II SA/Gl 107/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy wydaną w trybie wznowienia postępowania decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] , [...], uchylającą decyzję ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. o rejestracji samochodu osobowego marki [...]nr rej. [...] i odmówiono zarejestrowania ww. pojazdu. Pismem z dnia [...] r. skarżący J. B. wniósł ,,o wydanie postanowienia w trybie zabezpieczenia (...)". Na wezwanie Sądu skarżący oświadczył w piśmie z dnia [...]., że ów wniosek stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Przede wszystkim wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Aby Sąd mógł zatem stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał bowiem żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Także biorąc pod rozwagę okoliczności nie powołane przez skarżącego, a rozważane przez Sąd z urzędu, nie da się wskazać ewentualnych niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku powyższym wniosek skarżącej podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a.