II SA/Gl 1082/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną, w skład jego majątku wchodzi lokal mieszkalny o pow. 63,5 m2 o wartości około 150.000 zł oraz samochód [...] z [...] r. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Wnioskodawca i jego małżonka utrzymują się ze świadczeń emerytalnych uzyskiwanych w łącznej kwocie 4300 zł. Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego nadesłał dokumenty obrazujące wysokość opłat za utrzymanie lokalu mieszkalnego, usługi telekomunikacyjne, zużycie gazu, opłaty za energię elektryczną oraz usługi medyczne. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie będzie w stanie samodzielnie ponieść kosztów sądowych. Łączny dochód w rodzinie wnioskodawcy kształtuje się na poziomie 4300 zł. Udokumentowane wydatki to z kolei kwota około 700 zł (opłaty za mieszkanie, energię elektryczną i gaz w ujęciu miesięcznym oraz opłaty telekomunikacyjne). Przedstawione przez stronę paragony za usługi medyczne pochodzą z maja 2016 r. a wobec tego ich wartość dowodowa jest nikła. Wobec tego trudno zweryfikować twierdzenie strony, że koszty leczenia jego małżonki oraz samego skarżącego kształtują się na poziomie około 800 zł miesięcznie. Gdyby jednak nawet przyjąć te twierdzenia jako wiarygodne to do dyspozycji skarżącego i jego małżonki, przy deklarowanych dochodach, po odjęciu wspomnianych wydatków pozostaje kwota 2800 zł, co z powodzeniem pozwala na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Nie można bowiem w okolicznościach wyżej przedstawionych twierdzić, że sytuacja materialna strony ulegnie znaczącemu pogorszeniu spowodowanemu wydatkami związanymi z postępowaniem sądowym. Zważywszy, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.