II SA/Gl 1100/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 500 (pięćset) złotych. W dniu 25 lipca 2011 roku W. S. dokonał zgłoszenia (zgłoszenie skierowane do Prezydenta Miasta S.) postawienia pomieszczenia gospodarczego blaszanego o wymiarach 7 m (długość) x 3,60 m (szerokość) x 2,20 m (wysokość) na działkach 1, 2, 3 obręb 0010, w granicy z działką 4 przy ul. [...] w S. Organ do którego zgłoszenie wpłynęło Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] roku nałożył na W. S. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia przez przedłożenie części opisowej i rysunkowej zawierającej sposób odprowadzania wód opadowych, kierunek oraz spadek dachu, wymiary otworów drzwiowych oraz okiennych, wysokość, wejście do budynku gospodarczego. W postanowieniu określono termin uzupełnienia – do dnia [...] roku. Inwestor – W. S. uzupełnił zgłoszenie (pismo z [...] roku), a Prezydent Miasta S. pismem z dnia [...] roku dotyczącym przyjęcia zgłoszenia 5 zawiadomił inwestora, że na podstawie art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623) przyjmuje do wiadomości postawienie obiektu gospodarczego – blaszanego na działkach nr 1, 2, 3 obręb 0010 S. przy ul. [...] w S. usytuowanego zgodnie z załącznikiem mapowym przy granicy z działką nr 4 obręb 0010 S. i nie wnosi sprzeciwu do wykonania prac zgodnie z załączonym w zgłoszeniu zakresem. Równocześnie w piśmie tym poinformowano wnioskodawcę, że ściana obiektu gospodarczego blaszanego usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią winna posiadać właściwą klasę odporności ogniowej zgodnie z § 232 warunków technicznych. W piśmie z dnia 10 marca 2014 roku A. i P. B. – właściciele działki 4 obręb 0010 S. twierdzili, że przyjęcie zgłoszenia nr 5 nastąpiło z naruszeniem prawa. Obiekt objęty zgłoszeniem wymagał bowiem pozwolenia na budowę. Nie był on bowiem obiektem o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a w szczególności nie był budynkiem wolnostojącym, w miejscu w którym budynek gospodarczy został usytuowany, (na działce 4 w granicy) znajduje się garaż murowany, budynek gospodarczy jest posadowiony na fundamencie, jego dach przekracza 25 m2, jego lokalizacja nie spełnia wymagań § 12 ust. 3 pkt 4 warunków technicznych. W związku z powyższymi twierdzeniami autorzy pisma domagali się wszczęcia postępowania administracyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 123 i art. 61a § 1 kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczego na działkach nr 1 i nr 3 przy ul. [...] przy granicy z działką nr 4 przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu organ stwierdził, że na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego inwestor W. S. uzyskał zgodę właściwego organu w postaci przyjęcia zgłoszenia nr 5 przez Prezydenta Miasta S. (pismo z dnia [...] roku). Organ wskazał na kontrolę budynku gospodarczego przeprowadzoną w dniu 16 kwietnia 2014 roku w celu potwierdzenia ewentualnej niezgodności budowy tego budynku z obowiązującym prawem. Z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli wynika, że budynek gospodarczy, którego legalna definicja zawarta jest w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) został wybudowany zgodnie ze zgłoszeniem robót budowlanych z dnia 25 lipca 2011 roku, poza wysokością elewacji frontowej wskazanej jako 220 cm, a wynoszącej faktycznie 223 cm. Zdaniem organu oznacza to, że inwestor nie wykonał szerszego zakresu robót od wskazanych w zgłoszeniu. Zgłoszeniem z 25 lipca 2011 roku był objęty budynek o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc o powierzchni zabudowy do 25 m2. Jednakże powierzchnia zabudowy wynosi 25,20 m2 co pozostaje w sprzeczności z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgłoszenie z dnia 25 lipca 2011 roku obejmowało budowę budynku gospodarczego o wymiarach: długość 7 m, szerokość 3,60 m, wysokość 2,20 m – przy granicy z działką nr 4 przy ul. [...] w S. W postanowieniu z dnia [...] roku organ orzekający nie wezwał inwestora do uściślenia czy obiekt zamierzony będzie posiadał wymiary wskazane w zgłoszeniu: długość 7 m i szerokość 3,60 m, czy też długość 7 m i szerokość 4 m jak w załączniku mapowym. Organ nie złożył sprzeciwu w formie decyzji po uzupełnieniu przez inwestora zgłoszenia chociaż zarówno ze zgłoszenia jak i uzupełnienia (szerokość 360 cm ± 20 % i długość 700 cm) wynikało, że wymiary przedmiotowego budynku wyłączają go z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednakże brak sprzeciwu właściwego organu nie przesądza, że budowa tego obiektu odbyła się w warunkach samowoli budowlanej bo w sprawie nie wykazano, że rzeczywistym zamiarem inwestora