II SA/Gl 1100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 2087 (dwa tysiące osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 90 ust. 1, art. 85 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3. 4, 5, 7, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm. – dalej u.o.p.), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz. U. z 2016 r., poz. 2249), Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1354), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej k.p.a.), art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.), wymierzył firmie "A" S.A. z siedzibą w K., Oddział w B., administracyjną karę pieniężną w wysokości 59.468,96 zł za zniszczenie 9 drzew rosnących w pasie czynnych linii elektroenergetycznych w obrębie pasa drogowego drogi publicznej ul. [...] w K. na dz. nr 1, będącej własnością Gminy S.. W decyzji zawarto również wykaz zniszczonych drzew wraz z danymi do obliczenia administracyjnej kary pieniężnej i wysokością tej kary dla poszczególnych egzemplarzy. Jednocześnie umorzono karę administracyjną za zniszczenie drzew wymienionych w tabeli pod poz. 3-9 w łącznej wysokości 45.621,72 zł, z uwagi na fakt, iż drzewa te, pomimo iż stopień ich zniszczenia nie wykluczał zachowania przez nie żywotności, nie zachowały jej z przyczyn niezależnych od podmiotu ukaranego. Podano, że termin płatności kwoty równej 70% wysokości administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew wymienionych w tabeli pod pozycjami Lp. 1-2 (świerk pospolity o obw. 77 cm, sosna czarna o obw. 58 cm), tj. 9.693,07 zł odracza się na okres 5 lat od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Z kolei kwotę równą 30% wysokości administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew wymienionych w tabeli pod pozycjami Lp. 1-2, tj. 4.154,17 zł należy wpłacić na podany w decyzji rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu podano m. in., że nastąpiło zniszczenie drzew rosnących w pasie drogowym, spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych. Zostało to potwierdzone dokumentacją fotograficzną przedstawiającą, że usunięto w zdecydowanej części korony drzew, pozostawiając tylko ich dolne fragmenty i fragmenty pni. W piśmie z dnia [...] r. Prezes firmy "B" Sp. z o.o. przyznał, iż na zlecenie "A" S.A. jego Spółka prowadziła w okresie miesiąca [...] r. prace związane z przycinką drzew na stacji transformatorowej nr [...] "[...]" OSP. Według informacji udzielonych przez świadka obcięcia koron drzew dokonano prawdopodobnie na przełomie [...] i [...] r. Opinia dendrologiczna, stanowiąca dowód w sprawie, zweryfikowała gatunki i obwody pni 9 drzew mierzone na wysokości 130 cm. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik "A" S.A. zaskarżając ją w zakresie, w jakim kara pieniężna nie została umorzona przez organ i uznana jako należna do zapłaty w pkt 3 i 4 zaskarżanej decyzji. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji - jako wadliwej, naruszającej art. 6, 7, 8, 11 i 12 oraz 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz o umorzenie postępowania I instancji, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz odwołującego się kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. Z kolei w odwołaniu wniesionym przez spółkę "B" podniesiono, że organ dokonał niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego bezpodstawnie przypisując stronie odwołującej się odpowiedzialność za zniszczenie drzew oraz uznając, że w wyniku przycinki doszło do zniszczenia dwóch drzew. W toku postępowania nadal nie rozstrzygnięto istotnej okoliczności, tj. kto dokonał przycięcia asymilacyjnego drzew wskazanych w decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o wymierzeniu firmie "A" S.A. z siedzibą w K., Oddział w B., administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 29.450 zł za zniszczenie 9 drzew rosnących w pasie czynnych linii elektroenergetycznych w obrębie pasa drogowego drogi publicznej ul. [...] w K. na dz. nr 1 będącej własnością Gminy S.. Nadto w punktach SKO wskazało: 1) Wysokość zniszczonych drzew wraz z danymi do obliczenia administracyjnej kary pieniężnej i wysokością tej kary dla poszczególnych