II SA/Gl 1105/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.II/426/36/2024 w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 5 marca 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.II/426/36/2024 wydaną po rozpatrzeniu z odwołania M. M., A. B., D. H. oraz K. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 5 marca 2024 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla budowy czterech budynków handlowo-usługowych, zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-handlowego na usługowo-handlowy (obsługa motoryzacji) oraz budowy 3 obiektów reklamowych (pylonów lub masztów), na nieruchomościach położonych w B., przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonych jako dz. [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przybliżyło utrzymaną w mocy decyzję organu I instancji. Przypominało, że została ona wydana przez ten organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, gdyż swoją poprzednią decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r., nr [...], Kolegium uchyliło wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta, ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przybliżyło także treść zarzutów podniesionych w odwołaniach będących obecnie przedmiotem rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że według organu I instancji planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji z obszaru analizy przestrzennej; działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] i ul. [...]; istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji z wyjątkiem drogi dojazdowej, która wymaga rozbudowy; teren położony w granicach administracyjnych miasta B. nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów; występuje zgodność z przepisami odrębnymi, a zamierzenie nie znajdzie się w obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło ponadto, że organ I instancji, uwzględniając zawarte w poprzedniej decyzji wskazania organu odwoławczego, dokonał korekty granic obszaru analizy przestrzennej i objął nią wyłącznie teren po stronie wschodniej, na którym znajdują się wnioskowane działki. Ponadto ze względu na odmienne wyniki nowej analizy inwestor na wezwanie organu zmodyfikował swój wniosek. Odnosząc się z kolei do kwestii realizacji zasady "dobrego sąsiedztwa" w kontekście dostępności do tej samej drogi publicznej, Kolegium zaakcentowało, że ocenę wymogu tożsamości drogi publicznej należy dokonywać w ujęciu funkcjonalnym, a wykładnia zwrotu "sąsiednia działka, dostępna z tej samej drogi publicznej" nie może prowadzić do uznania, że przy ustalaniu warunków zabudowy badaniu podlega jedynie zabudowa zlokalizowana przy drodze publicznej, przy której bezpośrednio położona jest działka inwestora. Zwróciło przy tym uwagę na to, że teren planowanej inwestycji usytuowany jest w rejonie dwóch dróg o dużym natężeniu ruchu (drogi krajowej [...] i drogi ekspresowej [...]) oraz ul. [...]. Drogi te integrują przedmiotowy obszar pod względem komunikacyjnym, a tym samym uznać należy, iż wykazują one łączność funkcjonalną. Kolegium odniosło się także szeroko do obsługi komunikacyjnej projektowanego zamierzenia. Wskazało m.in. na uzgodnienie projektu decyzji przez Miejski Zarząd Dróg. Stwierdziło przy tym, że dla organu uzgadniającego kwestie bezpieczeństwa ruchu były przedmiotem analizy w zakresie zwiększenia natężenia ruchu drogowego. W kontekście zarzutów odwołania Kolegium zaakcentowało, że przepisy odnoszące się do kwestii kontynuacji funkcji należy interpretować w sposób szeroki. Stwierdziło przy tym, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy z uwagi na funkcję zabudowy może być wyłącznie oczywista sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą można byłoby racjonalnie uzasadnić. W niniejszej zaś sprawie w ramach obszaru analizowanego funkcjonuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa usługowo-handlowa, a zatem taka jak wnioskowana przez inwestora. Kolegium zauważyło przy tym, że niewątpliwie na przedmiotowym terenie przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale nie może to stanowić argumentu dla odmowy ustalenia warunków zabudowy. Kolegium nie podzieliło także zarzutów dotyczących niespełnienia wymogu z art. 