II SA/Gl 1079/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ustalającej leśny kierunek rekultywacji. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. T. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A." (dalej "strona" lub "skarżący") zwrócił się do Starosty [...] o zmianę ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...], (zmienionej decyzjami z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r., nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]), ustalającej leśny kierunek rekultywacji oraz termin zakończenia prac rekultywacyjnych dla terenu wyrobiska poeksploatacyjnego "B." w G. o powierzchni 13 ha. Wniosek dotyczył zmiany pkt 4 sentencji decyzji (na stronie 1), polegającej na ustaleniu terminu wykonania rekultywacji do dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 155 k.p.a. Starosta [...] umorzył jednak postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem. Organ uznał bowiem, że żądanie strony zawarte we wniosku z 23 grudnia 2020 r. dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną z [...] r. nr [...]. Strona, działając przez fachowego pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Nie przyniosło on jednak oczekiwanego rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło ogólne rozważania dotyczące wydanej na podstawie art. 105 k.p.a. decyzji umarzającej postępowanie oraz wyjaśniło istotę takiej decyzji. Wyjaśniło również istotę zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., a także przytoczyło stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniające istotę "res iudicata" w kontekście 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wedle tego stanowiska wydanie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., uniemożliwia ponowne wydanie decyzji w tym samym trybie, dla tej samej strony i przez ten sam organ oraz na podstawie tożsamego wniosku (tożsamość podmiotu i przedmiotu). Kolegium stwierdziło, że obecny wniosek strony o zmianę wskazanej powyżej decyzji ostatecznej nie jest pierwszym wnioskiem o przedłużenie terminu przeprowadzenia rekultywacji w sprawie. Pismem z dnia 14 lutego 2019 r. strona również wnioskowała o zmianę decyzji ostatecznej w zakresie terminu przeprowadzenia rekultywacji, wskazując jako termin zakończenia rekultywacji datę [...] r. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na konieczność podjęcia szeregu czynności administracyjno-prawnych związanych z rozpoczęciem procesu rekultywacji. Strona wskazała, iż przepisy prawa zobowiązują ją do przeprowadzenia rekultywacji po działalności górniczej, jednak podjęcie takiej działalności warunkowane jest obowiązkiem uzyskania odrębnych decyzji administracyjnych i innych uzgodnień, o co strona zabiega. Na skutek rozpoznania tamtego wniosku Starosta [...] decyzją z [...] r. [...] zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r. w ten sposób, że na stronie 1 pkt 4 decyzji otrzymał nowe brzmienie tj. "4. Termin wykonania rekultywacji do [...] r. oraz obowiązek pisemnego powiadomienia o tym fakcie tut. organu.". Jednocześnie mocą tej samej decyzji w pkt 2 Starosta odmówił wydłużenia terminu wykonania rekultywacji do dnia [...] r. Kolegium dokonało porównania powyższego wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. z obecnym wnioskiem i uznało, że zachodzi pomiędzy nimi tożsamość podmiotowa. Ponadto oba wnioski dotyczyły tych samych punktów decyzji Starosty z dnia [...] r. i tego samego zakresu zmiany tj. zmiany daty dziennej terminu wykonania rekultywacji poprzez wskazanie dnia [...] r. Ponadto oba wnioski opierały się na tej samej podstawie prawnej tj. art. 155 k.p.a., a stan faktyczny w odniesieniu do faktów prawotwórczych również nie uległ zmianie. W konsekwencji, według Kolegium, w sprawie zachodzi tożsamość spraw administracyjnej zainicjowanej wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. ze sprawą administracyjną zainicjowaną wnioskiem z dnia 14 lutego 2019 r. W ocenie Kolegium nie zasługują na aprobatę argumenty podniesione w odwołaniu, że o braku tożsamości sprawy świadczy wydanie decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] r., którą to decyzją uchylono decyzję Marszałka Województwa Śląskiego nr [...] z dnia [...] r., odmawiającą skarżącemu udzielenia zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, poddanych odzyskowi w procesie R5, polegającym na wypełnianiu odpadami terenu niekorzystnie przekształconego, zlokalizowanego w G. przy ul. [...] na wskazanych w tej decyzji działkach. W ocenie Kolegium wnioskowanie przez stronę o nową decyzję w zakresie przetwarzania odpadów i toczące się w tym zakresie postępowanie administracyjne, nie stanowi w rozpatrywanej sprawie faktu prawotwórczego, świadczącego o zaistnieniu nowych okoliczności istotnych dla sprawy. Kolegium zaakcentowało, że w poprzednio złożonym wniosku strona również powoływała się na przeszkody w postaci braków odpowiednich decyzji administracyjnych i innych uzgodnień uniemożliwiających realizację obowiązku rekultywacji w wyznaczonym w decyzji terminie, co organ pierwszej instancji - jak wynika z uzasadnienia orzeczenia - wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. [...]. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika będącego adwokatem, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie: - art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że uprzednie wydanie decyzji w trybie tego przepisu wyklucza ponowne złożenie wniosku i jego merytoryczne rozpoznanie, podczas gdy organ winien ocenić przy rozpoznawaniu późniejszego wniosku, czy w międzyczasie zaktualizowała się przesłanka odwołująca się do interesu społecznego lub słusznego interesu strony mającego przemawiać za zmianą decyzji ostatecznej; - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego w sytuacji, w której zmianie uległa podstawa faktyczna wniosku skarżącego o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzi tożsamość przedmiotu wniosku, uniemożliwiająca ponowne wydanie (zgodnie z wnioskiem) decyzji zmieniającej decyzję ostateczną, podczas gdy zmianie uległa podstawa faktyczna tego wniosku, bowiem skarżący doznał dalszych, niezależnych od niego przeszkód w wykonaniu obowiązku rekultywacji, albowiem dotychczas funkcjonująca w obrocie decyzja odmawiająca stronie udzielenia zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie R5 została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania decyzją Ministra Klimatu i Środowiska z [...] r.; a ponadto polegająca na przyjęciu, że każdego rodzaju potwierdzone działanie bądź zaniechanie niezależne od skarżącego, a uniemożliwiające skarżącemu realizację obowiązku rekultywacji, winno być rozpatrywane holistycznie w połączeniu z dotychczasowymi naruszeniami tego typu i jako takie nie stanowi podstawy do uznania, iż doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy, podczas gdy działania takie, bądź zaniechania, winny być każdorazowo rozpatrywane indywidualnie i w ten właśnie indywidualny sposób warunkują one ocenę, czy ów, stan faktyczny uległ zmianie; -art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, wyrażającą się uznaniem, że ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organ postępowania administracyjnego zgodnie z wnioskiem skarżącego prowadziłoby do nieważności wydanej na tej podstawie decyzji, podczas gdy w sprawie brak jest tożsamości przedmiotu, wobec czego nie zachodziłyby nawet potencjalnie przesłanki nieważności. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnosi o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; - zasądzenie, od organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że badanie słusznego interesu powinno być przeprowadzono każdorazowo ponieważ przesłanki jego uwzględnienia są zmienne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm. ) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu sprawowanej w oparciu o powyższe kryteria jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o zmianę decyzji ostatecznej tego organu. Jako podstawę prawną umorzenia wskazano na art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a., przy czym jako przesłankę umorzenia organy wskazują na tożsamość obecnego wniosku skarżącego o zmianę decyzji z poprzednio złożonym przez niego wnioskiem. W odniesieniu co do wcześniejszego wniosku już poprzednio wydane zostało rozstrzygnięcie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zaś do tego, czy podniesiona przez organy tożsamość faktycznie zachodzi, stanowiąc przeszkodę do merytorycznego rozpatrzenia obecnie złożonego wniosku. Zasadniczo przedmiotu sporu nie stanowią okoliczności faktyczne ustalone przez organy. Bezspornym jest pozostawanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej Starosty, o której zmianę zabiega skarżący. Jest to decyzja z dnia [...] r., ustalająca leśny kierunek rekultywacji oraz termin zakończenia prac rekultywacyjnych dla terenu wyrobiska poeksploatacyjnego "B." w G. o powierzchni 13 ha. W punkcie 4 tej decyzji ustalono termin przeprowadzenia rekultywacji w okresie od 2008 od 2012 r. wskazując, że jest to ostateczny termin jej zakończenia. Okolicznością bezsporną jest także to, że wspomniana decyzja była następnie zmieniana i to kilkakrotnie: decyzją z dnia [...] r. zmieniono pkt. 4 ustalając nowy termin rekultywacji do dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. prawa i obowiązki z dotychczasowych