II SA/Gl 1066/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.P. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Prezydenta Miasta C. w sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia dokumentów geodezyjnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. Z. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą m.in. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania jego skargi na działanie Prezydenta Miasta C. w sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia dokumentów geodezyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w tej sprawie, gdyż jego zdaniem postępowanie jest bezprzedmiotowe. Wyjaśniono, że w dniu 23 lipca 2024 r. Wojewoda [...] w trybie nadzoru stwierdził nieważność ww. uchwały. Pismem procesowym z dnia 4 września 2024 r. skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej zwanej p.p.s.a.). Oceniając charakter rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być, w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako utrwalony uznaje się pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego normowanego przepisami k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednolicie sądy administracyjne przyjmują w swym orzecznictwie, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., o sygn. akt II SAB/Wa 193/04, LEX). Podkreśla się także, że postępowanie skargowo - wnioskowe uregulowane w Dziale VIII k.p.a. ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo - wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wobec tego wewnętrzną sprawę organów. Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i jako taka nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Obliguje to Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że również w sytuacji w której niniejsza skarga byłaby dopuszczalna, postępowanie w zakresie kontroli z prawem zaskarżonej uchwały nie mogłoby się toczyć, jak słusznie bowiem zauważył organ, z uwagi na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 23 lipca 2024 r. nr [...], istniałaby podstawa do zastosowania regulacji z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i umorzenia postępowania sądowego w tej sprawie.