II SA/Gl 111/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak: [...] , którą nakazano G. M. przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek o nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Z. poprzez likwidację stawu [...] wraz z urządzeniami piętrzącymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest bardzo krzywdząca i niekorzystna, nakazuje bowiem zniszczenie efektów jego pracy. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniósł natomiast o oddalenie skargi. Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przesłano uczestnikowi postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Uczestnik postępowania wniósł o niewstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewykazanie przez skarżącego, iż grozi mu niepowetowana szkoda. Zdaniem uczestnika, to on jest osobą poszkodowaną, bowiem samowola budowlana skarżącego powoduje dewastacje na jego działkach, zabagniając rów opasowy i łąkę oraz niszczy w nieodwracalny sposób jego staw hodowlany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Sąd winien ocenić te okoliczności zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestnika postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora jak i pozostałe strony postępowania. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jakkolwiek wniosek o wstrzymanie nie został przez skarżącego uzasadniony. Z urzędu należy bowiem stwierdzić, biorąc pod uwagę istotę nałożonego na skarżącego obowiązku oraz rodzaj obiektu (jego materię i konstrukcję), którego ten obowiązek dotyczy, że wykonanie orzeczonej rozbiórki może niewątpliwie spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Również biorąc pod uwagę ten rodzaj oraz wielkość obiektu nie może budzić wątpliwości, że ewentualna nieuzasadniona jego rozbiórka stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody o jakiej w tym przepisie mowa. Należy mieć bowiem na uwadze włożony nakład pracy oraz środki przeznaczone na realizację inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego stawu wraz z urządzeniami piętrzącymi wodę. Jakkolwiek na tym etapie postępowania sądowego nie można wykluczyć, że istnienie stawu może oddziaływać negatywnie na sytuację uczestnika postępowania, to zakres tego oddziaływania nie został przez niego w dostateczny i obiektywny sposób wykazany. Nie można zatem przyjąć, aby za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przemawiała ochrona interesów uczestnika, która mogłaby być zrealizowana bez uwzględnienia niewątpliwie zachodzących w sprawie, a określonych w art. 61 § 3 omawianej ustawy, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.