II SA/Gl 1089/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 i 2, i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o transporcie drogowym) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A" J. K. karę pieniężną w wysokości 8000 zł zgodnie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, tj. za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji powołał się na wyniki kontroli drogowej z dnia 22 listopada 2013 r. przeprowadzonej około godziny 22.00 w G. na parkingu przy Centrum Handlowym [B], której poddany został autobus marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez S. M., objętej protokołem nr [...]. Stwierdzono podczas niej, że kierowca autobusu zatrudniony przez przedsiębiorcę J. K. wykonywał przewozy regularne specjalne na trasie [B] Centrum Handlowe G. do [...] i z powrotem a następnie do Z. ul. [...], w odstępach półgodzinnych według rozkładu zamieszczonego na tablicy przystanku. Przewozy te były wykonywane przez kierowcę bez zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik J. K. zarzucił jej naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez podpisanie decyzji przez młodszego inspektora transportu drogowego bez doręczenia stronie upoważnienia do podpisywania decyzji w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz nierozpoznanie istoty sprawy i brak należytego uzasadnienia decyzji. W opinii pełnomocnika strony błędem w ustaleniach faktycznych jest przyjęcie, iż brak wymaganego dokumentu wynika z okoliczności, na które strona miała wpływ. Zdaniem pełnomocnika strony brak jest podstaw do stawiania jej zarzutu niedołożenia starań o zgodne z prawem wykonywanie działalności w sytuacji gdy J. K. legitymowała się licencją na wykonywanie transportu drogowego osób. Nałożenie kary w kwocie 8000 zł gdy przepis art. 92a ustawy o transporcie drogowym przewiduje nakładanie kar w wymiarze od 50 zł do 10000 zł, jest nieuzasadnione w sytuacji braku wpływu strony na powstanie naruszenia. Podniesiono, że w dniu 19 listopada 2013 roku strona podpisała umowę z CH [B] w G. na wykonywanie przewozu regularnego osób na trasie G. – Z. Dopiero po podpisaniu umowy powzięła informację o tym, że Centrum Handlowe [B] nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego i wówczas niezwłocznie podjęła czynności celem uzyskania właściwego zezwolenia. Zamierzała pierwotnie złożyć wniosek w Urzędzie Miasta w G., jednakże została przez pracownika ww. urzędu poinformowana, że wniosek należy złożyć w Urzędzie Miasta K. Wniosek o wydanie zezwolenia został przyjęty dopiero w dniu 13 grudnia 2013 roku. Zezwolenie otrzymała zaś dopiero w dniu 5 lutego 2014 roku, co nie wynikało z jej winy, ponieważ organ miał obowiązek załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Do odwołania dołączono kserokopie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wniosku o wydanie/zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na rzecz strony oraz wypisu z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii regularnej G. – Z. wydanego stronie w dniu 5 lutego 2014 roku. Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust.3, art. 14 ust. 1,2 i 5, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Stosownie do treści art. 4 pkt 7 ww. ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm.). Według art. 4 pkt 9 ustawy przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Zgodnie zaś z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Według art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z lp. 2.1 tego załącznika wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. Dalej organ odwoławczy powołując się na treść protokołu kontroli drogowej z dnia [...] r., stanowiącej dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji, że w tym dniu działający w imieniu odwołującej się J. K. kierowca S. M. wykonywał krajowy przewóz regularny specjalny i w czasie kontroli nie okazał zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta G. wynika przy tym, że J. K. nie udzielono w tym czasie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 9 ustawy w przypadku wykonywania przewozu regularnego specjalnego przewoźnik wykonuje przewóz określonej grupy osób (w tym przypadku - klientów Centrum Handlowego [B] w G.), z wyłączeniem innych osób, na trasie określonej między stronami umowy. W omawianym przypadku przewóz dotyczył klientów Centrum Handlowego [B] w G., co wynika z zeznań świadka - kierowcy S. M. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma zdaniem organu drugiej instancji wątpliwości, że wykonywane przez stronę przewozy nie są przewozami określonymi w art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, gdyż mają charakter regularny, a zatem nie są przewozami okazjonalnymi w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy. Zgodnie ze wskazanym przepisem przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew przekonaniu strony to ona jako podmiot wykonujący przewozy osób była zobowiązana do uzyskania zezwolenia na przewozy regularne specjalne. Zlecający przewozy - Centrum Handlowe [B] w G. - nie było zobowiązane do posiadania zezwolenia, gdyż nie wykonywało przewozów, lecz zlecało je podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób. Z samego faktu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego osób nie można wyprowadzić wniosku, że strona z mocy prawa może wykonywać wszelkiego rodzaju przewozy osób bez konieczności uzyskania dodatkowych uprawnień przewidzianych ustawą o transporcie drogowym. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego brak jest podstaw do zastosowania w sprawie treści art. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z opieszałością organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Wniosek o wydanie takiego zezwolenia strona złożyła już bowiem po rozpoczęciu wykonywania przewozów regularnych specjalnych. Nawet złożenie takiego wniosku przed rozpoczęciem wykonywania przewozów nie stanowiłoby o dochowaniu przez stronę należytej staranności, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykonywanie przewozów regularnych specjalnych jest możliwe wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zezwolenia. Strona podjęła autonomiczną decyzję o wykonywaniu w dniu kontroli przewozu regularnego specjalnego, mimo że była świadoma, iż nie posiada ku temu uprawnień. Z tego powodu niezasadne jest twierdzenie, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Powinna i mogła bowiem przewidzieć, że wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego i nałożenie kary pieniężnej na podstawie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za bezzasadny uznał organ odwoławczy sformułowany w odwołaniu wniosek o przesłuchanie M. G. w charakterze świadka oraz J. K. w charakterze strony. W tym względzie powołał się organ na treść art. 78 § 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych o dowody zebrane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nadto zgodnie z treścią art. 86 kpa dowód z przesłuchania strony ma jedynie charakter subsydiarny i nie jest możliwe jego przeprowadzenie, gdy stan faktyczny został wyjaśniony na podstawie zgromadzonych dowodów. Bezspornym jest, że w dacie kontroli strona wykonywała przewóz regularny specjalny klientów Centrum Handlowego [B] w G. bez posiadania stosownego zezwolenia. Treść umowy zawartej między stroną a CH [B] w G. nie jest okolicznością istotną dla niniejszego postępowania, gdyż stosunek prawny strony mogły uregulować w sposób swobodny, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Przedmiotowe postępowanie dotyczy zaś oceny, czy strona dopełniła obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, których zastosowania nie mogą wyłączać postanowienia umowy zawartej między stroną a CH [B] w G. W sytuacji, gdy stronie wydano licencję nr [...] uprawniającą ją do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, nieporozumieniem jest powoływanie się przez profesjonalnego przewoźnika drogowego na niepoinformowanie go przez kontrahenta o konieczności uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Odnośnie sformułowanego w odwołaniu zarzutu wydania decyzji w pierwszej instancji przez nieuprawnioną osobę organ drugiej instancji stwierdził, że upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wynika wprost z ustawy, tj. z art. 50 pkt 2 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik J. K. w znacznej części powielił zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: — art. 92 c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92 a ust. 1 i 2 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zachowanie skarżącej było staranne, a stwierdzony brak zezwolenia był usprawiedliwiony okolicznościami, które nie dotyczą zachowania skarżącej, a wynikają z zachowania zlecającego przewóz oraz są następstwem sposobu załatwienia sprawy przez organ administracji w zakresie dotyczącym rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia, - art. 6 w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 1 kpa, a także art. 11 w zw. z art. 81 kpa, albowiem decyzję organu pierwszej instancji podpisał młodszy inspektor transportu drogowego powołując się na udzielone upoważnienie przez Wojewódzkiego Inspektora Drogowego, jednakże bez doręczenia skarżącej odpisu tegoż upoważnienia, a decyzję organu drugiej instancji podpisała zastępca Dyrektora Biura Prawnego powołując się na upoważnienie udzielone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, także bez doręczenia skarżącej odpisu tegoż upoważnienia, co jest sprzeczne z zasadą jawności postępowania administracyjnego, - art. 6 w zw. z art. 7 i 8 oraz art. 12 § 1, art. 10 kpa i art. 78 § 2 poprzez odstąpienie od zasady legalizmu, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadka M. G. oraz oddalenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność zawarcia i treści umowy przez skarżącą z Centrum Handlowym [B] w G., na okoliczność pozyskania przez nią wiedzy w przedmiocie braku zezwolenia Centrum na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym, a także czynności i starań podjętych w celu pozyskania przedmiotowego zezwolenia, braku winy skarżącej w zwłoce, a tym samym istnienia przesłanek egzoneracyjnych, które wyłączają odpowiedzialność przewoźnika za stwierdzone naruszenie, - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez brak zawiadomienia skarżącej oraz jej pełnomocnika przed wydaniem zarówno decyzji w pierwszej, jak i w drugiej instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie wniosków dowodowych na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, a w konsekwencji ograniczyło jej czynny udział w postępowaniu, - błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przyjęciem, że brak wymaganego zezwolenia wynika z okoliczności, na które skarżąca miała wpływ. W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, bądź o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszenie. Trafnie zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wymierzającą przedsiębiorcy – J. K. karę w wysokości 8.000 zł za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w lp. 2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca J. K. prowadząca działalność pod nazwą "A" w dniu 22 listopada 2013 r. wykonywała bowiem przewóz regularny specjalny określonej grupy osób bez wymaganego zezwolenia Prezydenta Miasta G. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, że podczas kontroli drogowej autobusu [...] o nr rej. [...] dniu 22 listopada 2013 r. kierowca S. M. wykonywał regularny specjalny przewóz osób bez wymaganego zezwolenia. Kierowca okazał kontrolującemu tylko wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Wyjaśnił natomiast, że nie został wyposażony w zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, ponieważ jego pracodawca nie uzyskał jeszcze takiego zezwolenia. Ponadto organ pierwszej instancji otrzymał informację z Urzędu Miejskiego w G., że J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A" do dnia 28 listopada 2013 r. nie wydano zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych lub regularnych specjalnych na trasie G. Centrum Handlowe [B] – G. Poprawnie zatem naruszenie to zakwalifikowano jako naruszenie opisane w lp. 2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy: "Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym". Prawidłowo, w zgodzie z ustawą, wymierzono też w konsekwencji J. K. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. Również zdaniem Sądu w trakcie postępowania skarżąca nie wykazała by w sprawie zaszły okoliczności wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy, a więc takie, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Podjęcie wykonywania transportu przez przedsiębiorcę stanowi bowiem jego własną, samodzielną, w pełni od niego zależną decyzję. W sposób oczywisty nie może zatem stanowić okoliczności, na którą przedsiębiorca nie miał wpływu i której nie mógł przewidzieć. Żadne nadto argumenty nie usprawiedliwiają podjęcia przewozu specjalnego osób zanim przedsiębiorca uzyskał stosowne zezwolenie. Trafnie organ odwoławczy podkreśla w tej mierze, że odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedsiębiorca jest bowiem profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. W konsekwencji bezcelowym było przesłuchanie świadka i strony na okoliczność umowy, która w niniejszej sprawie pozbawiona jest znaczenia prawnego. Żadne bowiem postanowienia umowne nie uprawniały strony do podjęcia wykonywania transportu bez uprzedniego uzyskania zezwolenia. Nie jest zatem trafny zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 78 § 2 kpa. Nie zasługuje nadto na uwzględnienie zarzut niedoręczenia stronie przez każdy z organów upoważnienia wystawionego osobie podpisującej decyzję, żaden bowiem przepis prawa wymogu takiego nie stawia. Oczywistym jest natomiast, iż przywoływana przez pełnomocnika skarżącej zasada jawności powoduje, że niewątpliwie strona, jeśli nabierze podejrzeń co do istnienia upoważnienia może żądać od organu jego wykazania. Takie żądanie na żadnym etapie nie zostało złożone. Notabene pełnomocnik nie podważa w skardze samego istnienia wydanego pracownikowi upoważnienia, a jego zarzut dotyczy tylko jego niedoręczenia. Jednakowoż Sąd zauważa w tym miejscu, że w aktach widnieje nadesłane do Sądu przez organ drugiej instancji udzielone Zastępcy Biura Prawnego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego (podpisanej pod zaskarżoną decyzją) upoważnienie do wydawania w imieniu Głównego Inspektora decyzji administracyjnych. Natomiast każdy inspektor WITD, a taki podpisał decyzję organu pierwszej instancji, jest stosownie do art. 56 oraz art. 50 w zw. z art. 51 ust. 5 ustawy umocowany z mocy samego prawa do wymierzania kar w imieniu organu. Także podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 10 kpa poprzez niepowiadomienie strony i jej pełnomocnika przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co, jak twierdzi pełnomocnik, uniemożliwiło zgłoszenie wniosków dowodowych, nie mogą zostać uwzględnione. Po pierwsze wbrew stanowisku skarżącej była ona powiadomiona przez organy obu instancji o terminach zakończenia postępowania. Jakkolwiek w zawiadomieniach tych nie powołano się na art. 10 § 1 kpa to jest oczywiste, że przed upływem wymienionych w tych zawiadomieniach terminów skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nadto należy podnieść, że strona poprzez profesjonalnego pełnomocnika brała aktywny udział w postępowaniu mając możliwość składania w jego toku (zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji) stosownych wniosków i wyjaśnień. Nadto, jak wskazuje w skardze pełnomocnik, gdyby strona została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości zaznajomienia się z jego treścią, złożyłaby ponownie wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. G. oraz przesłuchania innych osób na okoliczność zapewnień udzielonych skarżącej przez Centrum Handlowe [B] o posiadaniu niezbędnych zezwoleń i na okoliczność cyt. "opieszałości oraz winy urzędników państwowych w przewlekłym wydaniu zezwolenia". W tym względzie należy podnieść, że wnioski te i twierdzenia były już w trakcie postępowania przez skarżącą podnoszone, a nadto ani treść ustaleń pomiędzy skarżącą a Centrum Handlowym, ani też sposób procedowania urzędników nie uprawniały strony do wykonywania przewozu bez uzyskania stosownego zezwolenia, a skoro to uczyniła to był to wynik własnej decyzji, a nie okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). mw