II SA/Gl 108/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...]. z dnia [...] r. [...] orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zasadą jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności - art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ). Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że konstrukcja przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że to na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia swoich twierdzeń w sposób, który przekona Sąd o ich zasadności. Samo powołanie się na możliwość powstania znacznej szkody – bez sprecyzowania na czym miałaby ona polegać, czy tez na trudne do odwrócenia skutki – bez ich konkretyzacji, nie może być uznana za wystarczającą przesłankę do uwzględnienia takiego wniosku. W swoim wniosku Z.G. wskazał, że opisane wyżej okoliczności (możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) mogą nastąpić ze względu na fakt, że konsekwencją utraty prawa jazdy będzie pozbawienie go źródła utrzymania z racji wykonywanego zawodu. Wnioskodawca nie sprecyzował jednakże, jaki zawód wykonuje, jakkolwiek z treści akt administracyjnych można wywnioskować, że jest zawodowym kierowcą. Jednak nawet uwzględnienie tej okoliczności nie jest dla oceny złożonego wniosku wystarczające, albowiem skarżący nie podał zarazem, czy jest jedynym żywicielem swojej rodziny i czy posiada jakiekolwiek inne możliwości zarobkowe. Odrębną kwestią jest natomiast wyważenie, przy ocenie złożonego wniosku, interesu samego skarżącego oraz interesu publicznego. Mając świadomość, że ocena prawna podjętych przez organy rozstrzygnięć administracyjnych może być dokonana wyłącznie w orzeczeniu kończącym postępowanie, Sąd pragnie zauważyć, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w stosunkowo krótkim okresie czasu ([...] r.) Z.G. uczestniczył w trzech kolizjach drogowych, co skutkowało wydaniem dwóch rozstrzygnięć przez sąd powszechny (w jednej sprawie warunkowo umorzono postępowanie, w drugiej natomiast stwierdzono winę w popełnieniu wykroczenia). Co więcej, z akt administracyjnych wynika, że wnioskodawca nie kwestionował tych orzeczeń, co oznacza, że zgadza się zarówno z ustaleniami tego sądu jak i przyjętą przezeń oceną prawną. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie istnieje kolizja dwóch interesów: skarżącego, który do czasu rozpoznania sprawy chce nadal korzystać z uprawnień do kierowania pojazdami oraz publicznego – którego wyrazem jest konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W tej sytuacji pierwszeństwo należy przyznać interesowi publicznemu, a oczekiwanie, że wnioskodawca będzie nadal mógł korzystać z uprawnienia do kierowania pojazdami, aż do momentu wydania wyroku w niniejszej sprawie jest, zdaniem Sądu, nieuzasadnione i nie daje podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.