było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę (tu powołano wyrok II SA/Bk 311/10). Organ przyznał, że budowa obiektu, którego powierzchnia zabudowy przekracza 25 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2) na podstawie zgłoszenia stanowi istotne odstępstwo od ustaleń i warunków określonych w przepisach co może uzasadniać zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Jednakże z akt sprawy wynika, że inwestor dokonał zgłoszenia budowy tego budynku skutecznie, a przy budowie nie wykonał samowolnie jakichkolwiek robót wykraczających poza zakres robót zgłoszonych. W tej sytuacji – zdaniem organu – nie występuje więc przypadek istotnego lub nieistotnego odstępstwa od dokonanego zgłoszenia. Organ nie podzielił także stanowiska wnioskodawców, że lokalizacja budynku gospodarczego narusza § 12 ust. 3 pkt 4 warunków technicznych, bowiem z uwagi na zabudowę w granicy istniejącą na działce nr 4 w sprawie znajduje zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 2 warunków. Stwierdzono także, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że budynek jest budynkiem wolnostojącym wtedy gdy jest samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Za budynek wolnostojący uważa się budynek, który nie wykorzystuje fundamentów, ścian lub dachu sąsiedniego budynku. Budynki wolnostojące są oddzielone od innych budynków. Samo oddzielenie (dylatacja) jest właściwa dla budynku wolnostojącego. Sporny budynek gospodarczy wybudowany na posesji przy ul. Wapiennej 50 może być uznany za wolnostojący (kontrola z dnia [...] roku), gdyż został zaprojektowany jako dobudowany do budynku garażu istniejącego przy granicy działki 4 lecz budynki te nie mają ściany wspólnej i elementów konstrukcyjnych, co oznacza, że mogą istnieć samodzielnie. W konsekwencji organ stwierdził, że istniejący obiekt (budynek gospodarczy) nie narusza przepisów technicznych, a występująca nieprawidłowość polegająca na przekroczeniu powierzchni zabudowy o 20 cm2, nie jest efektem samodzielnego działania inwestora, ale niedopatrzeniem organu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli A. B. i P. B. (właściciele sąsiedniej działki nr 4). Ich zdaniem przyjęcie zgłoszenia na budowę budynku gospodarczego pozostawało w sprzeczności z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z uwagi na przekroczenie powierzchni zabudowy, a przepisu tego (tu jest art. 20 ust. 1 pkt 2) nie można interpretować rozszerzająco. Wskazali, że sporny budynek dzieli od ich garażu 10 cm dylatacji, jednakże nie może być on zakwalifikowany jako wolnostojący. Podnieśli, że sporny budynek nie spełnia wymogu odległości od granicy z działką sąsiednią o którym mowa w § 12. Wskazali także na § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia a w związku z tym na przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 warunków technicznych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] roku – na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, po zacytowaniu i analizie art. 61a § 1 kpa, że właściwą formą działania co do zasady, gdy organ nadzoru budowlanego nie widzi podstaw prawnych do swojej ingerencji, powinna być decyzja o umorzeniu postępowania, jednakże postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy brak jest podstaw do jego prowadzenia odpowiada co do istoty decyzji o umorzeniu postępowania. Jak wynika z akt inwestor dokonał zgłoszenia budowy spornego obiektu, a już z załączonej dokumentacji do tego zgłoszenia wynikała konieczność wyrażenia sprzeciwu (przekroczenie powierzchni zabudowy o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2), jednakże organ architektoniczno-budowlany dokonał przyjęcia zgłoszenia. Zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, na skutek zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do uznania, że obiekt budowlany nie może podlegać rozbiórce, bo z woli ustawodawcy postępowanie naprawcze toczy się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego inwestor nie działał w warunkach samowoli a więc zastosowanie znalazłyby art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1" właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Ponieważ roboty związane z budową budynku gospodarczego zostały zakończone skutkuje to koniecznością zastosowania art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Według organu odwoławczego roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego nie były wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Odstępstwo polegające na tym, że powierzchnia zabudowy budynku gospodarczego wynosi 25,20 m2 jest odstępstwem nieistotnym i nie ma konieczności prowadzenia postępowania naprawczego (tu powołano