egzemplarzy przedstawia tabela (jak w decyzji); 2) Administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzew wymienionych w tabeli pod pozycjami od 3-9 w łącznej wysokości 22.700 zł umarza się z uwagi na fakt, że drzewa te pomimo, iż stopień ich zniszczenia nie wykluczał zachowania przez nie żywotności nie zachowały jej z przyczyn niezależnych od podmiotu ukaranego; 3) Termin płatności kwoty za zniszczenie drzew wymienionych w tabeli pod pozycjami od 1-2 (świerk pospolity o obwodzie 77 cm i sosna czarna obwodzie 58 cm), tj. 6.750 zł odracza się na okres 5 lat od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W przypadku niezachowania przez drzewa żywotności z przyczyn niezależnych od podmiotu ukaranego karę należy wpłacić na podany rachunek bankowy. W uzasadnieniu podano m. in., że w rozpatrywanej sprawie fakt wykonywania prac przez wyspecjalizowaną firmę nie wyłącza odpowiedzialności posiadacza nieruchomości bądź właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 §1 Kodeksu cywilnego, na której rośnie drzewo, jeżeli wiedział on o tych działaniach i się na nie godził. Dla tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej o charakterze obiektywnym nie jest konieczne osobiste działanie posiadacza nieruchomości, gdyż ponosi on także odpowiedzialność za takie czynności osób trzecich, na które się godził lub zlecał ich wykonanie. Karę za zniszczenie siedmiu drzew umorzono ze względu na to, że zostały zniszczone przez nieznanych sprawców w trakcie prowadzenia postępowania przez organ I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożyła firma "A" S.A. zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonej decyzji, przy czym błąd ten miał wpływ na treść decyzji organu, w zakresie podmiotu, któremu należy wymierzyć administracyjną karę pieniężną, a także w zakresie okresu, kiedy doszło do usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia oraz wieku usuniętych drzew; 2) naruszenie prawa materialnego a to: - naruszenie art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie art. 88 oraz 89 u.o.p., poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że podmiotem odpowiedzialnym za ujawnione dnia [...] r., a usunięte z działek 2 oraz 3 w O. bez zezwolenia drzewa jest skarżąca spółka; 3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. - naruszenie art. 7, 8, 11, 12, 77 oraz 107 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, niezadziałanie w sprawie wnikliwie i szybko, niezebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie, wskutek czego miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na tym, że za podmiot odpowiedzialny za wycięcie 45 drzew bez zezwolenia uznana została skarżąca spółka; 4) naruszenie ustawy z 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska, w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów poprzez niespełnienie wymogów wynikających w cytowanego wyżej przepisu przez protokół oględzin miejsca wycinki, który stał się podstawą do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W związku z wadliwością skarżonej decyzji wniesiono o uchylenie decyzji SKO i umorzenie postępowania wobec "A" S.A. w K., orzeczenie, że decyzja SKO nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Alternatywnie wniesiono o stwierdzenie nieważności skarżonych decyzji z powodu wyczerpania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu podano m. in., że wyłączenie odpowiedzialności ukaranego następuje wówczas, gdy wycinka, czy usunięcie drzew nastąpiło bez jego wiedzy i zgody, a taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce. Organ nie ustalił, kto faktycznie tu działał i na czyje zlecenie, a takowego zlecenia nie składała w tym zakresie skarżąca. Skarżąca podnosi, że wyżej wymienione prace powierzyła profesjonalnej w tym zakresie firmie - "B" Spółka z o.o. w L. umową z [...] r. w wyniku rozstrzygnięcia postępowania przetargowego. Zastrzeżenia budzi także niezgodność z prawem protokołu oględzin, który stał się podstawą naliczenia administracyjnej kary pieniężnej. Protokół, będący podstawą decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną za wycięcie drzew bez zezwolenia bezwzględnie musi zawierać