II SA/Gl 1112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO I 427/14/2025 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Pismem nadanym dnia 29 lipca 2025 r. A. T. (dalej: Skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika M. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO I 427/14/2025 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Zaskarżony akt zapadł w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] Wójt Gminy B. ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z nieruchomościami nr [...], nr [...] i nr [...], rozstrzygnięcie zostało uchylone postanowieniem organu odwoławczego z dnia 22 października 2021 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (karty 178 i nast., nr 245 i nast. akt administracyjnych). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022 r., nr [...], ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego ww. nieruchomości na kwotę 6.990 zł oraz zobowiązał do ich uiszczenia: B. F. - właściciela dz. [...], w wysokości 3.495 złotych, W. W. - właściciela dz. [...], [...], w wysokości 1.893,12 złotych, A. T. - właścicielkę dz. [...], w wysokości 1.601,88 złotych. Postanowieniem z dnia 2 marca 2022 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. postanowienie (karty nr 269 i nast., nr 288 i nast. akt administracyjnych). Po rozpoznaniu skargi A. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 618/22 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 marca 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 18 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na nierozpoznanie zażalenia w sposób pełny, w szczególności nieodniesienie się do metodologii obliczania podziału kosztów. Stwierdzając uchybienia przepisom postępowania Sąd przypomniał, że koszty obciążające strony postępowania rozgraniczeniowego powinny być realne, należycie ustalone i uzasadnione. Kolejne postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 10 maja 2023 r. zostało uchylone postanowieniem Kolegium z dnia 12 lipca 2023 r. nr [...], (karta nr 304 i nast., nr 316 i nast. akt administracyjnych), natomiast postanowienie z dnia 11 grudnia 2023 r. uchylone postanowieniem Kolegium z dnia 10 maja 2024 nr [...] (karty nr 328 i nast. i nr 341 i nast. akt administracyjnych). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 264 w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.), postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. nr [...], 1. ustalił wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości oznaczonej jako dz. [...] (KW nr [...]) z nieruchomościami: dz. [...], dz. [...] (KW nr [...]), dz. [...] (KW nr [...]), z obrębu ewidencyjnego [...], na kwotę 6.990 zł, 2. nałożył na B. F. obowiązek uiszczenia całości kosztów postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 6.990 zł, zaliczył tytułem należnej wpłaty kwotę 3.495 zł - przelaną w dniu 25 stycznia 2022 r. oraz zobowiązał do zapłaty pozostałej części kosztów postępowania - kwoty 3.495 zł, 3. dokonał na rzecz A. T. dopłaty 0,53 zł tytułem wyrównania odsetek za zwłokę, na wskazany numer rachunku bankowego. W uzasadnieniu podał, że zlecił I. sp. z o.o. wykonanie prac geodezyjnych związanych z rozgraniczeniem ww. nieruchomości za cenę 6.990 zł. Zapytanie ofertowe obejmowało całość prac geodezyjnych. Organ nie wymagał od oferentów wyszczególnienia kosztów wykonania poszczególnych czynności, etapów prac ani kosztów ponoszonych w związku z wykonaniem zlecenia. Nie był również wymagany kosztorys przed i powykonawczy. Sposób kalkulacji ceny wykonawca przedstawił w piśmie z dnia 8 grudnia 2021 r. Z wyjaśnień wynika, że firma zaoferowała wykonanie prac za kwotę, za którą przedsięwzięcie będzie rentowne, bo takimi przesłankami kieruje się przedsiębiorca składając ofertę. Dlatego też nie ma mowy w ofercie o krzywiźnie i długości granic w analizie kosztów, ponieważ przewidywany czas pracy decyduje o kosztach, a nie liczba punktów czy załamań granicy. Rozliczenie z geodetą zostało wykonane na podstawie faktury nr [...] z 2 marca 2021 r. Organ zaznaczył, że nie