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p. Posiłkując się orzecznictwem NSA Kolegium przyjęło, że teren mający dostęp do drogi publicznej nie może jednocześnie zostać uznany za pozbawiony dostatecznego uzbrojenia w zakresie komunikacji ze względu na parametry techniczne danej drogi publicznej. Jeżeli zatem w przedmiotowej sprawie teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., za pośrednictwem drogi należącej do gminy, to ani aktualny stan techniczny, ani parametry tej drogi nie mogą stanowić podstawy do formułowania twierdzeń o braku wymaganego "uzbrojenia drogowego" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. Kolegium odniosło się także do zarzutu dotyczącego zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. Wskazało, że w odniesieniu do żadnego z obiektów powierzchnia nie przekracza 2000 m2, przy czym łączna powierzchnia zabudowy wszystkich obiektów wynosi 2954,1 m2. Skargę na decyzję Kolegium wniosła M. M., domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na zaakceptowaniu przyjętej w decyzji o warunkach zabudowy koncepcji, że planowana Inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji handlowo - usługowej, podczas gdy w prawidłowo określonym obszarze analizy zabudowy dominuje w sposób zdecydowany funkcja mieszkaniowa z rodzajem zabudowy jednorodzinnej, a projektowana funkcja usługowo - handlowa pozostaje w sprzeczności z funkcją mieszkaniową jednorodzinną; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na przyjęciu, że nie została naruszona zasada dobrego sąsiedztwa, podczas gdy prawidłowa i szczegółowa analiza zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich powinna doprowadzić do wniosku, że projektowana inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, a na sąsiednich działkach nie istnieje zabudowa i inwestycje o skali i funkcji projektowanej inwestycji, tj. pięć budynków handlowo-usługowych obsługujących motoryzację na nieruchomości o łącznej powierzchni 12 562 m2, o powierzchni sprzedaży 2000 m2 dla każdego obiektu wraz z trzema obiektami reklamowymi w postaci pylonów lub masztów; 3. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na przyjęciu, że zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w sytuacji braku analizy w zakresie wpływu planowanej powierzchni zabudowy inwestycji i tym samym ograniczeniu powierzchni biologicznie czynnej na działki sąsiednie, w związku z brakiem kanalizacji deszczowej w obrębie ul. [...] i [...]. Z uwagi na ograniczenie powierzchni biologicznie czynnej na planowanej inwestycji istnieje niebezpieczeństwo zalewania innych nieruchomości w przypadku występowania obfitych opadów deszczu; 4. art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 51 ust. 1 w zw. z 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. 2024.03.20) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegające na zaakceptowaniu stanowiska, że "nie ma skonkretyzowanego przepisu prawa, który umożliwiłbym zakwestionowanie możliwości obsługi planowanej inwestycji w opisany powyżej sposób, z uwagi na bezpieczeństwo w ruchu drogowym", podczas gdy zasadniczym kryterium jakim się kieruje zarządca drogi dokonując uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. jest bezpieczeństwo ruchu drogowego; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 51 ust. 1 u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, pomimo nie wykonania poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 19 kwietnia 2023 r. w zakresie analizy bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z realizacją planowej inwestycji; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 5A w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo nie wykonania poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 19 kwietnia 2023 r. w zakresie zabudowy przyjętej do analizy przestrzennej. Organ I instancji nie przytoczył bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji żadnych argumentów, które miałby uzasadniać przyjęcie do analizy przestrzennej wszystkich obiektów znajdujących się w granicach tejże analizy, choć dostępnych także z dróg publicznych innych niż obszar planowany do zainwestowania; 7. art. 10 ust 3a i 3b u.p.z.p., ponieważ zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza lokalizację pięciu budynków handlowo-usługowych o powierzchni sprzedaży do 2000 m2 w każdym z nich, czyli sumarycznie nawet do 10000 m2. 8. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na błędnym przyjęciu, że został spełniony warunek istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, z uwzględnieniem ust. 5, które jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre z zarzutów podniesionych w niej okazały się zasadne. Sąd rozpoznając skargę nie był jednak związany jej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 935, ze zm. dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. - dalej jako "u.p.z.p."), wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest - z wyjątkami przewidzianymi w ustawie - między innymi, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, dla którego ma być wydana decyzja o warunkach zabudowy, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 (art. 61 ust. 5a zd. pierwsze u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 z.u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest realizacja tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Realizacja tej zasady oznacza, że w obszarze analizowanym musi znajdować się zabudowa podobna do zabudowy planowanej przez inwestora. To podobieństwo nie oznacza jednak wiernego kopiowana istniejącej już zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej ma polegać na kontynuacji szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zatem wystarczające będzie, że nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i że można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2008 r.). Za kontynuację funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy uznać zarówno sytuację, gdy planowana inwestycja "powtarza" jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów wykorzystywania gruntów, jak i sytuację, gdy stanowi "uzupełnienie" którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. W ramach zasady dobrego sąsiedztwa można więc realizować nawet zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do zabudowy sąsiedniej, o ile harmonizuje ona z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2021 r., II OSK 3636/18). W realiach rozpoznawanej sprawy Kolegium (podobnie jak wcześniej organ I instancji) dostrzegło wskazany powyżej wymóg kontynuacji funkcji i uznało, że jest on spełniony. Jednak w ocenie Sądu rozważania, jakie w tym zakresie przeprowadziło Kolegium, w zestawieniu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkim analizą urbanistyczną nie są w ocenie Sądu wystarczające do tego aby uznać, że wymóg kontynuacji funkcji został faktycznie spełniony. Kolegium poprzestało na ogólnikowym stwierdzeniu, że w ramach obszaru analizowanego funkcjonuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa usługowo-handlowa, a zatem taka jak wnioskowana przez inwestora. Kolegium podniosło przy tym, że niewątpliwie na przedmiotowym terenie przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale w ocenie organu odwoławczego nie może to stanowić argumentu dla odmowy ustalenia warunków zabudowy. Kolegium nie wskazało wprost o jaką zabudowę usługowo-handlową chodzi. Co istotne, w części tekstowej analizy funkcji i cech zabudowy, w tabeli znajdującej się w pkt 3 tej analizy opatrzonej tytułem "Analiza cech poszczególnych obiektów" występują jedynie "obiekty", których funkcję oznaczono jako "U", co wskazuje, że chodzi o funkcje usługową, a nie usługowo handlową. Są to obiekty pod pozycją 35 (działka nr [...] przy ul. [...]) i 36 (działki nr [...] i [...] przy ul. [...]). Można przypuszczać, że to właśnie te obiekty Kolegium miało na myśli. Jednak w ocenie Sądu należało wziąć pod uwagę, że obiekty te znajdują się na obrzeżach obszaru analizowanego. Ponadto działki nr [...] i [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...] i z tego powodu nie powinny być w ogóle brane pod uwagę przy ocenie spełnienia wymogu kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Ponadto tereny dostępne z ul. [...] (po obu jej stronach) tworzą spójny obszar, który pod względem urbanistycznym ma charakter zdecydowanie odrębny od reszty terenu objętego analizą urbanistyczną, na którym występuje zabudowa mieszkaniowa. Z kolei działka nr [...] jedynie w części znajduje się w obszarze analizowanym, a dostęp do drogi publicznej zapewnia jej ul. [...], znajdująca się w poza obszarem analizowanym. W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest przekonującej argumentacji do tego, aby poprzez sięgnięcie do funkcji zabudowy, znajdującej się w peryferyjnej części obszaru analizowanego, dostępnej z dróg publicznych znajdujących się poza układem komunikacyjnym funkcjonującym bezpośrednio na tym obszarze, wprowadzać funkcję zabudowy odmienną od mieszkaniowej funkcji zabudowy, która występuje jednolicie na pozostałej części obszaru analizowanego (w tym na działkach dostępnych z tych samych dróg publicznych co teren objęty wnioskiem inwestora). Ze względu na wskazane powyżej, szczególne cechy działki nr [...] przy ul. [...] oraz działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w ocenie Sądu nie powinny być one w ogóle brane pod uwagę w ramach analizy urbanistycznej przeprowadzanej w celu rozpatrzenia wniosku inwestora. Tym samym nie tylko funkcja zabudowy znajdującej się na tych trzech działkach ale także inne cechy tej zabudowy nie powinny być brane pod uwagę. W konsekwencji sporządzona dotychczas analiza urbanistyczna nie powinna była stanowić podstawy do ustalenia parametrów zabudowy objętej wnioskiem inwestora. Wadliwość zaś przeprowadzonej analizy skutkować musi uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Należy zaakcentować, że w świetle wcześniejszych rozważań nie tylko występowanie funkcji usługowo-handlowej w obszarze analizowanym pozwalałoby na uznanie za spełniony wymogu kontynuacji funkcji. Nawet bowiem stwierdzenie, że w obszarze analizowanym brak jest zabudowy o funkcji usługowo-handlowej nie stanowi bezwzględnego przeciwskazania do wprowadzenia tej funkcji. Jeżeli bowiem na danym obszarze występuje wyłącznie zabudowa o funkcji mieszkaniowej to, co do zasady, możliwe jest wprowadzenie zabudowy o innej funkcji, o charakterze uzupełniającym do funkcji mieszkaniowej. Organy obu instancji dostrzegły taką możliwość słusznie podnosząc m.in., że spełnienie wymogu kontynuacji funkcji powinno być ujmowane w sposób szeroki. Jednak to, co do zasady słuszne, spostrzeżenie, nie może zmienić dokonanej dotychczas przez Sąd oceny kontrolowanej obecnie decyzji i stwierdzonej powyżej konieczności jej uchylenia łącznie z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a to ze względu na wskazaną już wadliwość analizy urbanistycznej. Dopiero bowiem wyniki analizy urbanistycznej przeprowadzonej z pominięciem wskazanych powyżej działek nr [...] przy ul. [...] oraz działek nr [...] i [...] będą mogły stanowić podstawę oceny zasadności wniosku inwestora. Poszanowanie zasady dobrego sąsiedztwa nie ogranicza się bowiem tylko do wymogu kontynuacji funkcji lecz dotyczy także pozostałych parametrów wnioskowanej zabudowy. Ocena tych parametrów wymaga zaś przeprowadzenia analizy urbanistycznej, w której wymienione wyżej trzy działki nie będą brane pod uwagę. Niezależnie od powyższego zauważyć też należy, że dopuszczenie wnioskowanej funkcji usługowo-handlowej jako uzupełnienia funkcji mieszkaniowej wymaga od organów przeprowadzenia pogłębionych rozważań, w ramach których pod uwagę wziąć należy m.in. skalę zamierzenia inwestycyjnego. Trudno bowiem przyjąć, że nowa funkcja ma charakter uzupełniający do już istniejącej funkcji zabudowy, w sytuacji w której jej wprowadzenie zdominuje dany obszar lub znacząco zmieni jego charakter. O ile zatem wzniesienie jednego budynku o innej funkcji będzie mogło, co do zasady, wpisywać się w uzupełniający charakter nowej zabudowy, to o tyle budowa kompleksu budynków o innej funkcji może już poza taki uzupełniający charakter znacząco wykraczać. W tym zakresie organy nie przeprowadziły jednak wystarczających rozważań. Zastrzec jednocześnie należy, że względu na wadliwość przeprowadzonej analizy urbanistycznej obecnie nie można definitywnie rozstrzygnąć kwestii dotyczącej uzupełniającego charakteru funkcji wnioskowanej zabudowy, a w konsekwencji spełnienia wymogu szeroko rozumianej kontynuacji funkcji (dotyczy to zresztą także innych parametrów zabudowy istotnych z punktu widzenia spełnienia wymogu poszanowania zasady dobrego sąsiedztwa). Stwierdzone wyżej nieprawidłowości zaważyły na bycie prawnym kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżoną decyzję Kolegium podjęło nie weryfikując należycie rozstrzygnięcia organu I instancji i nie dostrzegając omówionych powyżej wad, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie doszło zarówno do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a, a w konsekwencji także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, doprowadzając do przedwczesnego ustalenia warunków zabudowy. Niezasadne okazały się natomiast dalej idące zarzuty skargi. Pozostaje to jednak bez wpływu na wynik przeprowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200, art. 202 § 2 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu, które organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.