II SA/Gl 1091/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. oraz A. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...], którym wymierzono J. i A. B. karę w wysokości 10.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania nielegalnego obiektu budowlanego. W skardze J. i A. B. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek w piśmie z dnia [...]r. wskazali, że uiszczenie wymierzonej kary spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podnieśli, że ich pięcioletnia córka choruje na atopowe zapalenie skóry oraz posiada alergię wziewną oraz pokarmową. Dziewczynka musi stale i regularnie przyjmować drogie leki, których brak może doprowadzić do nasilenia się objawów, łącznie z wystąpieniem astmy oraz innych powikłań na skutek braku właściwego leczenia. Ponadto nie może ona przebywać w wilgotnych pomieszczeniach oraz jest uczulona na płytki łuszczycy, których nosicielem jest skarżący, który w związku z tą sytuacją musi zamieszkiwać w osobnym pomieszczeniu, co dodatkowo podnosi koszty utrzymania. Pełnomocnik skarżących wskazywał, że konieczność uiszczenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, może uniemożliwić zakup niezbędnych leków odczulających dla dziecka. Do wniosku skarżący dołączyli liczną dokumentację medyczną potwierdzającą powyższe okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W ocenie Sądu już sama wysokości nałożonej kary - 10.000 zł uzasadnia przyjęcie, że jej uiszczenie przez skarżących, stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątku. W niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż będzie miało realny i znaczący wpływ na sytuację ekonomiczną skarżących i ich najbliższej rodziny. Z okoliczności podanych przez skarżących w niniejszej sprawie wynika, że ponoszą oni znaczne wydatki związane z leczeniem chorej córki. W ocenie Sądu powyższa okoliczność w dostatecznym stopniu pozwala na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia poprzez egzekucję kwoty pieniężnej w wysokości 10.000 zł rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem pogorszyłoby sytuację osobistą i majątkową skarżących w znaczny, nieodwracalny sposób. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 omawianej ustawy wniosek skarżącego podlegał uwzględnieniu.