II SA/Gl 1070/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi A.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 601/17 wydanym w sprawie ze skargi E.K., L.K., W.T. i P.T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę o wznowienie postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 601/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskutek skarg E. i L. małż. K. oraz W. i P. małż. T. uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o udzieleniu skarżącemu A. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z utwardzeniem terenu na działce nr 1 w S. przy ul. [...] – w granicy z działkami sąsiednimi. Pismem z dnia 3 grudnia 2018 r. skarżący (inwestor) wniósł o wznowienie postępowania sądowego, domagając się zmiany powyższego wyroku poprzez oddalenie skarg z uwagi na zakończenie procesu budowlanego przed wydaniem wyroku, co jego zdaniem czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym, względnie uchylenia wyroku i ponownego rozpatrzenia sprawy. Jako przesłankę wznowieniową skarżący powołał art. 271 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucił, że wskutek naruszenia przepisów postępowania, polegających na świadomym nieprawidłowym wskazaniu adresu dla doręczeń, został pozbawiony możliwości działania w postępowaniu sądowym. O wydaniu wyroku dowiedział się zaś w dniu 17 października 2018 r. po dostępie do akt sądowych w związku z doręczeniem mu w dniu 8 października 2018 r. decyzji PINB w T. Skarżący zarzucił, że wszelkie doręczenia w postępowaniu sądowym nastąpiły na adres w G. ul. [...], pod którym nie zamieszkuje, ani też nikt, kto mógłby go poinformować o kierowanej do niego korespondencji. Korespondencja w postaci odpisu skargi i odpowiedzi na skargę, postanowienie sądu z dnia 28 sierpnia 2017 r., zawiadomienie o rozprawie oraz odpis wyroku, została zwrócona po dwukrotnym awizowaniu z powodu nie podjęcia w terminie. Tymczasem adresem dla korespondencji na etapie postępowania administracyjnego były G. ul. [...]. Zdaniem skarżącego, zachodzi prawdopodobieństwo. że uczestnicy postępowania celowo podali jego nieprawidłowy adres, aby wyeliminować go z postępowania przed sądami administracyjnymi. Skarżący zakwestionował też wyrok Sądu, bowiem obowiązujący plan miejscowy dopuszcza lokalizację budynków w granicy działek i tak też są zlokalizowane budynki uczestników postępowania. Organ administracyjny odnosząc się do skargi o wznowienie postępowania sądowego podał, że adres skarżącego został podany we wniosku o pozwolenie na budowę, a decyzję organu I instancji odebrał on osobiście. Decyzja organu odwoławczego została odebrana przez jego pełnomocnika. W toku postępowania skarżący nie powiadomił o zmianie adresu zgodnie z wymogiem z art. 41 kpa. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik wyjaśnił, iż skarżący w połowie 2017 r. zmienił adres o czym informował organy prowadzące postępowanie, a ponadto o zmianie adresu wiedzieli uczestnicy obecnego postępowania. Skarżący podał, że korespondencja była kierowana na adres [...] tj. na adres nieżyjącej matki skarżącego. Pod tym adresem zamieszkiwał i podał go w momencie wydawania pozwolenia na budowę, po to, żeby nie czynić zamieszania w sprawie, nie informował on organów o zmianie adresów. Po zakończeniu postępowania dotyczącego pozwolenia budowalnego Starosta został powiadomiony o zmianie adresu. Skarżący stwierdził, że na tą okoliczność nie może przedstawić dowodu, bo o tej sprawie nie pomyślał. Adres, który jest podany w aktach administracyjnych przestał być aktualny po podziale spadku około 8 lat temu. Skarżący wyjaśnił też, że wymeldował się z lokalu przy ul. [...]. Obecnie najczęściej przebywa w G. w lokalu przy ul. [...], gdzie nie jest zameldowany. Od marca tego roku jest w S. przy ul. [...]. Według skarżącego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] od dłuższego czasu nikt nie mieszkał. Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że państwo K. wiedzieli od 2017 r. jaki jest właściwy adres skarżącego co wiązało się z postępowaniem prowadzonym przed sądem powszechnym. Pełnomocnik skarżącego złożyła kopie dwóch dokumentów: zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. datowane na [...] r., oraz protokół z posiedzenia niejawnego Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. dowody te mają potwierdzać, że państwo K. znali nowy adres skarżącego. Uczestniczka postępowania E. K. wyjaśniła, iż we wszystkich dokumentach jakimi dysponuje podawany jest adres skarżącego taki, jak w aktach administracyjnych. Także w postępowaniu przed sądem powszechnym nie ujawniono nowego adresu. W postępowaniu sądowym zobowiązano pełnomocnika uczestniczki do ustalenia adresu zamieszkania obecnego skarżącego. Uczestniczka postępowania dalej wyjaśniła, iż to jej pełnomocnik w postępowaniu sądowym ustalił, że kwestia zamieszkiwania skarżącego pod adresem [...] jest nie do wyjaśnienia i ustalenia ze względu, iż skarżący nie ma tam meldunku. Podała też, że postępowanie przed sądem powszechnym jest zawieszone, gdyż nie jest ona w stanie podać adresu zamieszkania skarżącego. Uczestniczka postępowania W. T. oświadczyła, że zna tylko i wyłącznie adres skarżącego jaki znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nieuzasadniona. Przywołana przesłanka wznowieniowa okazała się bowiem nieprawdziwa. Na podstawie art. 271 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona została pozbawiona możliwości działania. Naruszenie przepisów prawa nie może nastąpić wskutek działania, czy zaniechania pozostałych stron. Skutek taki musi być efektem wadliwych czynności, czy prowadzenia postępowania przez sąd. W niniejszej sprawie w postępowaniu sądowym nie pozbawiono skarżącego udziału w postępowaniu z powodu doręczania mu wszelkiej korespondencji na wadliwy adres. Z akt postępowania sądowego oraz akt sprawy administracyjnej wynikał bowiem jedynie adres, na który kierowana była korespondencja, przywołana w skardze o wznowienie. Adres skarżącego został przez niego podany we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 11 października 2016 r., pełnomocnictwach do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym, opatrzonych datami 1 października 2016 r. i 2 stycznia 2017 r., oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz osobistym piśmie z daty 12 grudnia 2016 r. Jak wynika ze złożonych w toku rozprawy wyjaśnień, pod podanym adresem skarżący nie zamieszkuje od około 8 lat i od tego czasu nie jest nigdzie zameldowany. Mimo takiego stanu rzeczy, skarżący w postępowaniu przed organem I instancji wskazał taki adres i osobiście w siedzibie organu odebrał decyzję o pozwoleniu na budowę, w której figurował podany przez niego adres. Faktem jest, że w postępowaniu administracyjnym skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że zobligowany był do podania adresu zgodnie z wymogiem z art. 63 § 2 kpa. Jeżeli skarżący w istocie nigdzie nie przebywał na stałe i przebywał pod różnymi adresami, winien ten fakt ujawnić i wskazać adres dla korespondencji. O ile zaś doszłoby w toku postępowania do zmiany adresu, jego obowiązkiem było powiadomienie organu zgodnie z wymogiem z art. 41 kpa i to niezależnie od faktu, że skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika, któremu doręczono korespondencję. Niezrozumiałe i wzajemnie sprzeczne są też wyjaśnienia skarżącego, złożone w toku rozprawy sądowej. Skoro skarżący nie zamieszkiwał pod wskazanym przez siebie adresem, bądź też przebywał tam jedynie chwilowo, winien ponieść konsekwencje własnego działania. Brak też podstaw do przyjęcia, że skarżący po wydaniu decyzji przez organ I instancji powiadomił ten organ o zmianie adresu. Taki fakt nie wynika z akt administracyjnych, a w toku rozprawy sądowej skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika takiej okoliczności nie wykazał. Bez znaczenia jest bowiem fakt, że skarżący w prowadzonym w tym samym czasie postępowaniu cywilnym przed Sądem Rejonowym w T. podał inny adres. Oznacza to jedynie tyle, że skarżący, w tym samym czasie (początek 2017 r.) posługiwał się różnymi adresami na użytek różnych postępowań. Dane z protokołu posiedzenia tego sądu z dnia [...] r. są zaś zupełnie niewiarygodne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że kwestionowany wyrok tut. Sądu zapadł w dniu 5 stycznia 2018 r. Skoro zaś skarżący w sprawie o pozwolenie na budowę, zainicjonowanej przez siebie podał adres, którego następnie nie zmienił, prawidłowe było doręczenie w postępowaniu sądowym na adres, wynikający z akt administracyjnych. Doręczenie pism w niniejszej sprawie dokonano w trybie art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomimo dwukrotnego awizowania, przesyłki nie zostały odebrane, lecz zwrócone do Sądu z adnotacją poczty o ich nieodebraniu. Z informacji poczty nie wynikało, aby nikt pod wskazanym adresem nie zamieszkiwał. Skarżący mógł uniknąć negatywnych skutków tzw. doręczenia zastępczego, gdyby kontrolował skrzynkę pocztową, wiedząc o wydanej decyzji i prawie wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego. Jednak jego zaniedbanie doprowadziło do sytuacji, że nie brał udziału w postępowaniu sądowym. Nie jest to jednak przypadek naruszenia przez sąd przepisów, gdyż brak było jakichkolwiek podstaw do przypuszczeń, że skarżący nie zamieszkuje (nie przebywa) pod podanym przez siebie kilkakrotnie adresem. Gdyby podzielić jego stanowisko, doszłoby do paraliżu postępowań sądowych, gdyż strona zawsze mogłaby twierdzić, że nie zamieszkuje pod danym adresem, choć wcześniej sama go podała. W niniejszej sprawie istotne jest to, że skarżący jak podał w toku rozprawy sądowej, od 8 lat nie zamieszkiwał pod adresem, którym posłużył się w postępowaniu administracyjnym, w tym w oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej. Skarżący w tym samym czasie posługiwał się w innych sprawach innym adresem pod którym też nie był zameldowany. Z tych wszystkich względów sąd administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 271 pkt 2 ustawy, a innych przesłanek skarżący nie przywołał. Skoro zaś skarżący formalnie wskazał podstawę wznowienia i wniósł skargę w terminie 3-miesięcznym, skarga o wznowienie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu w zakresie prawdziwości przesłanki wznowieniowej. Zatem skarga o wznowienie podlegała oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z mocy art. 282 § 3 cyt. ustawy, bowiem w istocie przesłanka wznowieniowa nie wystąpiła. ec