decyzji przeniesiono na obecnego skarżącego, decyzją z dnia [...] r. wydaną na wniosek skarżącego zmieniono po raz kolejny pkt. 4 ustalając nowy termin rekultywacji do [...] r., zaś decyzją z dnia [...] r. pkt. 4 pierwotnej decyzji został zmieniony w ten sposób, że termin wykonania rekultywacji został określony na [...] r. Okolicznością bezsporną jest także to, że skarżący wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. zwrócił się do Starosty o kolejną zmianę pkt 4 dotychczasowej decyzji ustalającej kierunek rekultywacji, wnosząc o ustalenie terminu wykonania rekultywacji do [...] r. Złożenie tego wniosku zainicjowało sprawę administracyjną, którą organy uznały za tożsamą ze sprawą zakończoną wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] r. W konsekwencji doprowadziło to do umorzenia postępowania przez organ I instancji, a dalej do utrzymania w mocy przez Kolegium tego rozstrzygnięcia. Z punktu widzenia kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium kluczowe znaczenie miała zatem ocena owej tożsamości. Bez wątpienia tożsamość sprawy zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] r. i sprawy zainicjowanej najnowszym wnioskiem skarżącego obejmuje kwestie podmiotowe. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Kolegium wskazało ponadto, że obydwa wnioski dotyczyły tych samych punktów decyzji i tego samego zakresu zmiany tj. zmiany daty dziennej terminu wykonania rekultywacji poprzez wskazanie dnia [...] r. Stanowiska tego już jednak podzielić nie można. Co prawda, w obydwu wnioskach skarżącemu chodziło o zmianę jednostki redakcyjnej oznaczonej tym samym numerem tj. jako pkt. 4. Niemniej punkt ten w dacie składania pierwszego wniosku brzmiał: "Termin wykonania rekultywacji do [...] r. (...).". Natomiast w dacie składania drugiego wniosku miał następujące brzmienie: "Termin wykonania rekultywacji do [...] r. (...).". W sytuacji zaś gdy wnioski dotyczyły punktów oznaczonych tym samym numerem, lecz których treść różniła się, brak jest podstaw do stwierdzenia w tym zakresie tożsamości. Podobnie nie można przyjąć tożsamości co do zakresu żądanej zmiany. Wyznacznikiem zakresu tej zmiany jest nie tylko data końcowa wskazana przez skarżącego (która faktycznie jest tożsama) ale przede wszystkim czasokres, o który wedle woli wnioskodawcy ma być wydłużony termin na wykonanie rekultywacji. W pierwszym przypadku wniosek dotyczył wydłużenia terminu o 10 lat i 8 miesięcy. W późniejszym zaś wniosku chodziło o wydłużenie terminu o około 8 lat 9 miesięcy, a więc o okres prawie o dwa lata krótszy. Zgodzić się należy z Kolegium, że zachodzi tożsamość podstaw prawnych obydwu wniosków, którą jest art. 155 k.p.a. Kolegium stwierdziło zarazem, że stan faktyczny w odniesieniu do faktów prawotwórczych przy obu sprawach nie uległ zmianie. Jednak, zdaniem Sądu, to drugie stwierdzenie jest zbyt ogólnikowe, aby nadawało się do kontroli sprawowanej w rozpoznawanej obecnie sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost, jakie okoliczności faktyczne zostały uznane za prawotwórcze i skąd wywiedziona została teza o ich niezmienności w porównaniu do wcześniejszego wniosku. Wprawdzie Kolegium przedstawiło wywód, w świetle którego nie jest faktem prawotwórczym toczące się postępowanie w przedmiocie udzielania zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne oraz rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które zapadło w tamtym postępowaniu. Jednak wykluczając tę przesłankę, Kolegium nie wskazało, jakie inne okoliczności według Kolegium mają charakter prawotwórczy. Co więcej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby kwestia ewentualnej zmiany tych okoliczności poddana została analizie i ocenie. Wśród przesłanek, które w realiach rozpoznawanej sprawy odgrywały szczególne znacznie przy ocenie zaistnienia podstaw do zmiany decyzji w świetle art. 155 k.p.a. wskazać należy na brak sprzeczności z przepisami szczególnymi oraz słuszny interes strony. W odniesieniu do tych dwóch przesłanek Kolegium nie przedstawiło w istocie żadnych rozważań. Co prawda Kolegium odnotowało, że w uzasadnieniu ostatniej decyzji zmieniającej Starosta uznał wydłużenie terminu na przeprowadzenie rekultywacji do [...] r. jako rażące sprzeczne z art. 20 ust. 