II SA/Gl 1111/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wraz ze skargą na ww. decyzję skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że uchybił terminowi z przyczyny od siebie niezależnej, tj. zaniedbania jego pełnomocnika, który nie złożył skargi. Strona wskazała, że udzieliła pełnomocnikowi pełnomocnictwa do działania przed sądami administracyjnymi. Ponadto skarżący wskazał na trudności w skontaktowaniu się z pełnomocnikiem, oraz że pełnomocnik nie odebrał adresowanej do niego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję z powodów zdrowotnych. We wniosku strona uprawdopodobniła dochowanie 7 dniowego terminu do jego złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku. To na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. , sygn. akt II GZ 66/09). Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, zawarty w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest niezbędną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu nie można uznać, że wskazywane przez skarżącego okoliczności uzasadniają przychylenie się do wniosku o przywrócenie terminu. To skarżący udzielił pełnomocnictwa wybierając osobę, która będzie upoważniona między innymi do odbioru adresowanej do niego korespondencji. Przyjąć należy, że nie tylko wina samego skarżącego, lecz również innych osób, w tym wyznaczonego przez nią pełnomocnika, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. Fakt, że pełnomocnik nie odebrał zaskarżonej przesyłki, trudno było się z nim skontaktować, a także nie złożył skargi, obciąża również samego skarżącego. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu strona jedynie wskazała na problemy zdrowotne pełnomocnika, w żaden sposób jednak ich nie uprawdopodobniła, ani nie uprawdopodobniła, że problemy te uniemożliwiały złożenie skargi w terminie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, iż w żaden sposób nie zostało w sprawie uprawdopodobnione, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.