między innymi dane dotyczące obwodu pnia drzewa, datę jego usunięcia oraz przyczyny usunięcia. Elementów tych próżno szukać w protokole z dnia [...] r. będącym podstawą skarżonej decyzji. Nadto konieczne jest jednoznaczne ustalenie wieku każdego z usuniętych drzew, bez czego nie można nałożyć administracyjnej kary pieniężnej. Ogólne wskazanie przez organ, że usunięte drzewa miały ponad 10 lat bez wyjaśnienia na jakiej podstawie organ ustaleń takich dokonał, nie czyni zadość wymogowi wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego i należytego ustalenia stanu faktycznego. Nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa jest nakładanie kary finansowej niezależnie od tego, czy podmiotowi ukaranemu można przypisać jakąkolwiek winę, czyli niezależnie od tego, czy podmiot ten dopuścił się naruszenia przepisu prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Kolegium wskazano dodatkowo, że wydało w sprawie decyzję reformatoryjną ze względu na zmianę przepisów prawa materialnego w toku postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, aczkolwiek z przyczyn częściowo innych, niż podnoszone w skardze. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Wskazać należy, że administracyjna kara pieniężna została nałożona na firmę "A" S.A. z siedzibą w K., Oddział w B.. Nie jest to prawidłowe oznaczenie podmiotu ukaranego, bowiem Oddział nie jest przedsiębiorcą i nie ma samodzielnego bytu prawnego, przez co nie może być adresatem obowiązków i nakładanych kar administracyjnych. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm. – dalej u.s.d.g.) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (ust. 1). Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (ust. 2). Oddział tymczasem nie jest ani osobą prawną, ani jednostką organizacyjną niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną. Takim ostatnim podmiotem jest np. spółka osobowa (jawna, partnerska i in.). Z kolei wg art. 5 pkt 4 u.s.d.g. oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie (a nie prawnie – przyp. Sądu) część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Na tej podstawie przyjmuje się w orzecznictwie, że "Na gruncie art. 5 pkt 4 u.s.d.g., jak również innych przepisów powołanej ustawy, nie można wywieść odrębności prawnej oddziału od spółki. Odrębność od spółki polega tylko na funkcjonalnym i przestrzennym wydzieleniu części organizacyjno-gospodarczej spółki. (...). Wynika z powyższego, że oddział spółki prawa handlowego nie może występować samodzielnie w obrocie prawnym i być adresatem decyzji administracyjnej" (wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2017 r., sygn. III SA/Gd 125/17). Zatem, status przedsiębiorcy posiada wyłącznie ten podmiot, który utworzył oddział na użytek prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Działalność prowadzona przez oddział ma w charakter zależny i powoduje bezpośrednie powstawanie praw i obowiązków po stronie przedsiębiorcy (wyrok SN z 16 lutego 2017 r., sygn. II UK 726/15, LEX nr 2252206). Podstawą aktywności oddziału jest zawsze osobowość (zdolność) prawna przedsiębiorcy (wyrok NSA z 6 lipca 2017 r., sygn. II OSK 837/17). Z kolei kara, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.o.p., jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (w skrócie k.c.), albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. Art. 49 § 1 k.c. z kolei stwierdza, że urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Czym jest przedsiębiorstwo i co obejmuje dookreśla art. 551 k.c. Obejmuje ono w szczególności oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa), własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości i in. Przedsiębiorstwem związanym z działalnością przedsiębiorcy nie jest więc oddział. Co więcej, SKO w niniejszej sprawie miejscami samo sobie przeczy, bowiem pisze w jednym miejscu (s. 5 decyzji): "W przedmiotowej sprawie fakty bezpośrednie, tj. istnienie umów pomiędzy "A" S.A., a skarżącą spółką ("B" Sp. z o.o. – przyp. Sądu) (...) wykazują związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zachowaniem właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c, a zniszczeniem drzew." SKO ustala