II SA/Gl 1076/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r. nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania inwestycji pn.: "tymczasowe, sezonowe takie jak ustawienie przyczep gastronomicznych w liczbie 1 do 3 oraz ułożenie platformy do leżakowania z euro palet", zlokalizowanej na działce nr 1 k.m. [...] obręb D. przy ul. [...] w D. Skarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...]r. T. G. (Inwestor) dokonał w Urzędzie Miasta D. zgłoszenia zamiaru realizacji zamierzenia opisanego jw. Do wniosku dołączył: szkic platformy do leżakowania i szkic przyczepy gastronomicznej, a także dokument świadczący o dysponowaniu nieruchomością nr 1 na cele budowlane, w postaci umowy najmu terenu zawartej z właścicielem działki - T. K. Prezydent Miasta D. (dalej: Prezydent), działając na podstawie art. 30 ust.6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ww. decyzją z [...]r. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania tejże inwestycji, ze względu na jej niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych wokół zbiornika "A" ( zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. - opublikowaną w Dz. Urz, Woj. [...] poz. [...] z dnia [...]r.). Ściślej rzecz ujmując chodzi o postanowienie § 6 ust .4 pkt 2 lit. a: "Ustala się następujące zasady zagospodarowania terenów wymienionych w ust.1 (tereny oznaczone symbolami od 1 MN do 50 MN) - nakaz lokalizowania usług handlu detalicznego i gastronomii tylko w pierwszej linii zabudowy od dróg publicznych". Natomiast, jak ustalił Prezydent, działka inwestora jest trzecią nieruchomością od strony drogi publicznej (ul. [...]). W pierwszej linii zabudowy od drogi publicznej jest usytuowany budynek mieszkalny na działce nr 2 (ul. [...]). Stanowisko organu I instancji zakwestionował T. G., wywodząc w odwołaniu, iż działka inwestycyjna obejmuje zespół zabudowy tworzący pewną urbanistyczną całość z sąsiednimi działkami. Planowana inwestycja miała kontynuować funkcję usługową, występującą w obszarze analizowanym, w bezpośrednim jej sąsiedztwie. W jego ocenie, kontynuacja funkcji zagospodarowania terenu, zgodnie z wykładnią systemową, każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela bądź inwestora, po to by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. Poza tym zwrócił uwagę na fakt, iż działka inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej (wewnętrznej) i znajduje się w pierwszej linii zabudowy od strony tej drogi. Wojewoda [...] ww. decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta. Podzielił jego stanowisko co do podstaw do wniesienia sprzeciwu, aczkolwiek z nieco inną argumentacją. Jak zauważył, przedmiotem zgłoszenia było ustawienie w okresie od [...]r. do [...]r. przyczep gastronomicznych w liczbie 1 do 3 oraz ułożenie platformy do leżakowania z euro palet. Katalog inwestycji, których realizacja wymaga dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlaną ujęty w art 29 ust. 1 Prawa budowlanego, nie przewiduje możliwości zgłoszenia budowy obiektu budowlanego, który miałby istnieć przez okres pół roku (tymczasowy obiekt budowlany może być użytkowany maksymalnie 120 dni). Zatem planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, w związku z czym nie mogło być przedmiotem zgłoszenia w trybie określonym w art. 30 pr. bud. Jednocześnie Wojewoda odniósł się do stanowiska wyrażonego przez organ I instancji w kwestii niezgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym. Droga, przy której położona jest działka nr 3, biegnie wzdłuż jeziora [...] i formalnie ma charakter wewnętrzny. Jednakże z uwagi na jej ogólnodostępny charakter mogłaby zostać potraktowana jako droga publiczna. Nie wypowiedział się jednak stanowczo w tej sprawie, uznając problem kwalifikacji tejże drogi za dyskusyjny. W skardze z 21 września 2016 r. T. G. wnosi o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podnosi zarzut naruszenia prawa "materialnego", wskazując na uchybienia wobec art. 7, 77, 80 i 136 k.p.a., poprzez niezastosowanie przedmiotowych norm do stanu faktycznego sprawy. Skarżący wnosi także o stwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, "a wydanie sprzeciwu przez organ I instancji zostało wydane błędnie i niezgodnie z prawem, poprzez dowolne i nienależyte rozpoznanie sprawy, a także, że " teren inwestora ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] poprzez uliczkę wewnętrzną wzdłuż Jeziora [...]". Zdaniem skarżącego, teren inwestycyjny posiada dostęp do drogi publicznej i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele usługowe. Znajduje się również w pierwszej linii zabudowy. Uważa, że okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji, a organ odwoławczy "powziął wątpliwości co do kwestii nieuznania przez organ I instancji ulicy, przy której znajduje się działka inwestycyjna, za drogę publiczną." W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2017 r., przedłożonym Sądowi przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, T. G. oświadcza, iż inwestycja była planowana na okres od [...] do [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy. W trybie zgłoszeniowym, jak wynika z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2016 r., poz. 290, dalej: pr. bud.), można dokonać legalizacji robót budowlanych jedynie w przypadku określonych (wymienionych) w tym przepisie. Katalog tam zamieszczony ma charakter zamknięty, co za tym idzie, dokonanie zgłoszenia robót nie ujętych w tym katalogu, w szczególności zaś wymagających uzyskania pozwolenia budowlanego, zobowiązuje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt. 1 pr. bud.). Wojewoda [...] zakwalifikował roboty zgłoszone przez skarżącego, a polegając na ustawieniu przyczep gastronomicznych w liczbie 1 do 3 oraz ułożenie platformy do leżakowania z euro palet na okres od czerwca do listopada 2016 r. jako takie, które wymagają uzyskania pozwolenia budowlanego. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt. 12 pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntami przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W myśl art. 30 ust. 1 pr. bud. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1, pkt 12. Tymczasowe obiekty budowlane, jakimi są przyczepy gastronomiczne, ale także "platforma do leżakowania" zmontowana z europalet, mogą być legalizowane w wyniku zgłoszenia, o ile inwestor przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu dokona rozbiórki bądź przeniesienia w inne miejsce. Mimo oświadczenia złożonego przez skarżącego na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, że inwestycja była planowana na okres od [...] do [...]r., przyjąć trzeba, w ślad za zgłoszeniem Inwestora, inny okres czasu ([...] – [...]r.), wiążący dla organu, jak dla Sądu, kontrolującego zgodność z prawem decyzji na moment jej podjęcia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt. 12 pr. bud. to w zgłoszeniu zostaje określony termin rozbiórki bądź przeniesienia obiektu). Odczytanie a contrario postanowień art. 29 ust. 1 pkt. 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pr. bud. prowadzi do wniosku, iż "tymczasowy obiekt budowlany" przewidziany do użytkowania przez okres dłuższy niż 120 dni, wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego. Co za tym idzie, zgłoszenie takiego obiektu na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt. 1 pr. bud. wymagało zastosowania sprzeciwu przez właściwy organ. W kontekście tych ustaleń nie można podzielić zarzutów podnoszonych w skardze, które w istocie rzeczy nie odnoszą się do meritum, bowiem zmierzają do wykazania tezy, iż zlokalizowanie przedmiotowego obiektu na działce nr 1 pozostaje zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Przywołane argumenty mogłyby ewentualnie odnieść skutek, ale w postępowaniu w sprawie uzyskania pozwolenia budowlanego. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.