II SA/Gl 111/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi U.B. i P.U. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. W wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. decyzją z dnia [...] r. Starosta C. , wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 83 ze zm.). przekształcił prawo wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w miejscowości W., oznaczonej jako pgr 1 o powierzchni 0,2110ha przysługujące P. U. oraz U. B.- w prawo własności. W punkcie 4 tej decyzji ustalono, iż opłatę za przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności pomniejsza się o udzieloną 90% bonifikatę i wynosi ona 8.445zł. Aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] r. U.B.i P. małżonkowie U. sprzedali powyższą nieruchomość M. J. . W związku z powyższym Starosta C. pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania, a decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 4 ust. 15 i ust. 16 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności orzekł o zwrocie bonifikaty udzielonej ostateczną decyzją nr [...] Starosty C. z dnia [...] r. i zobowiązał P. U. oraz U.B. - U. do zapłaty zwaloryzowanej kwoty bonifikaty w wysokości 78.687,98zł na wskazane w punkcie 3 konto w terminie 14 dni od dnia ostateczności decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż powziął wiadomość o dokonaniu przez strony sprzedaży nieruchomości przez upływem 5 lat od dnia przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Zgodnie z art. 4 ust. 15 cytowanej ustawy organ żąda zwrotu udzielonej bonifikaty po waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Nie dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według art. 4 ust. 16 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności waloryzacji dokonuje się według zasad określonych w art. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a objąć powinna ona okres pomiędzy datą udzielenia bonifikaty a momentem, w którym organ powziął informację o spełnieniu przesłanki uzasadniającej żądanie zwrotu udzielonej bonifikaty. W niniejszym postępowaniu ustalono, że decyzja Starosty C. z dnia [...] r., mocą której udzielono stronie bonifikaty, stała się ostateczna z dniem [...] r. (data początkowa) a roszczenie o zwrot stało się wymagalne z chwilą powzięcia wiadomości o zbyciu - tj. z wpływem aktu notarialnego z dnia [...] r. Dokonano zatem waloryzacji udzielonej bonifikaty przy zastosowaniu właściwych wskaźników, co dało kwotę wymienioną w decyzji. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż przepisy cytowanej ustawy nie przewidują możliwości rozłożenia przedmiotowej kwoty na raty. .Pismem z dnia [...] r. odwołanie od powyższej decyzji złożył P. U. . Przyznał, że wystąpił z wnioskiem do Starostwa o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Powiadomiono go o przysługującej bonifikacie w wysokości 90% od kwoty wartości nieruchomości (84.450zł), wskazując warunki do jej udzielenia. ‘ Po wpłacie wymaganej 10% należnej kwoty i stwierdzeniu braku zaległości wobec Skarbu Państwa - wymienioną decyzją orzeczono o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Przyznał, że [...] r. sprzedano przedmiotową nieruchomość. Dodał, że w trakcie omawiania aktu notarialnego - notariusz powiadomił o obowiązku zwrotu przyznanej mu bonifikaty. Potwierdzeniem tego było też zawiadomienie Starosty o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie jej zwrotu. Odwołujący podkreślił, iż nie może zgodzić się z takim działaniem organu, gdyż nie został poinformowany o obowiązku zwrotu udzielonej bonifikaty, ani w decyzji, ani w trakcie postępowania przed jej wydaniem. Dodał, iż w jego ocenie takie działanie organu jest nieprawidłowe, i sprawia wrażenie celowego działania organu przeciwko obywatelowi. Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 4 ust. 15, ust. 16 i ust. 13 omawianej ustawy, wskazujące na obowiązek zwrotu bonifikaty oraz sposobu jej waloryzowania - zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Następnie stwierdził, że analiza akt sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji. W stosunku do nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 1, położonej w W. przekształcono prawo wieczystego użytkowania w prawo własności (decyzją z dnia [...] r,.), a następnie przed upływem pięciu lat, została ona sprzedana na rzecz osoby, która nie jest osobą bliską. W takiej sytuacji organ nie ma możliwości wyboru rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przepis art. 4 ust. 15 