zatem w tej części uzasadnienia, że stroną umowy (zlecającym) była "A" S.A., a nie Oddział w B., a karę mimo to nałożono na Oddział. Stąd, pomiędzy rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem zachodzi sprzeczność (art. 107 §1 i 3 k.p.a.). Sąd uznał, że powyższe uchybienia nie są jednak przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. (cyt. "decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie"), bowiem Oddział mieści się w strukturze konkretnego przedsiębiorcy, którego dotyczyło postępowanie (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2011 r., sygn. V SA/Wa 1733/10). Jest to jednak uchybienie dotyczące ustalenia i oznaczenia strony z art. 107 §1 pkt 3 k.p.a. Strona powinna być oznaczona prawidłowo, by można było wymagać od niej realizacji obowiązku wynikającego z decyzji oraz by można było decyzję ewentualnie wyegzekwować. Ma to również związek z kwestiami proceduralnymi zapewniania stronie odpowiednich praw procesowych (wysyłanie pism, pouczeń i rozstrzygnięć na prawidłowy adres). Nadto, skoro decyzja I instancji była zaskarżona w części, stąd SKO winno precyzyjnie ustalić zakres swego orzekania i go uzasadnić. Uchylenie całej decyzji (i orzeczenie reformatoryjne) w pewnych sytuacjach jest możliwe, nawet gdy odwołanie kwestionuje ją jedynie częściowo, jednak wymaga to uzasadnienia i wskazania na niepodzielność rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że protokół oględzin drzew z [...] r. zawiera dane takie jak np. gatunek zniszczonych drzew, obwód pnia, przybliżoną datę i okoliczności dokonania cięć. Zarzut skargi, że informacji tych brakuje, jest nieuzasadniony. Pewne dane, jak np. data zniszczenia drzew, są określone w miarę możliwości precyzyjnie (uwzględniając dodatkowo etap sprawy), jako że dokładne ustalenia nie były możliwe. Na marginesie można podać, że wg orzecznictwa "Jeżeli jeden podmiot wydał zlecenie usunięcia, czy zniszczenia drzew innemu podmiotowi, wtedy kara pieniężna nakładana jest na podmiot zlecający." (np. wyrok WSA w Lublinie z 29 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Lu 348/14). Wydanie takiego rozstrzygnięcia wymaga oczywiście spełnienia dalszych przesłanek, a przede wszystkim prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowego dookreślenia strony postępowania. Kwestia oznaczenia podmiotu odpowiedzialnego będzie więc przedmiotem dalszych czynności wyjaśniających z powodu ww. błędów. Ewentualnie ukaranie takiego podmiotu zlecającego nie wyklucza roszczeń regresowych wobec wykonawcy. Wszystkie uchybienia ww. przepisom postępowania stwarzają jednak podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. W szczególności na podstawie całokształtu materiału dowodowego należy ustalić wszystkie przesłanki wymierzenia kary, podmiot odpowiedzialny za naruszenie przepisów i prawidłowo go oznaczyć. Ocenie podlegać będzie całokształt ujawnionych okoliczności, w tym wg treści umowy zlecającej usługi, gdzie oznaczono obowiązki stron i zakres dozwolonego działania. Treści rozstrzygnięcia Sąd nie może przesądzać, ani tym bardziej związać organy swą oceną merytoryczną sprawy (art. 153 p.p.s.a.), z uwagi na wadliwe ustalenia faktyczne oraz dynamikę sytuacji. Zapłata wskazanych w decyzji kwot pieniężnych została bowiem odroczona przez SKO na 5 lat i jest zależna od zachowania żywotności drzew. Organ z kolei będzie musiał uwzględnić stan rzeczy na dzień wydawania decyzji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (270 zł) i koszty zastępstwa procesowego (1817 zł, liczone od wartości przedmiotu zaskarżenia, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Dla jasności procesowej wskazać należy, że choć w skardze znalazło się stwierdzenie, że dotyczy ona punktu 3 decyzji SKO, co mogłoby sugerować ograniczenie przedmiotu postępowania przed Sądem, to jednak dalej wyraźnie zaznaczono, że ww. rozstrzygnięcie jest skarżone "w całości". Nadto, dalej wnoszono o uchylenie decyzji SKO w całości. Co więcej, sposób sformułowania rozstrzygnięcia SKO świadczył o tym, że ww. punkt 3 nie mógł funkcjonować samodzielnie, zatem był niepodzielnie związany z resztą decyzji. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.