przyjął bezkrytycznie faktury od wykonawcy prac geodezyjnych, kwota ta była z góry ustalona, a wykonane prace po ich zakończeniu zostały ocenione pozytywnie, czego skutkiem było przyjęcie operatu do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego oraz wydanie decyzji orzekającej o rozgraniczeniu i postanowienia o kosztach. Organ wyjaśnił, że metoda wyliczenia kosztów w oparciu o ilość punktów granicznych została zakwestionowana przez organ odwoławczy jako odmienna od metodologii przyjętej przez geodetę. Stwierdził, że rozliczenie według metodologii rentowności i czasochłonności przedsięwzięcia przez przedsiębiorcę jest oczywiste i zrozumiałe. Jednak określenie czasochłonności prac dla poszczególnych granic szczególnie po upływie około 3 lat od daty wykonania prac geodezyjnych jest nierealne. Wykonując zalecenia organu odwoławczego wystosował wezwania z dnia 10 czerwca 2024 r. oraz z dnia 18 września 2024 r. celem wyjaśnienia jakie korzyści strony uzyskały w wyniku rozgraniczenia, czy koszty wynikły z winy strony lub zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony. W odpowiedzi, B. F. poinformował, że sprzedał działkę nr [...], W. W. nie odpowiedział, natomiast obecnie Skarżąca podała, że w jej ocenie korzyść uzyskał jedynie B. F. oraz wskazała różnicę do zapłaty na jej rzecz 0,53 zł. Organ ustalił odsetki od daty uprawomocnienia się wyroku o sygn. akt II SA/Gl 618/22 do dnia uregulowania zobowiązania, tj. ilość dni 49, co przy kwocie zobowiązania 1.601,88 zł dało wynik 26,34 zł i potwierdziło wskazaną przez Skarżącą niedopłatę na jej rzecz w wysokości 0,53 zł. Następnie organ zaznaczył, że postępowanie zostało zainicjowane przez B. F., który w dniu 25 stycznia 2022 r. wpłacił kwotę 3.495 zł, a w dniu 23 lutego 2023 r. sprzedał działkę nr [...]. W. W. oraz Skarżąca kwestionowali natomiast potencjalne korzyści wynikające dla nich z rozgraniczenia. Przy tych ustaleniach organ zobowiązał do poniesienia całości kosztów B. F., wyjaśniając, że "wnioskował on o wszczęcie postępowania", "koszty zostały poniesione w jego interesie i na jego żądanie", "pozostałe strony postępowania nie zgłaszały aby granice były sporne", a "w czasie powstania obowiązku zapłaty kosztów postępowania był on właścicielem nieruchomości" (str. 7 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji). Przed wydaniem postanowienia organ wyznaczył stronom termin na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z możliwości zapoznania się z dokumentacją w siedzibie organu strony nie skorzystały. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej dnia 3 stycznia 2025 r., pozostałym stronom w dniu 18 grudnia 2024 r. W zażaleniu od tego postanowienia pełnomocnik Skarżącej zarzucił niewykonanie przez organ zaleceń zawartych w wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Gl 618/22 z dnia 13 stycznia 2023 r. oraz postanowieniu organu odwoławczego z dnia 10 maja 2024 r., przyjęcie niewłaściwej kwoty kosztów postępowania, a także pozbawienie pełnego czynnego udziału stron w postępowaniu. W dniu 9 lutego 2025 r. do organu wpłynęło uzupełnienie zażalenia w odniesieniu do ostatniego z wymienionych zarzutów. Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. nr SKO I 427/14/2025, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Po zwięzłym przywołaniu stanu sprawy, brzmienia przepisów znajdujących w niej zastosowanie oraz charakteru postępowania rozgraniczeniowego, które toczy się w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale również właściciela nieruchomości objętej rozgraniczeniem, przypomniał, że interes prawny stron to ustalenie faktycznej i prawnej granicy, tym samym stabilnego rozgraniczenia pomiędzy sąsiednimi nieruchomościami. Zaznaczył, iż postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek B. F., a organ pierwszej instancji obszernie wyjaśnił stan faktyczny sprawy wskazując jednoznacznie, iż koszty postępowania rozgraniczeniowego w całości ponosi Wnioskodawca, gdyż zostały one poniesione w jego interesie i na jego żądanie, pozostałe zaś strony nie zgłaszały aby granice były sporne ani też nie potwierdziły faktu odniesienia korzyści z wszczętego w 2019 roku rozgraniczenia. W ocenie Kolegium zasadnie organ pierwszej instancji obciążył kosztami rozgraniczenia nieruchomości wyłącznie Wnioskodawcę, który żądał wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Pogląd ten ma bowiem oparcie w unormowaniach zawartych w art. 152 k.c. i jest związany z faktem istnienia interesu każdego z właścicieli nieruchomości w ustaleniu przebiegu granic, które stały się sporne. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby biorące w nim udział. Sposób rozliczenia kosztów organ pierwszej instancji wskazał na stronie 2 postanowienia (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Stwierdził też, że z akt sprawy wynika zawiadamianie stron przez organ pierwszej instancji o prawie do zapoznania się z dokumentacją i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 30 czerwca 2025 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca. W skardze, podobnie jak w treści odwołania, pełnomocnik zarzucił niewykonanie przez organ zaleceń zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2023 r. oraz postanowieniu organu odwoławczego z dnia 10 maja 2024 r., przyjęcie niewłaściwej metody podziału kwoty kosztów postępowania, a także pozbawienie pełnego czynnego udziału w postępowaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu. Zaznaczył, że organ nie przeanalizował długości i krzywizny granicy, zatem nie zweryfikował czynników, od których może być zależny nakład pracy geodety, nie przeprowadził dokładnej analizy czynności wykonanych przez geodetę oraz kiedy czynności te zostały wykonane, nie wskazał przyczyn zainicjowania przez Wnioskodawcę postępowania rozgraniczeniowego, oraz ponownie podzielił koszty postępowania według ilości punktów granicznych. Podał, że prawidłowa data wpływu odsetek 0,53 zł na rachunek Skarżącej to 11 maja 2023 r., nie zaś 11 maja 2024 r. Zarzucił też nieodniesienie się do metodologii obliczenia kosztów przez geodetę, niezweryfikowanie liczby punktów granicznych oraz niewyjaśnienie rozbieżności między wysokością faktury [...] zł a kosztorysem przedwykonawczym na kwotę 7.000 zł, negatywnie również ocenił ogólne wskazanie zaplanowanych czynności dla poszczególnych etapów sprawy. Podkreślił, że organ nie może bezkrytycznie przyjmować faktur wystawionych przez geodetów. Pełnomocnik zakwestionował również sposób odniesienia się przez organ do wniosku Skarżącej z dnia 28 listopada 2024 r. o przesłanie kserokopii pisma wnioskodawcy z czerwca 2024 r. oraz udzielenie informacji o wszystkich czynnościach podjętych po wydaniu uchylającego postanowienia organu odwoławczego z dnia 10 maja 2024 r., a także nieprawidłową kolejność w spisie spraw poz. 206 i 207 tj. postanowienia organu pierwszej instancji oraz pisma z dnia 16 grudnia 2024 r. Dodatkowo zarzucił nieodniesienie się przez organ odwoławczy do podniesionych zarzutów zażalenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenia podnosząc aktualność stanowiska zawartego w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Odnotowania wymaga, iż sprawa stanowiąca przedmiot zaskarżonej decyzji - kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia opisanych na wstępie nieruchomości, była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 618/22. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji działa zatem w niniejszej sprawie w zakresie związania, w rozumieniu art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Przeprowadzona w sprawie kontrola sądowoadministracyjna, doprowadziła orzekający w sprawie Sąd do stwierdzenia, że rozstrzygnięcia organów pierwszej i drugiej instancji odpowiadają prawu. W ramach uwag wstępnych wskazać również należy, że rozgraniczanie nieruchomości w podstawowym zakresie uregulowane zostało w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm.). Rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości (art. 29 ust. 1 tej ustawy). Jest to postępowanie, które może składać z dwóch stadiów: postępowania administracyjnego i ewentualnie postępowania sądowego. Postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek lub z urzędu (art. 30 ust. 1). Rozgraniczenie kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę, albo gdy organ prowadzący postępowanie wyda w sprawie decyzję administracyjną (art. 33 ust. 1). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w sprawie przekazania jej sądowi powszechnemu, a wówczas sprawa toczy się dalej już w postępowaniu cywilnym nieprocesowym. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczyło rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wydaną na podstawie art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne decyzją z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości obejmującej działkę nr [...] stanowiącej własność Wnioskodawcy B. F. z działkami: nr [...], nr [...] i nr [...] (karta nr 177 akt administracyjnych). W postępowaniu rozgraniczeniowym, stosownie do brzmienia art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z przepisu tego wprost wynika obowiązek zaangażowania geodety przez organ administracji do każdego postępowania, którego przedmiotem jest rozgraniczenie nieruchomości. Powinność ta jest następstwem tego, iż czynności związane z rozgraniczeniem wymagają wiedzy specjalistycznej. Włączenie geodety do wskazanych czynności nie zostało pozostawione uznaniu organu. Zatem należy przyjąć, że wydatki związane z wynagrodzeniem geodety są bezpośrednio związane z tego typu postępowaniem. W sprawie znajdują uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego Działu IX "Opłaty i koszty postępowania". Wśród nich wymienić należy art. 262 § 1 k.p.a., stosownie do którego stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Istotne znaczenie ma również treść art. 263 § 1 k.p.a., w myśl którego do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. W myśl natomiast treści art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. W niniejszej sprawie podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. Analizy wymaga zatem, czy koszty wynikające z wynagrodzenia geodety zostały poniesione w interesie wszystkich stron postępowania rozgraniczeniowego, czy tylko podmiotu, który je zainicjował. Punktem wyjścia dla tych rozważań jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06 (ONSAiWSA 2007/2/26), którą wyrażono stanowisko, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Pogląd ten ma bowiem oparcie w unormowaniach zawartych w art. 152 k.c. i jest związany z faktem istnienia interesu każdego z właścicieli nieruchomości w ustaleniu przebiegu granic, które stały się sporne. Jak już wyjaśniał tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 618/22, "powyższe nie oznacza jednak, że z tezy uchwały wynika, iż w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby biorące w nim udział. We wspomnianej wyżej uchwale NSA dopuścił bowiem jedynie możliwość obciążenia właścicieli sąsiadujących nieruchomości takimi kosztami, nie stwierdzając kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym art. 262 § 1 k.p.a., a więc swobodę w ocenie, które z wygenerowanych w toku postępowania kosztów strona powinna ponieść w związku z tym, że albo wynikły one z jej winy albo zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. I OSK 369/17)". Tut. Sąd zwrócił również uwagę, że "orzeczenie o kosztach postępowania wydawane jest zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego. W rezultacie, wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku – w jakim stosunku." Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 21 sierpnia 2019 r. do organu wpłynął wniosek B. F. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego obejmującej działkę nr [...]