wyrok w sprawie II OSK 2009/09). Zdaniem organu przekroczenie powierzchni o 0,2 m2 nie spowodowało powstania innej inwestycji, niż objęta zgłoszeniem. Na dopuszczalność wyróżniania nieistotnych odstępstw od treści zgłoszenia zwrócono uwagę w orzecznictwie – tu organ powołał wyroki w sprawach sygn. akt II SA/Bk 346/07 i II OSK 1773/07. Organ podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że zrealizowany budynek jest budynkiem wolnostojącym a jego lokalizacja jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie brak jest przedmiotu postępowania to jest stwierdzonej samowoli budowlanej, bądź wad obiektu, które wskazywałyby na konieczność prowadzenia postępowania naprawczego. Skoro brak jest przedmiotu postępowania to brak również podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Co prawda (tu powołano wyroki w sprawach II SA/Gl 967/13 i II SA/Gl 229/13) właściwą formą rozstrzygnięcia, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, powinna być decyzja o umorzeniu postępowania, jednakże wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest tego rodzaju naruszeniem prawa, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazano, że czynności wyjaśniające mieszczą się w zakresie uprawnień organów nadzoru budowlanego (art. 81a i 81c) i mogą być wykonywane przed wszczęciem postępowania. Skargę na postanowienie ostateczne ([...]WINB z dnia [...] roku) wnosząc o jego zmianę złożył P. B. Wniósł on także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 6 tego prawa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ powinien zgłosić sprzeciw wobec robót budowlanych, które inwestor zamierzał przeprowadzić na działkach nr 1 i 3. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący uważa, że budynek gospodarczy nie jest budynkiem wolnostojącym bowiem posiada fundamenty. Podkreśla także, że budynek gospodarczy został usytuowany około 10 cm od garażu znajdującego się na działce nr 4. Takie usytuowanie budynku gospodarczego jest sprzeczne z "art. 12 ust. 2" rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie zapadło przy założeniu, że w sprawie brak jest przedmiotu postępowania, a w związku z tym brak podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Skład orzekający podziela pogląd organu odwoławczego (zawarty także w wyrokach sygn. akt II SA/Gl 967/13 i II SA/Gl 229/13, że właściwą formą rozstrzygnięcia, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, powinna być decyzja o umorzeniu postępowania wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa (w przypadku braku przedmiotu postępowania), ale wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest tego rodzaju naruszeniem prawa, że nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, co do istoty odpowiada decyzji o umorzeniu postępowania. Zdaniem Sądu do odmowy wszczęcia postępowania w niniejszym postępowaniu nie mogło jednak dojść bowiem w sprawie istniał – wbrew przekonaniu organów – przedmiot postępowania. Z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat, altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów, na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa taka podlega zgłoszeniu właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jest bezsporne, że inwestor w dniu 25 lipca 2011 roku zgłosił zamiar przystąpienia do wykonania robót polegających na "postawieniu pomieszczenia gospodarczego blaszanego o wymiarach 7 m (długość), 360 m (szerokość), a zgłoszenie to zostało przyjęte przez organ właściwy (pismo z 23 sierpnia 2011 roku). Jest także bezsporne w świetle dokumentacji załączonej do zgłoszenia, że powierzchnia zabudowy spornego budynku była większa, niż dopuszcza to przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (przekroczenie powierzchni zabudowy o 20 m2 potwierdza także protokół z czynności kontrolnych). Niewątpliwie więc organ architektoniczno-budowlany do którego wpłynęło zgłoszenie powinien wnieść sprzeciw (czego nie uczynił). Jednakże zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, na skutek zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, nie stanowi podstawy do uznania, iż obiekt budowlany w takiej sytuacji nie może podlegać rozbiórce, przy czym postępowanie naprawcze z woli ustawodawcy toczy się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego (por. II OSK 325/12). Trzeba w tym miejscu stwierdzić, że zasadą polskiego Prawa budowlanego – wynikająca z art. 28 ust. 1 tego prawa – jest rozpoczęcie robót budowlanych jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tego prawa. Przepis art. 29 stanowi więc wyjątek od zasady. Wyjątki od tej zasady zostały enumeratywnie określone w art. 29-31 i jako takie nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. W przypadku którego dotyczy art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obiekt tym przepisem objęty musi spełniać wszystkie warunki w nim określone. W przypadku przekroczenia tych warunków obiekt ten (w zasadzie jego inwestor) nie może skorzystać z dobrodziejstwa art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego to jest procedury zgłoszeniowej. Jeżeli bowiem obiekt objęty zamierzeniem inwestora nie odpowiada warunkom z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jego realizacja wymaga pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że zgłoszony obiekt (a także już zrealizowany) o 20 cm2 przekraczał powierzchnię zabudowy określoną w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. To oznacza, że nie mógł być zrealizowany w oparciu o zgłoszenie, a jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Istniał więc przedmiot postępowania, a odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na brak przedmiotu postępowania była nieuprawniona. Niewątpliwie (akta sprawy) roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego zostały zakończone. Skutkuje to, jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, niemożnością zastosowania art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a koniecznością zastosowania art. 51 ust. 7 tego prawa. Niewątpliwie inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli, działał on bowiem w oparciu o zgłoszenie, które dotyczyło budynku nie objętego art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak przesądza jedynie o potrzebie zastosowania przez organ art. 51 (przy wykorzystaniu art. 51 ust. 7) a nie o uznaniu, że w sprawie brak jest przedmiotu postępowania. Zdaniem Sądu brak jest przepisu pozwalającego na uznanie, że przekroczenie powierzchni zabudowy w wypadku art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi nieistotne odstępstwo. Pojęcie istotne lub nieistotne odstępstwo związane jest bowiem z pozwoleniem na budowę (art. 36a Prawa budowlanego) a wobec – podkreślonej już przez Sąd – niemożności wykładnia art. 29 Prawa budowlanego w sposób rozszerzający przekroczenie warunków tego przepisu zawsze wymaga pozwolenia na budowę. Możliwość realizacji określonych budów lub wykonania robót budowlanych wymienionych w ust. 1 pkt 2 art. 29 bez uzyskania pozwolenia na budowę jest uprawnieniem odpowiadającym ratio legis art. 4, w którym zostało zawarte prawo zabudowy. Jednak prawo to może być realizowane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Należy bowiem podkreślić, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zwalnia inwestora z obowiązku przestrzegania przepisów prawa w takim samym zakresie, w jakim przestrzegałby ich w sytuacji, gdy musi uzyskać pozwolenie na budowę (jak w niniejszej sprawie wobec przekroczenia powierzchni zabudowy z art. 29 ust. 1 pkt 2). W zakresie zgodności z warunkami technicznymi zrealizowanej zabudowy Sąd podziela stanowisko, że wykonany obiekt jest obiektem wolnostojącym, a § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką (tu nr 4), jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce (...). Usytuowanie budynku gospodarczego przy granicy z posesją przy ul. [...] potwierdza także protokół służbowy z [...] roku, a działka nr 4 (przy ul. [...]) jest zabudowana w granicy garażem murowanym. Jednakże budynek gospodarczy nie przylega całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku (garażu) istniejącego na sąsiedniej działce, dzieli ją bowiem szczelina dylatacyjna – 10 cm (odwołanie, skarga). W związku z czym dyskusyjne jest uznanie, że lokalizacja tego budynku odpowiada § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Nadto § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że sytuowanie budynku (tu budynek gospodarczy) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy, w tym decyzji, nie wynika w jednoznaczny sposób usytuowanie spornego budynku gospodarczego w stosunku do granicy z działką nr 4. W postępowaniu ponownym organ powinien wszcząć postępowanie bowiem jak wskazano wyżej istnieje przedmiot postępowania w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. W tym postępowaniu organy winny też ustalić, czy budynek gospodarczy na którego realizację wymagane było pozwolenie na budowę odpowiada warunkom technicznym (rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 roku). Całość tych ustaleń łącznie z kwalifikacja prawną powinna się znaleźć w decyzji kończącej postępowanie. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a, a także art. 145 § 1 pkt 1 litera c w związku z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy. sw