II SA/Gl 1081/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy na skutek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Pismem z dnia 13 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W jego uzasadnieniu wskazano, że o treści wyroku pełnomocnik dowiedziała się z rozmowy z pracownikami Urzędu Miejskiego w C., którzy w dniu 11 października 2015 r. byli na wizji lokalnej w miejscu zamieszkania skarżącego. Pełnomocnik wskazywała, że w doręczonym jej pouczeniu przesłanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pkt 2 zawarto stwierdzenie, że Sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy jego odpis wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. To na stronie ( pełnomocniku strony) ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. , sygn. akt II GZ 66/09). W rozpoznawanej sprawie uznać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem z oświadczenia pełnomocnika wynika, że o treści wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. dowiedziała się w dniu 11 października 2015 r. i już dwa dni później nadała na poczcie przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o jego uzasadnienie. Zdaniem Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 lutego 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. Sąd oddalił skargę, dlatego też odpis orzeczenia nie został doręczony stronom z urzędu, albowiem w takim przypadku odpis wyroku wraz uzasadnieniem doręcza się jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od ogłoszenia orzeczenia. Wyrok ogłoszony został w dniu 11 lutego 2015 r., a zatem ustawowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął z dniem 18 lutego 2015 r. Pełnomocnik skarżącego w dniu 14 stycznia 2015 r. została prawidłowo powiadomiona o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok. W zawiadomieniu o rozprawie, w pkt 2 zawarto pouczenie, w którym wskazano, że odpis sentencji wyroku doręcza się z urzędu wyłącznie tym stronom, które działały bez adwokata lub radcy prawnego i które z powodu pozbawienia wolności były nieobecne przy ogłoszeniu wyroku, a nie jak sugeruje to pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu, każdej stronie. W ocenie Sądu fakt, że skarżący i jego pełnomocnik nie wzięli udziału w rozprawie o której zostali zawiadomieni, przenosi na nich pełną odpowiedzialność za brak wiedzy o stanie sprawy, która odbyła się bez ich obecności. Pełnomocnik powinien zdawać sobie sprawę, że należało bezzwłocznie podjąć kroki w celu poznania rozstrzygnięcia w sprawie. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Tymczasem w złożonym wniosku o przywrócenie terminu brakuje argumentów przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Twierdzenie pełnomocnika o błędnym pouczeniu jest gołosłowne i nie może stanowić samodzielnej podstawy do jego uwzględnienia. Uprawdopodobnienie nie może opierać się jedynie na twierdzeniach strony. Sąd może uznać twierdzenie za uprawdopodobnione dopiero wtedy, gdy nabierze przekonania, że tak właśnie było. W niniejszym przypadku pełnomocnik skarżącego nie dopełnił podstawowych aktów staranności, które pozwoliłyby mu na zapoznanie się z treścią wydanego wyroku i jednocześnie nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a zatem brak jest przesłanek do przywrócenia terminu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy.