II SA/Gl 1086/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia danych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 maja 2018 r. w Starostwie Powiatowym w B. została zgłoszona przez firmę "A" A.S. (dalej też jako skarżąca), praca geodezyjna, której celem było wznowienie znaków granicznych/wyznaczenie punktów granicznych działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr 1 oraz nr 2 położonych w W., obręb H.. Zakładanym wynikiem pracy było połączenie działek ewidencyjnych. W dniu 9 lipca 2018 r. skarżąca zawiadomiła zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy Pgik organ I instancji o wykonaniu pracy geodezyjnej w całości, przekazując operat techniczny zawierający zbiory nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych z zakresu baz danych ewidencji gruntów i budynków. W dniu 16 lipca 2018 r. organ I instancji (dalej też jako Starosta) dokonał weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazanych przez wykonawcę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i stwierdził nieprawidłowości pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a ustawy Pgik oraz opracowania wyników tych pomiarów, dotyczące ustalenia granic według ostatniego spokojnego stanu posiadania z naruszeniem § 39 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034, obecnie Dz. U. 2019. 393, zwanego dalej rozporządzeniem) oraz w zakresie błędnego zapisu użytków w wykazie zmian. W odpowiedzi skarżąca usunęła błędny zapis użytków w wykazie zmian zaś odnośnie zarzucanego jej naruszenia § 39 ust. 2 rozporządzenia podtrzymała swoje stanowisko i przywołała treść ust. 3 tego paragrafu zgodnie z którym "w przypadku gdy spokojnego stanu posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków". Jej zdaniem ogrodzenie stojące ponad 50 lat jest "śladem granicznym". W konsekwencji Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 7d i art. 12b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. zwanej też dalej ustawą lub Pgik) oraz art. 104 Kpa odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów objętych zgłoszoną przez skarżącą pracą geodezyjną. W uzasadnieniu stwierdził, iż przedstawiony w opracowaniu przebieg granicy działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr 2 oraz nr 1 z działką 3 (ul. [...]) ustalony po ogrodzeniu, jest sprzeczny z informacjami zawartymi na mapie katastralnej w skali 1:2880 oraz planie sytuacyjnym z podziału realności gruntowej do uwłaszczeń – operat techniczny [...], gdzie droga wg mapy katastralnej miała 8,5 m szerokości, a po ustaleniu granicy przez skarżącą szerokość drogi zmniejszyła się do ok. 3,5 m. Szkic polowy z operatu [...] potwierdza, że ogrodzenie określa jedynie zasięg władania. Tym samym zdaniem Starosty skarżąca wykonała pracę niezgodnie z przepisami § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu od tej decyzji reprezentowana przez adwokata skarżąca zarzuciła, że została ona wydana przy błędnym przyjęciu, że wskazane granice w przedłożonym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego przebiegu zostały ustalone zgodnie z treścią § 39 ust. 2 rozporządzenia, w sytuacji gdy miał zastosowanie § 39 ust. 3 tego aktu prawnego. W konsekwencji Starosta nie rozpoznał sprawy przy uwzględnieniu całego zgromadzonego przy wykonywaniu pracy geodezyjnej materiału dowodowego i wydał decyzję sprzeczną z tym materiałem. Starosta nie wziął bowiem pod uwagę niedokładności mapy ewidencyjnej na której część granic zostało określonych na podstawie mapy katastralnej w skali 1:2880 wydanej ok. 1840 r., niespełniającej kryteriów obowiązujących obecnie standardów technicznych. Również plan sytuacyjny z podziału realności do uwłaszczeń był bardzo uproszczony, droga na działce nr 3 (ul. [...]) miała 8,5 szerokości, co zdaniem skarżącej budzi uzasadniony sprzeciw. W latach 70-tych ubiegłego wieku takiej szerokości dróg bowiem nie było, a obecna szerokość tej drogi w granicach od 3,9 do 4,75 m odzwierciedla stan istniejący faktycznie na gruncie co najmniej od lat 60-tych ubiegłego wieku, co potwierdzają zeznania świadków i oświadczenia stron. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach (dalej też jako ŚWINGiK) odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję Starosty utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że sformułowane w odwołaniu zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Za wystarczające uznał też uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł, że z dołączonej do przyjęcia do zasobu dokumentacji i sporządzonego w terenie dnia [...] r. protokołu z ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych na odcinku granicy pomiędzy działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów i budynków nr 1, 2 z działką 3 wynika, że przebieg ten został spisany na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania. W związku z czym, mając na uwadze przepis § 39 ust. 2 rozporządzenia, stan ten winien być zgodny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek (KW, odpis planu sytuacyjnego z podziału realności objętej LWH 43 i 34 gm. kat. H. woj. [...] w skali 1:2880 z dnia [...] r. ([...])). Udostępnione do zgłoszenia pracy geodezyjnej materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, takie jak odrys i odpis planu sytuacyjnego z podziału realności objętej LWH 43 i 34 gm. kat. H. woj. [...] w skali 1:2880 z dnia [...] r. ([...]) oraz mapa z operatu 20a (pomiary do uwłaszczeń, którą powołała skarżąca), potwierdzają przebieg granicy zgody z mapą ewidencyjną jaka powstała poprzez wektoryzację mapy katastralnej w skali 1:2880. W konsekwencji można więc uznać, iż wszystkie te dokumenty potwierdzają tożsamy przebieg granicy działki 3 (ul. [...]). Wbrew stanowisku skarżącej, zdaniem organu analizując fragment mapy z uwłaszczeń jasno wynika, że istniały fragmenty dróg, gdzie szerokości działek drogowych osiągały ok. 8m. Wykonawca pracy geodezyjnej oraz organy nie są upoważnione do oceny szerokości drogi. Skarżąca nie zaprzecza zaś, iż według dokumentacji archiwalnej szerokość ta wynosiła ok. 8m. W związku z powyższym, należało zdaniem ŚWINGiK stwierdzić, iż w wyniku przeprowadzenia czynności ustalenia granic działek ewidencyjnych na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, położenie granicy od strony ul. [...] w sposób rażący odbiega od dokumentacji potwierdzającej stan prawny nieruchomości. W przypadku ustalenia granic działek ewidencyjnych na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, geodeta nie może w sposób dowolny określać ich przebiegu, związany jest bowiem zapisami § 39 ust. 2 z którego jasno wynika, iż spokojny stan posiadania nie może być sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów. W przypadku gdy zachodzi rozbieżność z powyższą dokumentacją, geodeta winien ustalić granice zgodnie z § 39 ust. 3. W przeciwnym przypadku bowiem doprowadzić by to mogło do wejścia wykonawcy pracy w kompetencje sadów powszechnych (zasiedzenie części nieruchomości) lub innych organów administracji publicznej, a tym samym doprowadzić do nieuprawnionego przeniesienia prawa własności do części nieruchomości. Nadto organ odwoławczy stwierdził w przekazanej przez skarżącą do zasobu pracy geodezyjnej i kartograficznej dalsze cztery (szczegółowo opisane) nieprawidłowości, wynikające z naruszenia przepisów prawa obowiązującego w dziedzinie geodezji i kartografii, które nie zostały wskazane przez Starostę w jego decyzji i w protokole weryfikacji, uniemożliwiające przyjęcie pracy do zasobu. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ŚWINGiK reprezentowana przez adwokata A.S. wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz o dopuszczenie dowodu z dołączonych do skargi dokumentów. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: 1. art. 12b pkt 6 i 7 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 15 Kpa poprzez wskazanie w decyzji organu drugiej instancji uchybień nie ujętych w protokole weryfikacji oraz decyzji organu pierwszej instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz pozbawia możliwości skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 12b pkt 7 ustawy, 2. § 28 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. poprzez uznanie, iż mapa w skali 1:2880 może być uznana za mapę ewidencyjną i w związku z tym można jej przypisywać walory takiej mapy, 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dowolne ustalenie, iż skarżąca oparła się w swoich ustaleniach o § 39 pkt 2 rozporządzenia, 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na przyjęciu nieprawdziwego stwierdzenia, że na podstawie ostatniego stanu spokojnego posiadania droga została zawężona do 3,5 m, bowiem z wykonanych pomiarów wynika, że droga w terenie ma szerokość od 3,9 do 4,75 m, 5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na przyjęciu nieprawdziwego stanowiska, iż pomiędzy 1840 r. a dniem dzisiejszym na terenie gminy H. były wykonywane jakiekolwiek obmiary, które mogły stać się podstawą ustaleń w niniejszej sprawie, 6. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa polegające na przyjęciu nieprawdziwego stwierdzenia, poprzez uznanie, iż mapa z 1840 r. jest zbieżna z mapą wektorową, 7. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa polegające na skupieniu się na szerokości drogi, a nie na ustaleniu granic działek, 8. art. 80 Kpa polegające na nieuwzględnieniu skarżącej jako strony postępowania, 9. art. 107 § 3 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie zarzutu dotyczącego nieprawidłowości sporządzenia mapy wektorowej w skali 1:2880 i przydania jej waloru dokumentu. W odpowiedzi na skargę ŚWINGiK wniósł o jej oddalenie akcentując, że bez naruszenia treści art. 15 Kpa był uprawniony do powołania się w postępowaniu odwoławczym na nowe, pominięte przez Starostę nieprawidłowości w przedłożonym przez skarżącą operacie technicznym, przy czym wystąpienie chociaż jednej nieprawidłowości wynikającej z naruszenia prawa winno skutkować nieprzyjęciem tego operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem, również zdaniem Sądu, zostały wydane bez dostatecznego i pozwalającego na ocenę przez Sąd ich legalności, wyjaśnienia, rozważenia i przedstawienia w motywach zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co stanowi mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Sąd podziela co do zasady stanowisko organu odwoławczego w kwestii możliwości poszerzenia w postępowaniu odwoławczym, bez naruszenia art. 15 Kpa, zarzutów formułowanych w oparciu o zgromadzony już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy. Należy mieć jednak w tym względzie na uwadze specyfikę postępowania prowadzonego na podstawie art. 12b Pgik, przewidującego w tym względzie uregulowaną tam procedurę, w tym przewidziane w ust. 7 tego przepisu prawo wykonawcy prac geodezyjnych ustosunkowania się do wyników weryfikacji. Oznacza to też w rzeczywistości prawo do usunięcia w stwierdzonym przez organ zakresie, uchybień przedłożonego operatu. W konsekwencji do naruszenia art. 15 Kpa w zw. z art. 12b ustawy doszłoby gdyby tylko te nowe stwierdzone przez organ odwoławczy braki stanowiły podstawę odmowy przyjęcia do zasobu operatu i gdyby jednocześnie organ odwoławczy wcześniej nie uniemożliwił wykonawcy ustosunkowanie się do stwierdzonych w wyniku weryfikacji nieprawidłowości i ewentualne ich usunięcie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi gdyż jednocześnie ŚWINGiK podtrzymał stanowisko Starosty, że w przedłożonym operacie technicznym granica pomiędzy działkami nr 1 i nr 3 została ustalona z naruszeniem § 39 ust. 2 rozporządzenia. Zgodzić się zaś trzeba z organem odwoławczym, że wystąpienie chociażby jednej nieprawidłowości (nieusuniętej) wynikającej z naruszenia przepisów prawa, winno skutkować nieprzyjęciem operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem Sądu stanowiące podstawę wydania decyzji stanowisko organów obu instancji co do naruszenia w przedłożonym przez skarżącą operacie § 39 ust. 2 rozporządzenia, budzi jednak wątpliwości oraz nie zostało dostatecznie i w sposób pozwalający Sądowi na kontrolę jego legalności, w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, umotywowane. W tym względzie, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, orzeczenie Starosty nie zawiera praktycznie żadnego uzasadnienia. Przyjmując, że skarżąca granicę działki nr 1 z działką drogową nr 3 ustaliła na podstawie spokojnego stanu posiadania (§ 39 ust. 2 rozporządzenia) w linii ogrodzenia, Starosta w ogóle swojego stanowiska nie uzasadnił i to w sytuacji gdy ustalenie to formalnie nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w sprawozdaniu technicznym z wykonanej pracy, gdzie jednocześnie skarżąca powołała się, gdy chodzi o przebieg granicy działki nr 3 na treść § 39 ust. 3 rozporządzenia, stwierdzając, że ostatni spokojny stan posiadania jest sprzeczny z wektoryzowaną mapą. Zobowiązywało to Starostę do przeanalizowania materiału dowodowego w odniesieniu do treści tego ostatniego przepisu, czego nie uczynił. Z kolei organ odwoławczy stwierdzając i motywując sprzeczność pomiędzy wyrażonym formalnie przez skarżącą sposobem ustalenia granicy z działką nr 3 w oparciu o treść § 39 ust. 3 rozporządzenia, a faktycznym ustaleniem tej granicy na podstawie ust. 2 tego przepisu nie przeanalizował w dostateczny i komunikatywny sposób stanu prawnego tej granicy przy wykorzystaniu dostępnych dokumentów mapowych, w szczególności wykorzystanych przy wydawaniu aktów własności ziemi w oparciu o ustawę z dnia 26 października 1979 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 250 ze zm.), na którą skarżąca powoływała się już w odwołaniu. Jeżeli bowiem objęte opracowaniem działki graniczące z działką nr 3 byłyby objęte aktem własności ziemi (decyzją) wydaną w oparciu o te ustawę, to akt ten stanowiłby podstawę do ujawnienia stanu prawnego (własności) w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów (art. 15 tej ustawy). W konsekwencji jeżeli od wydania takiego aktu stan prawny sąsiednich (sąsiedniej) działek nie legł zmianie to powinien on stanowić również podstawę ustalenia stanu prawnego na użytek niniejszego postępowania. Jak wynikało przy tym z art. 12 ust. 7 omawianej ustawy, stan posiadania rolników oraz powierzchnię nieruchomości ustalało się według danych zawartych w ewidencji gruntów z uwzględnieniem zmian w stanie samoistnego posiadania, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie tej ustawy tj. przed dniem 4 listopada 1971 r. Jeżeli zatem przy wydawaniu aktu nie uwzględniono zmian w stanie samoistnego posiadania i wydano go w oparciu o dane wynikające z ewidencji, to właśnie ten stan (z ewidencji) stanowił po wydaniu aktu stan prawny, nawet gdy faktycznie nie odpowiadał on stanowi samoistnego posiadania w dniu 4 listopada 1971 r. Jakkolwiek zgodnie z tą ustawą własność była nabywana w granicach samoistnego posiadania w dniu 4 listopada 1971r. to jeżeli nabycie własności zostało w akcie ustalone w odniesieniu do uwidocznionej wówczas w ewidencji gruntów działek geodezyjnych to tylko w takich granicach dochodziło do nabycia w oparciu o taki akt własności bez względu na granice samoistnego posiadania. W tym bowiem tylko zakresie zachodzi powaga rzeczy rozstrzygniętej i wiążąca moc decyzji o jakiej mowa w art. 16 Kpa. W konsekwencji wówczas to stan z ewidencji uwzględniony w akcie własności ziemi stanowił po wydaniu aktu stan prawny. Należy przy tym zaakcentować, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w chwili obecnej nie istnieją już żadne możliwości prawne ewentualnych zmian, w oparciu o omawianą ustawę, stanu prawnego wynikającego z wydanych aktów własności ziemi (w odniesieniu do stanu istniejącego w dniu 4 listopada 1971r.). Nie ma zatem racji skarżąca, że z pominięciem granic nieruchomości wynikających z aktów własności ziemi można ustalać ich granice odmiennie z powołaniem się na ostatni stan spokojnego i niebudzącego żadnych wątpliwości posiadania istniejącego od ponad 50 lat, a więc już w dacie wejścia w życie omawianej ustawy. Jak to bowiem trafnie stwierdził organ odwoławczy prowadziłoby to do rozstrzygania w postępowaniu geodezyjnym kwestii własnościowych do czego organy orzekające nie miały żadnych uprawnień. Postępowanie przed organami administracji geodezyjnej i kartograficznej nie może prowadzić bowiem do zmiany stanu prawnego nieruchomości dotyczącego m.in. zmiany ich granic, również przy uwzględnieniu treści § 39 ust. 3 rozporządzenia. Przepis ten daje ewentualnie podstawę do niewielkich jedynie korekt przebiegu granic przy uwzględnieniu wymienionych w tym przepisie okoliczności, a nie do ustalenia ich przebiegu w zupełnie innym niż wynikającym z dostępnych dokumentów, określających stan prawny gruntów, kształcie (np. z aktów własności ziemi czy z ksiąg wieczystych), nawet gdyby ten inny przebieg nie budził żadnych wątpliwości gdy chodzi o spokojny stan posiadania. Można to jedynie uczynić w odrębnym postępowaniu np. w sprawie o zasiedzenie lub rozgraniczenie. W konsekwencji organy orzekające powinny bliżej przeanalizować oraz omówić przebieg granicy działek nr 1 i nr 2 z działką nr 3 w oparciu o dostępne dokumenty, w tym ewentualnie akty własności ziemi oraz księgi wieczyste i pozostające w zasobie geodezyjnym mapy, po przedstawieniu tych dokumentów i ich opisaniu w sposób pozwalający, również Sądowi, na ocenę trafności wyciągniętych z nich wniosków co do przebiegu wynikających z nich granic, co w dotychczasowym postępowaniu nie miało miejsca. Nie jest w tym względzie w świetle treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa wystarczające, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ogólne jedynie powołanie się na sprzeczność ustalonego przez skarżącą przebiegu granicy działki nr 3 z wskazywanymi przez organy mapami bez dokonania ich bliższego opisu odnośnie spornych kwestii, zwłaszcza w sytuacji gdy ze względu na ich skalę mogą wystąpić dla niefachowego odbiorcy trudności w ich analizie . Nie ma przy tym znaczenia, że dopiero w skardze skarżąca powołała się na dodatkowe okoliczności mające przemawiać za jej stanowiskiem, w sytuacji gdy niezależnie od jej twierdzeń organy orzekające miały obowiązek wyjaśnić i rozpoznać sprawę w pełnym jej aspekcie z urzędu, w tym również przy uwzględnieniu będących w ich posiadaniu dokumentów powołanych i dołączonych do skargi. Wskazane nieprawidłowości organy orzekające wezmą pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Umożliwią też skarżącej ustosunkowanie się w trybie art. 12b ust. 7 Pgik do podniesionych przez ŚWINGiK w zaskarżonej decyzji dalszych czterech nieprawidłowości w przedłożonym przez nią do zasobu opracowaniu. Za niezrozumiały i w żaden sposób bliżej nie uzasadniony należało uznać natomiast zarzut sformułowany w pkt 8 części wstępnej skargi. Z tych wszystkich względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustany z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). O kosztach postępowania sądowego obejmujących wpis od skargi w kwocie 300 zł, wynagrodzenia adwokata w kwocie 480 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, łącznie w kwocie 797 zł orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. 2018. 264). ec