cytowanej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ nie ma możliwości wyboru alternatywnego rozstrzygnięcia sprawy lecz jest zobowiązany do żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Obowiązkiem organu jest więc wydanie decyzji o zwrocie bonifikaty, jeśli w toku postępowania zostanie prawidłowo ustalone, że przesłanki żądania zwrotu są spełnione. Wyjątek od tej zasady określony został w zdaniu drugim cytowanego przepisu. W zdaniu trzecim tego przepisu przewidziano szczególny przypadek - odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty (uzależniony od zgody wojewody, rady lub sejmiku), ale strona takiego postępowania nie zainicjowała (brak wniosku w tej sprawie). Prawidłowa jest również waloryzacja kwoty udzielonej bonifikaty). Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność niepoinformowania odwołującego o reperkusjach sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przed upływem 5 lat od wydania decyzji nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Obowiązek taki nie wynika z przepisów cytowanej ustawy. Wprawdzie w myśl art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania strony o okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, niemniej przepis ten nie nakłada na organ udzielania porad prawnych, czy doradztwa prawnego ani też informowania obywateli o przepisach powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich konsekwencjach niezastosowania się do konkretnych przepisów. Nadto, jak zauważył Starosta strony zostały poinformowane o treści art. 4 ust. 15 omawianej ustawy przez notariusza. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli, reprezentowani przez pełnomocnika, P. U. i U. B. - U. . Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne niezastosowanie oraz art. 6, art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ponieważ Wojewoda Śląski przy rozpoznaniu odwołania nie dostrzegł, iż decyzja organu pierwszej instancji zawiera w pkt 3 sentencji element, który nie mógł stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia i nie dotyczy istoty sprawy - tj. informację o sposobie i terminie zapłaty przedmiotowej bonifikaty. Uwzględniając powyższe wnieśli o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o wstrzymanie wykonalności wydanych w sprawie decyzji i zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na toczące się przed Starostą C. postępowanie o odstąpienie przez organ od żądania zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty. Zawnioskowali także o dopuszczenie dowodów z uwierzytelnionych odpisów dokumentów na okoliczność braku pouczenia przez organ o treści art. 4 ust. 15 cytowanej ustawy oraz wniosku skierowanego do Starosty C. o odstąpienie od żądania zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty. W uzasadnieniu rozwinęli postawione zarzuty podkreślając, iż Starosta C. niw uwzględnił w postępowaniu art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, i wbrew płynącego z tego przepisu nakazu nie pouczył skarżących o treści art. 4 ust. 15 omawianej ustawy. W uzasadnieniu wyjaśnili, iż byli zainteresowani sprzedażą przedmiotowej nieruchomości już w 2014r., kiedy rozpoczęli poszukiwania nabywcy. W trakcie rozmowy z urzędzie skarżący dowiedział się o warunkach, jakie spełnić trzeba dla uzyskania 90% bonifikaty przy przekształceniu prawa. Nie został jednak poinformowany o treści art. 4 ust. 15 ustawy. Organ nie wyjaśnił, jakie konsekwencje łączą się z uzyskaniem bonifikaty, nie wskazał także, że warunki udzielania takiej bonifikaty regulują przepisy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Także w treści decyzji nie ma wspomniano o zapisie art. 3 ust. 15 cytowanej ustawy. W związku z tym skarżący nie zostali pouczeni o konsekwencjach wynikających z wymienionego powyżej art. 4 ust. 1 5 ustawy. Nie uczynili bowiem tego także urzędnicy w rozmowach ze stronami. Stąd też skarżący przeprowadzili negocjacje i ostatecznie zawarli umowę sprzedaży tej nieruchomości, nie będąc świadomi, że w przypadku sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat od przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawie własności zobowiązani będą do zwrotu udzielonej bonifikaty. Dodali, że pismem z dnia [...] r. zwrócili się do Starosty z wnioskiem w trybie art. 4 ust. 15 zd. 3 cytowanej ustawy o odstąpienie od żądania zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty, a postępowanie jest w toku. Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania skarżących wskazał, że zgodnie z orzecznictwem rozstrzygnięcie wniosku o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty powinno poprzedzać orzeczenie zobowiązujące do zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty. Skarżący podkreślili, że organy naruszyły w toku postępowania art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, a przepis ten ma charakter gwarancyjny i ochronny względem jednostki, jako podmiotu słabszego w stosunkach publicznoprawnych. Dodali, że z zasadą informowania stron powiązana jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do państwa wynikająca z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle tej zasady niedopuszczalne są wszelkie działania administracji publicznej zmierzające do wyzyskania błędów i niecelowych działań obywateli, wynikających z braku wiedzy o prawie o regułach postępowania administracyjnego. Podkreślili, że Starosta C. poinformował ich o możliwości skorzystania z prawa do bonifikaty w opłacie za przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, warunkach jej uzyskania nie pouczył jednak o konsekwencjach skorzystania z tego prawa, tak by mogli świadomie podjąć decyzję czy z uprawnienia tego skorzystać. Nie posiadając biegłości w prawie nie mieli więc wiedzy o konieczności zwrotu udzielonej bonifikaty w przypadku zbycia nieruchomości w okresie 5 lat od przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Gdyby zostali pouczeni o konieczności zwrotu bonifikaty przy zaistnieniu wymienionych przesłanek nie zdecydowaliby się na przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawa własności przedmiotowej nieruchomości, skoro od 2014 r. planowali jej sprzedaż. Przekształcenie prawa byłoby dla nich niekorzystne. Odnosząc się do argumentu, iż skarżący o treści art. 4 ust. 15 cytowanej ustawy zostali poinformowani przez notariusza stwierdzili, iż nie ma to znaczenia w sprawie, gdyż zgodnie z art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego to organ administracji publicznej powinien należycie i wyczerpująco pouczyć stronę postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków na etapie postępowania administracyjnego, a nie po jego zakończeniu. Podkreślili, że gdyby wiedzieli o wymienionym przepisie, nie występowaliby o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, gdyż korzystniejsza byłaby sprzedaż prawa wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości. W związku z brakiem pouczenia o treści art. 4 ust. 15 cytowanej ustawy nie powinni więc ponosić negatywnych skutków braku takiego pouczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że przepis art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego nie nakłada na organ administracji udzielania porad prawnych czy też doradztwa, ani zawiadamiania o powszechnie obowiązujących przepisach prawa publikowanych w aktach prawnych. W zakresie zarzutu wskazania w decyzji organu pierwszej instancji sposobu i terminu zapłaty zwaloryzowanej kwoty bonifikaty, przyznał, że wskazanie miało charakter informacyjny i nie jest częścią rozstrzygnięcia. Nie stanowi to jednak uchybienia powodującego konieczność uchylenia decyzji. Wskazał też na kwotę zbycia przedmiotowej nieruchomości. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności należy podnieść,, że dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowe znaczenie ma treść art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1314), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości żąda zwrotu bonifikaty po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inny cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielania bonifikaty. Nie dotyczy to zbycia nieruchomości na rzecz osoby bliskiej w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (...), spółdzielni mieszkaniowej w przypadku ustanowienia odrębnej własności na rzecz członków oraz właścicieli lokali, którym przekształcono udział w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności. W szczególnie uzasadnionych przypadkach organ może odstąpić od żądania bonifikaty, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku. Z treści zacytowanego przepisu wynika zatem, żądanie zwrotu bonifikaty jest obligatoryjne i nie zależy od uznania organu. Żądanie zwrotu bonifikaty następuje w drodze decyzji administracyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn.. akt I OSK 887/10) a waloryzacji zwracanej bonifikaty dokonuje się według zasad określonych w art. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tak więc zacytowana regulacja przewiduje dwie sytuacje, kiedy podmiot może zostać zwolniony z obowiązku zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty, a mianowicie, po pierwsze - gdy zbycie nastąpiło na rzecz osoby bliskiej w rozumieniu art. 4 ust. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami lub spółdzielni mieszkaniowej (zwolnienie obligatoryjne) oraz po drugie - gdy strona wniosła o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty a w sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek (zwolnienie fakultatywne). W niniejszej sprawie jest poza sporem, iż decyzją z dnia [...] r. Starosta C. orzekł o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej W. , oznaczonej jako pgr 2 na rzecz P. U. oraz U. B. - U. , a przy ustaleniu opłaty za przekształcenie udzielono bonifikaty w wysokości 90% co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia opłaty w wysokości 8.445zł. Nie podlega też sporowi, że aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] r. U. B. r i P. małżonkowie U. sprzedali powyższą nieruchomość M. J. . Ponieważ sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nastąpiła przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zasadnie Starosta C. pismem z dnia [...]r. zawiadomił o wszczęciu postępowania, a w dniu [...] r. wydał decyzję w sprawie zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty. Uwzględniając treść powyżej przywołanych przepisów, a nadto mając na uwadze, iż nie wystąpiły przesłanki zwolnienia z obowiązku zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty, gdyż nabywcą nieruchomości nie jest dla skarżących osobą bliską w znaczeniu art. 4 ust. 13 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także do czasu wydania kwestionowanych decyzji skarżący nie złożyli wniosku o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty, o którym mowa w art. 4 ust. 15 o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości organ był zobowiązany do wydania przedmiotowej decyzji zobowiązującej skarżących do zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie. W świetle powyższego nie sposób uznać, by orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy prawa materialnego - tj przepisy cytowanej powyżej ustawy. Nie sposób też podzielić argumentacji strony skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 9 Kodeksu stanowi wprawdzie, że organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw o obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz udzielania niezbędnych wskazówek i wyjaśnień, ale przepis ten nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa prawnego. Obowiązek organu wynikający z powyższego przepisu nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach nie dostosowania się do konkretnych przepisów - zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2013 r. syn. akt I OSK 1794/11. Nadto, jak przyznał skarżący o treści art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zostali oni poinformowani przez notariusza przed podpisaniem przedmiotowego aktu notarialnego, stąd posiadał wiedzę o konsekwencjach jego podpisania. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego i zbędnego zamieszczenia w sentencji decyzji informacji o sposobie i terminie zapłaty zwaloryzowanej kwoty bonifikaty, Sąd podziela opinię organu odwoławczego, iż wskazanie to miało charakter informacyjny i nie jest częścią rozstrzygnięcia, ale nie stanowi uchybienia powodującego konieczność uchylenia decyzji. Jak wskazuje bowiem art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienie nie ma takiego charakteru. W zakresie wniosku o zawieszenie postępowania w związku z pismem skarżących do Starosty C. z dnia [...] r. o odstąpienie od żądania zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty, Sąd wskazuje, iż skarżący złożyli go po zakończeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podnieść trzeba, ze jest to odrębne postępowanie i jego wynik nie ma wpływu na postępowanie zakończone kontrolowanymi obecnie decyzjami. W konsekwencji prawidłowo organ pierwszej instancji orzekł o zwrocie przedmiotowej bonifikaty, a Wojewoda Śląski rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Zarówno postępowanie przed organem pierwszej instancji, jak też postępowanie odwoławcze odpowiadały wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja odpowiada nadto art. 107 § 3 cytowanego Kodeksu, zawierając wszystkie wskazane w przepisie tym elementy, w tym argumenty faktyczne i prawne uzasadniające wydane rozstrzygnięcie. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.