II SA/Gl 1116/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2009 r. sprawy ze skarg A. C., A. B., E. F., F. B., T. K., J. H., W. G., S. J., G. G., T. P., K. S. oraz A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. [...] S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie [...] na terenie [...] w Z przy ul. [...] na działce nr [...]. Wobec powyższego Burmistrz Miasta Z wystąpił do Starosty [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z o wydanie stosownych opinii (art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz.902 z późn. zm., zwana dalej: p.o.ś.). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku Urzędu Miejskiego w Z. w przedmiocie opinii, postanowił o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wydał pismem z dnia [...] r. opinię stwierdzającą, iż projektowane przedsięwzięcie polegające na rozbudowie [...] nie kwalifikuje inwestycji do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Z. stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazując w uzasadnieniu, iż z uwagi na zakres inwestycji może ona wymagać sporządzenia raportu na podstawie § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). W wyniku rozpoznania wniesionych przez [...] S.A., a także F.B. i E.F.-D. zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta Z. i orzekło o braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia podając w uzasadnieniu, że inwestycja polegać ma na rozbudowie [...] na terenie [...] podczas gdy § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przewiduje, że sporządzenia raportu wymagać może budowa całości [...] i [...] a nie jedynie ich części. Zdaniem Kolegium organ dokonał zatem nieprawidłowej kwalifikacji planowanej inwestycji. W wyniku wydanego przez Kolegium postanowienia Burmistrz Z. wystąpił do wskazanych wyżej organów o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uzgodnili środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Z. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Rozbudowa [...] na terenie [...] w Z. przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...]". Decyzja ta w wyniku rozpoznania wniesionych przez S.B., A.M., T. i E. P.i B.K. odwołań została jednak uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, z uwagi na nie zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] po raz wtóry określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Także i ta decyzja organu I instancji została w wyniku rozpoznania odwołań grupy mieszkańców os. [...] uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisów proceduralnych. Protokół z rozprawy, która odbyła się w dniu [...] r. nie został bowiem stronom odczytany, ani też podpisany przez uczestników spotkania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Z. po raz trzeci określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wezwał strony postępowania i organy środowiska biorące udział w postępowaniu na rozprawę, która odbyła się w dniu [...] r. Prawidłowo powiadomione strony zgłosiły się osobiście, poprzez swoich pełnomocników albo składając do protokołu pisma w sprawie. Niestawiennictwo niektórych z prawidłowo powiadomionych osób, nie miało wpływu na tok postępowania. Strony podtrzymały wniesione wcześniej uwagi i wnioski oraz zastrzeżenia co realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i wniosły je do protokołu z rozprawy. Na niektóre z nich odpowiedzi udzielono w czasie trwania rozprawy. W szczególności dotyczyło to kwestii, które mogą być podniesione na etapie wydania pozwolenia na budowę (np. zachowanie odległości od nieruchomości sąsiednich, zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, cech i parametrów instalacji technologicznych). Ponadto podniesiono kwestię sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co zostało już wcześniej rozstrzygnięte prawomocnym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Strony wystąpiły również z żądaniami związanymi ze stosunkami sąsiedzkimi, a w szczególności co do uszkodzeń drogi dojazdowej, stanu technicznego pojazdów odbierających [...] czy organizacji ruchu tych pojazdów. Zarzuty te nie pozostawały jednak w związku z przedmiotem sprawy i nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Niemniej zarówno organ, jak i wnioskodawca, odnieśli się na rozprawie do powyższych zagadnień, udzielając stronom stosownych wyjaśnień i zapewnień. Pozostałe kwestie zostały uwzględnione w obecnie wydanej decyzji. Protokół z rozprawy został stronom i pozostałym zebranym odczytany i następnie podpisany przez uczestników rozprawy. Sześciu mieszkańców os. [...] otrzymało, na zgłoszone żądanie po rozprawie, uwierzytelnione kserokopie protokołów z rozprawy. Decyzja ta, po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...]