II SA/Gl 1098/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni "A" w U. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 października 2015 r. Spółdzielnia "A" w U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. nr [...] nakazującą M. L. rozbiórkę budynku handlowo – usługowego zlokalizowanego na działce nr 1 przy ul. [...] w U., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji skutkujące w szczególności podjęciem przez inwestora prac budowlanych stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że inwestor dokonał w istocie budowy nowego obiektu budowlanego dokonując prac, które nie zostały zatwierdzone przez właściwy organ, w związku z czym prace te mogły zostać wykonane w sposób sprzeczny z przepisami techniczno – budowlanymi oraz niezgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Taki stan rzeczy może powodować zagrożenie dla życia i zdrowia osób pracujących przy budowle tego obiektu, jak również znajdujących się w jego pobliżu lub w jego wnętrzu w przypadku jego ukończenia. W ocenie skarżącego powyższe potwierdza również fakt, że inwestor pomimo wezwania właściwego organu nadzoru budowlanego nie przedłożył odpowiednich dokumentów, w tym projektu budowlanego. Pełnomocnik uczestników postępowania E. i M. L., w piśmie z dnia 18 stycznia 2016 r., ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, a podniesione we wniosku okoliczności to jedynie hipotetyczne zdarzenia, które nie odnoszą się do aktualnej sytuacji strony skarżącej. Pełnomocnik zauważył, że w przedmiotowej sprawie znaczna szkoda może ewentualnie grozić inwestorowi, który będzie realizował inwestycję ryzykując zaistnienie komplikacji w jego procesie inwestycyjnym, wobec sytuacji co do której stan prawny może okazać się mało stabilny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W świetle powyższych rozważań należy zauważyć, że przedmiotem wniosku strony skarżącej jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta w swej istocie oznacza, że organ pierwszej instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, a w wyniku tych czynności organ ten wyda nowe rozstrzygnięcie, od którego przysługiwać będzie na ogólnych zasadach środek zaskarżenia. Na podstawie takiej decyzji organu odwoławczego żadna ze stron nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a sama decyzja nie nadaje się do wykonania. Wobec tego instytucja wstrzymania wykonania, co do zasady nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do aktu zaskarżonego w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazać należy, że nawet przy przyjęciu, że zaskarżona decyzja może hipotetycznie wywołać określone skutki prawne po stronie skarżącej, to w przedmiotowym wniosku nie przedstawiono argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazano na czym, w odniesieniu do aktualnej sytuacji skarżącej, polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podniesione natomiast w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa będą podlegały ocenie przez Sąd na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.