. W toku postępowania rozgraniczeniowego, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r. organ upoważnił do czynności ustalania przebiegu granic geodetę uprawnionego M. B., w związku z wyłonieniem wykonawcy prac geodezyjnych firmy I. sp. z o.o. z siedzibą w C., po rozpoznaniu ofertowym (karta nr 80 akt administracyjnych). Oferta cenowa na wykonanie rozgraniczenia nieruchomości na kwotę 6.990 zł oraz zlecenie z dnia 4 sierpnia 2020 r. wykonania prac geodezyjnych na ww. kwotę (karta nr [...] i 79 akt administracyjnych), pozostaje zgodna z wartością wskazaną na fakturze nr [...] z dnia 2 marca 2021 r. (karta nr 249 akt administracyjnych). W odpowiedzi na zapytanie organu z dnia 16 listopada 2021 r. w kwestii wyjaśnienia jakie czynniki miały wpływ na wysokość wynagrodzenia za rozgraniczenie nieruchomości, wykonawca prac geodezyjnych wyjaśnił, że przed złożeniem oferty cenowej, przeprowadzono analizę czasu koniecznego do realizacji zadania, przedstawił kolejne etapy prac: I etap - prace przygotowawcze (w tym zgłoszenie i opłacenie pracy, pobranie i analiza materiałów, przygotowanie zawiadomień, zakup i zawiezienie kamieni granicznych w okolice miejsca przeprowadzanych czynności, przygotowanie i odszukanie osnowy geodezyjnej), II - etap prace polowe (w tym pomiary wstępne użytków, zarysów, szukanie znaków granicznych, wyniesienie wstępne granic, rozniesienie i zakopywanie znaków granicznych, pomiary, spisanie protokołów, III etap - złożenie dokumentacji (w tym złożenie operatu: obliczenia, analizy, wydruki i zawiezienie dokumentacji do P., a po pozytywnej weryfikacji złożenie dokumentacji w Gminie), łącznie założono 35 godzin pracy (wskazując ilość godzin dla każdego etapu), co przy godzinie pracy specjalisty lub zespołu w wysokości 200 zł, pozwoliło na ocenę rentowności przedsięwzięcia. Wykonawca wskazał również, że o kosztach decyduje poświęcony czas, nie zaś liczba punktów granicznych czy załamań granicy, nie uwzględnia się krzywizny czy długości granicy (karty nr 256 i 261 akt administracyjnych). Dokumentacja rozgraniczenia nieruchomości, z adnotacją opracowania w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, oraz wpisania operatu technicznego do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nr [...] w dniu 26 lutego 2021 r., pozostaje w aktach administracyjnych przedłożonych do sprawy. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie, nałożyły obowiązek poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego w całości na Wnioskodawcę, stwierdzając, że koszty poniesione zostały w interesie Wnioskodawcy i na jego żądanie, w odniesieniu do pozostałych stron organ nie potwierdził odniesienia korzyści (pismo organu z dnia 10 czerwca 2024 r., karta nr 342 akt administracyjnych, pismo z dnia 18 września 2024 r. karta nr 360 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy w pełni uzasadniały obciążenie kosztami rozgraniczenia nieruchomości wyłącznie Wnioskodawcę. Zdaniem strony Skarżącej, organy nie wykonały zaleceń zawartych w wyroku tut. Sądu oraz postanowieniu organu odwoławczego z dnia 10 maja 2024 r., a także przyjęły niewłaściwą metodę podziału kwoty kosztów postępowania. Stanowisko to nie znajduje jednak potwierdzenia w materiale dowodowym oraz uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy odwołał się bowiem do przyjętej przez organ pierwszej instancji metodologii, wyjaśnionej na str. 2-3 uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji, tj. metodologii rentowności i czasochłonności prac. Podzielił wybraną metodologię i uzasadnił: "W ocenie Kolegium zasadnie organ pierwszej instancji obciążył kosztami rozgraniczenia nieruchomości B. F., który żądał wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego i nie ulega wątpliwości, że koszty zostały poniesione w jego interesie i na jego żądanie. Pogląd ten ma bowiem oparcie w unormowaniach zawartych w art. 152 k.c. i jest związany z faktem istnienia interesu każdego z właścicieli nieruchomości w ustaleniu przebiegu granic, które stały się sporne. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby biorące w nim udział. Sposób rozliczenia kosztów organ pierwszej instancji wskazał na stronie 2 postanowienia (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Odmienna metodologia, m.in. odnosząca się do ustalenia kosztów rozgraniczeniowych dla każdej strony postępowania w oparciu o ilość punktów granicznych i ilość nieruchomości, których te punkty dotyczą, została bowiem zakwestionowana przez organ odwoławczy w poprzednio wydanych postanowieniach kasatoryjnych, co wyraźnie zauważył organ pierwszej instancji (str. 2-3 postanowienia organu pierwszej instancji). W rezultacie, organ pierwszej instancji niewątpliwie wykonał w tym zakresie zalecenia zawarte w postanowieniach uchylających organu odwoławczego. Zastosował metodologię obliczenia kosztów wskazaną przez geodetę (pismo geodety z dnia 8 grudnia 2021 r., karta nr 261 akt administracyjnych). Również tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r. zwrócił uwagę, że jak wynika z pisma wykonawcy prac geodezyjnych, przywołanego w treści uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji, to nie liczba punktów granicznych miała decydować o kosztach. W kontrolowanym wówczas postanowieniu organ pierwszej instancji podzielił koszty według ilości punktów granicznych, co – jak zauważył tut. Sąd – świadczy o tym, że zastosował inną metodologię, niż wykonawca geodezyjny, zaś organ odwoławczy nie zajął w tej kwestii szczegółowego stanowiska. W obecnie kontrolowanych rozstrzygnięciach organów administracji publicznej, dostrzeżona uprzednio rozbieżność, nie zachodzi. Zaskarżone postanowienie nie jest również obciążone wadą nieodniesienia się do zastosowanej przez organ pierwszej instancji metodologii ustalenia kosztów rozgraniczeniowych. Nieuzasadniona jest w tych okolicznościach argumentacja skargi jakoby organ ponownie podzielił koszty postępowania według ilości punktów granicznych. Podobnie nietrafiony jest zarzut nieprzeanalizowania przez organ długości i krzywizny granicy, w sytuacji gdy wykonawca prac geodezyjnych wyjaśnił szczegółowo czynniki mające wpływ na ustalone wynagrodzenie, wskazując wyraźnie, że nie jest ono zależne od punktów granicznych, długości czy załamań granicy. Niewątpliwie organ wykonał jednocześnie zalecenia tut. Sądu, odniósł się do metodologii obliczania podziału kosztów, koszty te należycie ustalił i uzasadnił. Organ zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu, pismem z dnia 28 października 2024 r. zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem postanowienia w sprawie, zakreślając termin 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia (karta nr 366 akt administracyjnych). Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 14 listopada 2024 r., pozostałym stronom w dniu 30 października 2024 r., natomiast postanowienie w sprawie wydano w dniu 16 grudnia 2024 r., zatem z zachowaniem zakreślonego terminu na skorzystanie z ww. prawa do końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym. Takie też ustalenia poczynił organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zażalenia (str. 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Niezależnie od powyższego Skarżącej udzielono odpowiedzi na wniosek przez nadesłanie wnioskowanej kserokopii pisma wraz ze spisem akt sprawy, jak wyjaśnił organ - obrazującym przebieg całego postępowania w sprawie (str. 7-8 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji). Nie sposób w tych okolicznościach podzielić zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. Sąd nie dopatrzył się naruszeń mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niepełne odniesienie się do wszystkich argumentów zażalenia nie ma na gruncie niniejszej sprawy istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie prowadziłoby do wydania decyzji kasatoryjnej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są zarzuty koncentrujące się wokół wadliwości przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, w tym czynności geodety, które nie mogły stać się przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie, na co również wskazywał tut. Sąd w przywoływanym już rozstrzygnięciu. Przepisy Działu IX k.p.a. nie pozwalają na sformułowanie tezy, że orzeczenie o kosztach postępowania administracyjnego uzależnione jest od tego, czy rozstrzygnięcie administracyjne, które legło u jego podstaw, wolne jest od wad prawnych. Ocena taka może być dokonywana wyłącznie w ramach odrębnego postępowania. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.