. Pismem z dnia [...] r. grupa mieszkańców Osiedla "[...] "złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. z uwagi na rażące, zdaniem wnioskodawców, naruszenie prawa. Wskazali oni bowiem, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, zalicza się [...] i [...]. Prowadzona przez [...] S.A. rozbudowa istniejącej [...] polega na dwuetapowej budowie dwudziestu [...] w miejscu dawnego warsztatu samochodowego. Etap [...] jest nieodłącznym i jednym z najważniejszych etapów produkcji [...], a sama [...] stanowi jakby "serce" [...]. Dlatego rozbudowa [...] jest jednocześnie rozbudową samego [...]. W tym przypadku nie ma znaczenia, czy inwestycja ta nie spowoduje fizycznego zwiększenia się powierzchni zajmowanej przez [...] w Z. Ponieważ w tym przypadku nie jest istotna powierzchnia inwestycji, ale wiążące się z nią immisje, które będą uciążliwe zwłaszcza dla sąsiadujących z [...] siedlisk ludzkich (m.in. mieszkańców osiedla "[...] " w Z.). Wnioskodawcy podkreślili nadto, że § 3 ust. 1 pkt 52 cytowanego rozporządzenia stanowi, w kontekście przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, o zespołach zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż [...] ha. Bez wątpienia [...] w Z. stanowi taki zespół, a rozbudowana [...] jedną z jego głównych części. Podnieśli także, że w obu przytoczonych przypadkach ma zastosowanie § 4 cytowanego rozporządzenia, który mówi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiekt, istniejących i planowanych sumuje się. Takim zakładem jest właśnie [...] w Z.. Nadto, zdaniem wnioskodawców, przesłanką do zakwalifikowania rozbudowy [...] do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest m. in. usytuowanie przedsięwzięcia (§ 5 pkt 2 lit. c, h, § 5 pkt 3 lit. a, e oraz § 5 pkt 1 lit b rozporządzenia). Rozbudowa [...], w powiązaniu z i innymi przedsięwzięciami w [...], spowoduje także nakładanie się ujemnych oddziaływań. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza Z.. W uzasadnieniu omówiło obowiązujący stan prawny wskazując, iż argumenty mieszkańców osiedla dotyczyły w znacznej części postępowania raportowego podczas gdy ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kolegium orzekło o braku obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ponieważ planowana inwestycja nie polega na budowie [...] lub [...]. Natomiast kwestie dotyczące uciążliwości inwestycji podnoszone przez mieszkańców były rozpatrywane w ramach postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] r. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie brak zatem podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza Z. ponieważ nie jest ona dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji było prowadzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, przeprowadzona została rozprawa administracyjna. W aktach sprawy znajdują się także pozytywne uzgodnienia dokonane w trybie art. 48 ustawy prawo ochrony środowiska tj. postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z,. z dnia [...] r. nr [...]. Kolegium zaakcentowało nadto, że uprawnienia osób trzecich do ingerencji w sferę praw i obowiązków określonych decyzją administracyjną wydaną dla danego podmiotu wyznaczają w niniejszej sprawie przepisy ustawy prawo ochrony środowiska oraz kodeksu postępowania administracyjnego, które w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie zostały naruszone. Stąd też w obecnym stanie faktycznym i prawnym sprawy argumenty mieszkańców osiedla "Zgoda" nie mogą uzasadniać wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy grupa mieszkańców podtrzymała swoje dotychczasowe twierdzenia podkreślając, iż sprawa wiąże się z rozbudową [...] objętą pozwoleniem zintegrowanym, która to decyzja została uchylona przez WSA w Gliwicach. Ponieważ zaś obecna "rozbudowa [...] na terenie [...]" jest objęta "Pozwoleniem zintegrowanym" to zdaniem mieszkańców nie ulega najmniejszej wątpliwości, że SKO w rozpatrywanej sprawie powinno kierować się uwagami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku, a zwłaszcza stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu, iż "nie jest kwestionowane, że instalacja objęta wnioskiem zalicza się do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych środowiska". SKO powinno w konsekwencji, zdaniem mieszkańców, obligatoryjnie uchylić ww. decyzję i zobowiązać Burmistrza Miasta Z. aby przed wydaniem nowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych był wykonany "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska". Żądania te są tym bardziej uzasadnione, że kończy nią ogromny proces inwestycyjny [...] Z.c trwający od [...] r. Na żadnym zaś etapie realizacji inwestycji przy wydawaniu pozwoleń budowlanych jak i oddawaniu obiektów do użytku pomimo interwencji mieszkańców nigdy nie był opracowany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] r. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało argumenty sformułowane uprzednio dodatkowo wskazując, że postępowanie raportowe jest postępowaniem poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które w niniejszej sprawie zostało zakończone ostatecznym orzeczeniem Kolegium. Przedmiotem obecnego postępowania jest natomiast decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wydawana w oparciu o inne przepisy aniżeli pozwolenie zintegrowane, na które powołują się wnioskodawcy. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. (uchylona przez WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. sygn akt II SA/GL 228/05) udzielająca pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji [...] obejmowała wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza, odprowadzanie ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej, wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, emisję hałasu do środowiska i nie dotyczyła merytorycznie kwestii rozbudowy [...] Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie [...] wpłynął w dniu [...] r. Zatem argumenty zawarte w wniosku sugerujące konieczność merytorycznego połączenia postępowania dotyczącego pozwolenia zintegrowanego i postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozbudowy [...] nie mają żadnego uzasadnienia. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, także argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazały aby decyzja ta była dotknięta wadą z art. 156 § 1 kpt. 2 kpa. Pismem z dnia [...] r. wskazani w sentencji niniejszego wyroku mieszkańcy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję organu II instancji (skargi pozostałych podpisanych osób zostały w trakcie postępowania sądowego odrzucone). W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż ich zdaniem decyzja Kolegium narusza § 51 pkt 8, § 3 ust. 1 pkt 87, § 3 ust. 1 pkt 52, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] r. Podnieśli bowiem, iż decyzja, o stwierdzenie nieważności której wnoszą, wydana została z naruszeniem prawa materialnego albowiem nie przewidziała obowiązku przedstawienia raportu oddziaływania na środowisko pomimo, że wymóg taki, zdaniem skarżących, wypływa bezpośrednio z przepisów rozporządzenia (skarżący zacytowali w tym miejscu swoje argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza Z. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia). Zdaniem skarżących odmowa zatem stwierdzenia przez Kolegium nieważności przedmiotowej decyzji nie jest trafna i narusza przepisy obowiązującego prawa. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż podtrzymuje argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przytoczony przepis, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wylicza enumeratywnie te istotne kwalifikowane wady decyzji administracyjnej, których ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad (por. np. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1983 r., II SA 581/83, Prob. Praw. 1984, nr 10, s. 28). Zdaniem skarżących taka właśnie sytuacja nastąpiła albowiem decyzja Burmistrza Z. określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia dotknięta była kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, nie przewidziała bowiem obowiązku sporządzenia przez inwestora raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Należy zatem w tym miejscu wskazać, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zdaniem organu, które w tej mierze co do zasady należy podzielić, okoliczność taka w przedmiotowej sprawie nie występuje. Jak to już bowiem powyżej wskazano postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Z.stwierdził obowiązek sporządzenia dla planowanej inwestycji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazując w uzasadnieniu, iż z uwagi na zakres inwestycji może ona wymagać sporządzenia raportu na podstawie § 3 ust. 1 pkt 87 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (podobnie zatem jak dowodzą obecnie skarżący). W wyniku rozpoznania wniesionych zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło jednak zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta Z. i orzekło o braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia podając w uzasadnieniu, że inwestycja polegać ma na rozbudowie [...] na terenie [...] podczas gdy 3 ust. 1, pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przewiduje, że sporządzenia raportu wymagać może budowa całego [...] i [...] a nie jedynie rozbudowa ich części. Jak wynika z akt sprawy postanowienie to, ostateczne w chwili wydania, nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, uzyskując tym samym nadto przymiot prawomocności. W konsekwencji Burmistrz Z. wydając decyzję w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia związany był wydanym przez Kolegium postanowieniem i nie mógł ponownie, w odmienny sposób, ocenić kwestii ewentualnego obowiązku sporządzenia raportu. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżących, to nie decyzja, której stwierdzenia nieważności obecnie się domagają stanowi miejsce orzekania o obowiązku sporządzenia raportu lecz w myśl art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez organ I instancji przedmiotowej decyzji) właśnie poprzedzające decyzję postanowienie. W konsekwencji pozbawione oparcia w obowiązującym prawie jest twierdzenie skarżących o rażącym naruszeniu prawa wskutek nie przewidzenia w decyzji Burmistrza Z. obowiązku sporządzenia raportu albowiem organ ten do wprowadzenia decyzją takiego obowiązku, wbrew nadto wiążącemu go postanowieniu Kolegium, nie był uprawniony. W konsekwencji rażąco naruszyłby prawo właśnie wówczas gdyby obowiązek taki w opisanych wyżej okolicznościach do decyzji wprowadził. Notabene Sąd wskazuje w tym miejscu, iż nie podziela przekonania Kolegium, przyznając w tej mierze słuszność wywodom skarżących, że § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. odnosił się wyłącznie do budowy całości [...] nie zaś budowy jego części. Brak bowiem prawnego i logicznego uzasadnienia pozwalającego na uznanie, że dobudowanie dodatkowej części inwestycji nigdy nie wymaga raportu niezależnie od jej szkodliwości i wpływu na środowisko. Oznaczałoby to bowiem (w odniesieniu nie tylko do [...] i [...] ale wszystkich wyliczonych w § 3 ust. 1 inwestycji), iż inwestor może uwolnić się od konieczności sporządzania raportu prowadząc w pierwszej fazie jedynie budowę inwestycji o mniejszym oddziaływaniu, a dopiero następnie zgłaszając zamiar rozbudowy o części powodujące znaczący, negatywny wpływ na środowisko. Refleksja ta nie ma jednak znaczenia dla oceny zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji, zwłaszcza że nawet uznanie, iż wydane w przeszłości przez Kolegium postanowienie było błędnie uzasadnione nie przesądza o wadliwości sformułowanej w postanowieniu osnowy stwierdzającej, iż przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu. Zważyć bowiem należy, iż nawet uznając budowę [...] za objętą § 3 ust. 1 pkt 87 rozporządzenia żaden z orzekających w sprawie organów nie był zobligowany do orzeczenia obowiązku sporządzenia raportu. W odróżnieniu od § 2 rozporządzenia wyliczającego przedsięwzięcia obligatoryjnie wymagające sporządzenia raportu, § 3 rozporządzenia traktuje bowiem wyłącznie o przedsięwzięciach mogących raportu takiego wymagać, pozostawiając tym samym organowi luz decyzyjny co do tego czy obowiązek taki postanowieniem nałożyć czy też stwierdzić brak powinności. W efekcie organ I instancji, związany pozostającym w obrocie prawnym postanowieniem, które do chwili obecnej nie zostało ani przez organ ani przez strony wyeliminowane z obrotu prawnego wydał decyzję, która respektując postanowienie Kolegium i nie charakteryzując się innymi nieprawidłowościami uznana musi być za nie naruszającą prawa. W konsekwencji także decyzja Kolegium odmawiająca stwierdzenia jej nieważności oraz zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. ocenione muszą być jako co do zasady prawidłowe, nie naruszające prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie. Ze względów wskazanych powyżej wydana przez organ I instancji decyzja, której stwierdzenia nieważności domagały się strony w postępowaniu, nie była dotknięta bowiem rażącym naruszeniem prawa bądź innymi okolicznościami stanowiącymi w myśl art. 156 k.p.a. wady kwalifikowane. Dodatkowo, odnosząc się bezpośrednio do treści skargi podkreślenia wymaga, iż sądy administracyjne władne są jedynie badać legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami prawa. W konsekwencji nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszone przez skarżących argumenty dotyczące faktycznych uciążliwości [...] dla okolicznych mieszkańców. Także argumentacja odnosząca się do decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego, z uwagi na odmienność przedmiotu sprawy, nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. .