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1362, dalej w skrócie "ustawa o ochronie gruntów"). Treść zaś tego przepisu nie uległa zmianie w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w poprzednio wydanej decyzji zmieniającej. Jednak, w ocenie Sądu, Kolegium nie zwróciło uwagi, że w poprzednio wydanych decyzjach Starosta rozmaicie stosował ten przepis. W wydanej również na wniosek skarżącego decyzji zmieniającej z dnia [...] r. jako moment początkowy biegu 5 letniego terminu na wykonanie rekultywacji, wynikającego z art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów Starosta przyjął datę zbycia przedmiotowych gruntów przez "C." Sp. z o.o. w W. tj. datę [...] r., przyjmując, że po tej dacie nie była prowadzona działalność eksploatacyjna. Natomiast w ostatniej decyzji zmieniającej, jako moment początkowy biegu tego 5 letniego okresu ten sam organ uznał datę wygaśnięcia koncesji na wydobywanie kopalin tj. [...] r., pomimo, że nie ustalono prowadzenia działalności eksploatacyjnej po zbyciu nieruchomości przez podmiot, na który wydano wcześniej koncesję. Skoro organ już poprzednio inaczej odczytał treść norm prawnych wynikających z art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów, to skarżący miał podstawy do tego, aby zakładać, że dalszy upływ czasu w połączeniu z dalszym trwaniem przeszkód do rozpoczęcia rekultywacji będzie poddany merytorycznej ocenie w zakresie wpływu na bieg 5 letniego terminu na wykonanie rekultywacji, zwłaszcza w sytuacji, w której rekultywacja ta nie została dotychczas rozpoczęta (Sąd nie przesądza zarazem jaki to wpływ, gdyż wykracza to poza ramy obecnego postępowania). Przesłanką istotną z punktu widzenia oceny wniosku o zmianę decyzji ostatecznej jest również istnienie po stronie wnioskodawcy "słusznego interesu" przemawiającego za zmianą decyzji. W związku z tym należy zauważyć, że pojęcie słusznego interesu strony ma charakter nieostry i niedookreślony. Niewątpliwie chodzi tutaj o postać kwalifikowaną interesu strony. Nie chodzi więc tylko o to, czy zmiana, która dokonywana jest w trybie art. 155 k.p.a. jest korzystna dla strony i czy odpowiada jej oczekiwaniom. Słuszny interes strony zachodzi bowiem dopiero wtedy, gdy za uwzględnieniem oczekiwań strony przemawiają szczególne okoliczności odbiegające od sytuacji standardowych. Interes ten nie zarazem charakteru stałego. Jest bowiem pojęciem dynamicznym i stopniowalnym, a jego cechą jest zmienność w czasie. Oznacza to, że rozpatrując wniosek o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy za uwzględnieniem tego wniosku przemawia słuszny interes strony, czego nie sposób uczynić bez uprzedniego zbadania na czym ten słuszny interes w realiach danej sprawy w ogóle polega. W przypadku zaś złożenia kolejnego wniosku o zmianę decyzji i konieczności wykluczenia tożsamości przedmiotowej sprawy administracyjnego zainicjowanej tym wnioskiem ze sprawą zakończoną już poprzednio wydanym rozstrzygnięciem, obowiązkiem organu jest zbadanie, czy od momentu poprzedniego procedowania nad wcześniejszym wnioskiem o zmianę decyzji ten słuszny interes uległ zmianie. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy na zagadnienie to organy nie zwróciły wystarczającej uwagi. Bez tego zaś nie sposób stwierdzić, że pomiędzy poprzednią i obecną sprawą zachodzi tożsamość, uzasadniająca umorzenie obecnie kontrolowanego postępowania administracyjnego. W poprzedniej decyzji z [...] r. organ wskazał, że za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony, której z różnych ważnych względów nie udało się przeprowadzić rekultywacji we wcześniej ustalonym terminie. Zdaniem Sądu oznacza to, że dalszy bezskuteczny upływ terminu na wykonanie tej rekultywacji powoduje, że już z samej zasady słuszny interes strony w obecnie kontrolowanym postępowaniu nie jest tożsamy z interesem istniejącym w dacie wydania poprzedniej decyzji. Ponadto w poprzedniej decyzji z [...] r. organ ograniczył się do ogólnikowego przywołania "różnych ważnych względów". W istocie zatem nie można w pełni zrekonstruować, w jaki sposób poprzednio organ rozumiał słuszny interes stron, co niejako już z samej zasady wykluczało uznanie, że w tym zakresie zachodzi tożsamość obecnej i poprzedniej sprawy. Niedostrzeżenie przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji, wskazanych powyżej okoliczności świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaś tych naruszeń naruszono art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania zainicjowanego wskazanym na wstępie wnioskiem, pomimo braku podstaw do takiego umorzenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej też jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach obejmujących: wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) - ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów, Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań Sądu. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji dokona merytorycznej oceny wniosku o zamianę decyzji, przyjmując, że nie zachodzi jego tożsamość z wnioskiem skarżącego, co do którego organ rozstrzygnął decyzją z dnia [...] r.