II SA/Gl 1074/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy G.K. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając wniosek podniosła, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, związanej m.in. z brakiem zatrudnienia. W druku formularza skarżąca wskazała jedynie, że źródłem jej utrzymania się jest dochód z tytułu świadczenia alimentacyjnego, uzyskiwany w kwocie 200 zł. Ponieważ informacje dotyczące stanu majątkowego G.K. okazały się wyjątkowo skąpe i niewystarczajace do ustalenia, czy rzeczywiście spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy, pismem z dnia 5 maja 2009 r. referendarz sądowy wezwał ją do: - przedłożenia zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd pracy potwierdzającego fakt, iż skarżąca jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku, - wskazanie tytułu prawnego (własność, współwłasność, najem itp.) do lokalu mieszkalnego, w którym wnioskodawczyni zamieszkuje oraz wskazanie osób mieszkających w tym lokalu wraz z nią, - wskazanie źródła dochodów pozwalających na utrzymanie lokalu mieszkalnego oraz wysokości wydatków z tym związanych. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Aby jednak do tego doszło, osoba występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy winna uprawdopodobnić okoliczności związane z jej sytuacja materialną. Podkreślenia wymaga fakt, iż treść przepisu art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy, który w druku wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób nie budzący zastrzeżeń winien udzielić wyczerpujących wyjaśnień co do stanu rodzinnego i majątkowego. Ustawodawca formułując cytowany wyżej przepis użył terminu "wykazać" w znaczeniu udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywający, pokazać, unaocznić (por. Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom III, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s.805). Ewentualne niejasności w opisanym wyżej zakresie mogą być wyjaśnione za pomocą dodatkowych dokumentów (art. 255 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie jedyną informacją dotyczącą stanu majątkowego skarżącej jest jej oświadczenie, iż uzyskuje dochód w wysokości 200 zł. Brak jest zarazem jakichkolwiek danych na temat miejsca, w którym zamieszkuje a także ewentualnych osób, które wraz z nią pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Opierając się na logice i doświadczeniu życiowym wskazać trzeba, że nie jest możliwe samodzielne mieszkanie i utrzymywanie się za kwotę 200 zł miesięcznie. Stąd wniosek, że najprawdopodobniej G. K. nie podała wszystkich informacji dotyczących jej stanu majątkowego. Potwierdzeniem tej konstatacji jest również to, że skarżąca uiściła wpis od skargi i opłatę kancelaryjną za sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Obydwie wskazane opłaty wynoszą 100 zł, a więc stanowią połowę miesięcznego dochodu skarżącej. Wnioskodawczyni nie wskazała, czy dla ich poniesienia zaciągała pożyczki lub też sięgała do innych źródeł finansowych. W tej sytuacji uzasadnione wątpliwości budzi jej rzeczywista sytuacja materialna. W konsekwencji wykluczone jest stwierdzenie, że obiektywna ocena jej sytuacji finansowej uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.