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.