II SA/Gl 1083/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości nr ew. [...] obręb [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 12 października 2016 r. L. G. wniósł o zmianę w/w decyzji poprzez zmianę klasyfikacji zapisu działek 1 i 2, aby stanowiły one drogi publiczne. Na zmianę powyższej decyzji wyraziły zgodę pozostałe strony postępowania. Aktualnie, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...]r, nieruchomości gruntowe oznaczone numerami działek 1 i 2 stanowią odpowiednio: - działka nr 1 w części -jako zabudowa mieszkalna jednorodzinna - MN, droga dojazdowa (KDd) i stacje trafo - elektroenergetyka (E), - działka nr 2 w części - jako zabudowa letniskowa (ML), zabudowa mieszkalna jednorodzinna (MN) i droga dojazdowa (KDd). Decyzją z dnia [...] r. [...] Burmistrz W. odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr 3 o powierzchni 1,9012 ha, obręb [...], zapisanej w KW [...] Sądu Rejonowego w L., stanowiącej współwłasność: Państwa A. i L. G., zam. P., ul. [...] oraz Państwa B. i J. S., zam. W., ul. [...], stosownie do wniosku L. G. w zakresie klasyfikacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nowo wydzielonych nieruchomości gruntowych oznaczonych numerami działek 1 i 2 aby w całości stanowiły tylko publiczne drogi dojazdowe. W ocenie organu działki nr 1 i 2 nie mogą zostać sklasyfikowane tylko jako publiczne drogi dojazdowe, skoro zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w części stanowią także teren określony jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa oraz elektroenergetyka - stacje trafo. Na skutek odwołania L. G. sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, które skarżoną decyzją uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie jako bezprzedmiotowe. Kolegium wskazało, że z badania księgi wieczystej nr [...] (w której zapisana była działka nr 3 obręb [...], a następnie powstałe po jej podziale działki nr 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 1, 2) wynika, że powstałe w wyniku wymienionego podziału działki nr 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 weszły w skład nowych nieruchomości. W skład nieruchomości zapisanej w księdze nr [...], wchodzą obecnie tylko działki nr 1 i 2 o łącznej pow. 0,4563 ha, która to nieruchomość stanowi nadal współwłasność L. G. i A. G. oraz B. S., M. S. i M. S. (spadkobiercy po J. S.). Natomiast nieruchomość o pow. 0,4743 ha obejmująca działki nr 3, 6, 7, 18 i 19 (zapisana w księdze wieczystej nr [...]) stanowi obecnie współwłasność B. S., M. S. i M. S. na podstawie: postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r., sygn. akt [...] o zniesieniu współwłasności nieruchomości, umowy sprzedaży z dnia [...] r. Rep. A Nr [...], umowy darowizny z dnia [...] r. Rep. A Nr [...], postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. Jak dalej wskazało Kolegium nieruchomość o pow. 0,6810 ha obejmująca działki nr 5, 8, 9, 10, 15, 16, 17 (zapisana w księdze wieczystej nr [...]) stanowi obecnie wspólność ustawową majątkową małżeńską L. i A. G. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r., sygn. akt [...] o zniesieniu współwłasności nieruchomości. Nieruchomość o powierzchni 0,0935 ha obejmująca działki nr 11 i 12 (zapisana w księdze wieczystej nr [...]) stanowi obecnie własność M. S. na podstawie umowy darowizny z dnia 29 września 2014 r. Rep. A Nr [...]. A nieruchomość o pow. 0,1961 ha obejmująca działki nr 13 i 14 (zapisana w księdze wieczystej nr [...]) stanowi obecnie wspólność ustawową majątkową małżeńską A. i L. G. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...]r. Rep. A Nr [...]. Jak skonstatował organ z powyższych ustaleń wynika, że działki powstałe w wyniku zatwierdzenia ostateczną decyzją z dnia [...]r. nr [...] podziału działki nr 3 obręb [...] o pow. 1,9012 ha, wchodzą obecnie w skład pięciu wyżej wymienionych odrębnych nieruchomości. Nie istnieje prawnie więc prawnie nieruchomość gruntowa, która była przedmiotem wymienionej decyzji podziałowej z dnia [...] r., a o zmianę której na podstawie art. 155 Kpa wnioskuje L. G. za pośrednictwem pełnomocnika. Skoro więc na dzień wniesienia wniosku o zmianę ostatecznej decyzji podziałowej na podstawie art. 155 Kpa, brak było przedmiotu postępowania (nie istniała już bowiem nieruchomość o pow. 1,9012 ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...]), to istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania wszczętego przed organem pierwszej instancji. Z tego też względu bezzasadne są zarzuty zawarte w odwołaniu. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył L. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie: 1. art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 77 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności faktycznej odnoszącej się do działek nr 1 oraz 2 w zakresie ich wzajemnie sprzecznego skalsyfikowania w decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] roku nr [...] - drogi dojazdowe, publiczne oraz KDW- drogi wewnętrzne w zestawieniu z obowiązującym na tym obszarze planem zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, 2. art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa oraz art. 155 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 155 kpa, tj. słuszny interes strony lub interes społeczny i brak sprzeczności żądania z przepisami szczególnymi, przy uwzględnieniu zgody zainteresowanych na dokonanie wnioskowanej przez skarżącego zmiany, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, 3. naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy z uwagi na nieistnienie ulegającej podziałowi działki nr 3, obręb [...], zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w całości w sytuacji błędnego zrozumienia przez organ odwoławczy istoty żądania wniosku skarżącego, a co wyklucza zaistnienie przesłanek do stwierdzenia bezprzedmiotowości niniejszego postępowania; 4. art. 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji jakimi przesłankami kierował się organ przy jej podejmowaniu, braku uzasadnienia przyczyn z powodu których Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania o bezzasadności zarzutów odwołania i wyczerpującego przytoczenia motywów zapadłego rozstrzygnięcia z powołaniem się na podstawę prawą zapadłej decyzji, 5. art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 roku poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia rozbieżności w decyzji z dnia [...] roku nr [...] co do klasyfikacji położenia działek nr 1 i 2, podczas gdy z treści przyjętego planu zagospodarowania przestrzennego jasno wynika, że przedmiotowe działki znajdują się wyłącznie w kompleksie KDd- droga dojazdowa. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Decyzja Burmistrza W. z dnia [...] r. została podjęta na podstawie art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Zmianie w tym trybie miała podlegać decyzja z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości nr ew. 15. Trafnie zatem uznał organ odwoławczy, że na dzień orzekania w trybie art. 155 k.p.a. nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym 15, z prawnego punktu widzenia, nie istniała. Zostało to jednoznacznie wykazane analizą treści ksiąg wieczystych o numerach [...], [...], [...] i [...]. Niezależnie od tego doszło do przeniesienia prawa własności części działek powstałych z nieruchomości, która uległa podziałowi, co wynika z treści umowy sprzedaży z dnia [...] r. Rep. A Nr [...], umowy darowizny z dnia [...]r. Rep. A Nr [...], postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. Na chwilę obecną nieruchomość zapisana w księdze nr [...] składa się z dwóch działek oznaczonych numerami 1 i 2 (których dotyczy wniosek L. G.). Nie jest to jednak nieruchomość, której dotyczyła decyzja Burmistrza W. z dnia [...] r. Trafnie zatem Kolegium uznało, iż w rozstrzyganej sprawie nie istnieje przedmiot postępowania i należało je jako bezprzedmiotowe umorzyć. W kontekście powyższych ustaleń odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznaje za zbędne. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.