II SA/Gl 1117/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. W dniu [...]r. pełnomocnik J.T. prowadzącego działalność pod nazwą "A" z siedzibą w G., złożył w Urzędzie Miejskim w K. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku wiaty, przewidzianego do realizacji na działkach ewidencyjnych nr 1, 2, 3, 4 położonych w G. przy ul. [...]. W charakterystyce projektowanej inwestycji wskazał, że będzie to obiekt wolnostojący, usytuowany w stosunku do drogi publicznej w odległości ok. [...].m. Pełnomocnik podał przybliżone gabaryty obiektu: długość [...].m; szerokość [...].m; wysokość [...].m; liczba kondygnacji - [...]. nadziemna; układ połaci dachowych - dach dwuspadowy; przybliżony kąt nachylenia połaci 0 - 25°. Pismo z dnia [...].r., powiadamiające strony o wszczętym postępowaniu, Burmistrz K skierował m.in. do S. T.. Pismo to operator pocztowy zwrócił w dniu [...].r. z adnotacją: "Zwrot. Adresat wyprowadził się bez podania adresu". Została wówczas sporządzona przez pracownika organu pierwszej instancji notatka, z której wynika, że adres S. T: "[...].C., ul. [...].", na który zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania, został potwierdzony w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w K.. Następnie Burmistrz K. po uzgodnieniu przedmiotowej inwestycji ze Starostą K (postanowienie z dnia [...].r. nr [...].) i z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad (postanowienie z dnia [...].r. nr [...].), działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, poz. 778, z późn. zm., dalej zwanej u.p.z.p.), przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), decyzją z dnia [...].r. nr [...].ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wnioskowanej wiaty. Decyzja została doręczona stronom, w tym S. T. na wyżej wymieniony adres, tj. ul. [...].[...].C.. Ww. decyzję S.T. odebrała osobiście w dniu 16 czerwca 2016 r. Od decyzji tej pełnomocnik S. T. adw. M.P.,, powołując się na art. 127 § 1 w związku z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., złożyła odwołanie, wnosząc o cyt. "uznanie nieważności" kwestionowanej decyzji. W odwołaniu pełnomocnik wskazała adres S. T. tożsamy z adresem, na który organ pierwszej instancji wysłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania i zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła: brak zawiadomienia strony o planowanej inwestycji co czyni kwestionowaną decyzję nieważną, przeprowadzenie inwestycji na nieruchomości objętej współwłasnością małżeńską bez zgody drugiego współwłaściciela, tj. S. T., podanie błędnych parametrów planowanej inwestycji poprzez niepodanie parametrów minimalnych planowanej konstrukcji dachowej, naruszenie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, zaniechanie uzgodnienia warunków zabudowy z odwołującą się. Decyzją z dnia [...].r. nr [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę powyższy przepis Kolegium oceniło, że z akt sprawy oraz z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wobec bowiem istnienia w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, budynków o funkcji wnioskowanej przez inwestora została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wynika również, że zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 przywołanej ustawy. A skoro tak, to decyzja o warunkach zabudowy winna ustalić wymagania określone w przepisach wyżej powołanego rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wyjaśniło w tej mierze, że organ pierwszej instancji prawidłowo nie określił obowiązującej linii nowej zabudowy w oparciu o § 4 ww. rozporządzenia, ponieważ linię taką wyznacza się w celu określenia odległości planowanego obiektu od pasa drogowego. Tymczasem projektowana wiata będzie zlokalizowana w odległości ok. [...].m od granicy frontowej terenu objętego projektowaną inwestycją, a na tym terenie położonym pomiędzy drogą krajową (ul. K.) a lokalizacją projektowanej inwestycji znajduje się wiele budynków i obiektów odlewni. Za prawidłowy należy również uznać zapis odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, o którym mowa w § 5 wymienionego rozporządzenia. Słusznie na str. 5 analizy z [...].r. podniesiono, że w związku ze specyfiką terenu projektowanej inwestycji, który jest terenem działającego zakładu odlewniczego, nie oblicza się średniego wskaźnika powierzchni zabudowy na terenie analizowanym lecz ustala się powierzchnię zabudowy dla terenu projektowanej inwestycji w oparciu o parametry projektowanej wiaty. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo nie określił też w zaskarżonej decyzji szerokości elewacji frontowej jako średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym na podstawie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia i przyjął parametry projektowanego obiektu zgodnie z wnioskiem inwestora. Także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokość głównej kalenicy ze względu na specyfikę i lokalizację projektowanej wiaty wyznaczono zgodnie z wnioskiem inwestora na maks. 12,0 m, na podstawie § 7 ust. 4 wymienionego rozporządzenia. Geometria dachu, w tym układ połaci dachowych i kąt nachylenia połaci, zostały ustalonae prawidłowo w oparciu o § 8 wymienianego rozporządzenia w oparciu o budynki zlokalizowane w obszarze analizowanym. Kolegium wskazało nadto, że stosownie do sporządzonej analizy planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem, tj. do ul. [...] (spełniona przesłanka z pkt 2 art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Istniejące uzbrojenie przedmiotowego terenu jest wystarczające dla realizacji projektowanej wiaty (spełniona przesłanka z pkt 3). Wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (spełniona przesłanka z pkt 4) a ponadto planowane zamierzenie nie narusza przepisów odrębnych (spełniona przesłanka z pkt 5). Tym samym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy ustalenia żądanych warunków zabudowy w oparciu o wskazany w odwołaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium zaakcentowało, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza powielania zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym czy też identycznego sposobu zagospodarowania działek, które są położone w tym obszarze, a stanowi jedynie wymóg by nowa zabudowa nie była sprzeczna z zabudową już istniejącą w tym obszarze. Planowany obiekt wiaty dla istniejącej zabudowy produkcyjnej zakładu odlewniczego, zważywszy że na sąsiedniej działce nr 5 istnieje również zabudowa produkcyjna, wpisuje się bez wątpienia bez jakiejkolwiek kolizji w istniejącą w obszarze analizowanym zabudowę. Nadto, w nawiązaniu do zarzutu odwołania, wyjaśnić trzeba, zdaniem Kolegium, że badanie czy wnioskodawcy - inwestorowi przysługuje prawo własności względnie inne prawo uprawniające do budowy planowanej inwestycji będzie przedmiotem badania dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Bezpodstawny jest w konsekwencji zarzut odwołania, iż przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości objętej współwłasnością małżeńską wymagało zgody drugiego współwłaściciela oraz że warunki zabudowy wymagały uzgodnienia ze współwłaścicielem S.T.. Z kolei odnośnie zarzutu niezawiadomienia strony odwołującej się o toczącym się postępowaniu, Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji po otrzymaniu w dniu [...].r. od operatora pocztowego zwrotu przesyłki adresowanej do S. T. z adnotacją: "Zwrot. Adresat wyprowadził się bez podania adresu" i po potwierdzeniu w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w K. prawidłowości adresu nie dokonał dalszych czynności celem skutecznego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ ten powinien był bowiem ustalić czy operator pocztowy dokonał błędnej adnotacji czy też faktycznie adresat wyprowadził się ze wskazanego miejsca zamieszkania. W zależności od wyniku tych ustaleń organ winien następnie dokonać prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Takie działanie stanowi naruszenie art. 61 § 4, art. 9, art. 10 § 1 i art. 42 k.p.a.. Jednak w ocenie Kolegium wskazane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji. Strona odwołująca się nie wykazała bowiem, że zarzucane przez nią uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Pismem z dnia [...].r. reprezentowana przez adw. M.P S.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła, tezy te rozwijając w uzasadnieniu, naruszenie art. 41 § 1 k.p.a. oraz art. 63 u.p.z.p. przez: brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego, skutkiem czego skarżąca nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym jej prawnie chronionych interesów, przeprowadzenie inwestycji na wzmiankowanej nieruchomości, objętej wspólnością małżeńską, bez uzyskania zgody współwłaściciela - S. T.. Formułując skargę pełnomocnik nie zakwestionowała natomiast żadnych tez i ustaleń organów związanych z warunkami zabudowy. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek J. T., rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji sporządzono bowiem, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji. Organ prawidłowo ocenił też, iż planowane zamierzenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, a planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W konsekwencji architekt sporządził projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Jak słusznie podkreśliło w tej mierze Kolegium w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, usługowa i produkcyjna. Tym samym wobec istnienia budynków o funkcji wnioskowanej przez inwestora, pozwalających na określenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wynika również, że zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Planowana inwestycja posiada bowiem dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem, istniejące uzbrojenie przedmiotowego terenu jest wystarczające dla realizacji projektowanej wiaty, wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ponadto planowane zamierzenie nie narusza przepisów odrębnych. Kolegium prawidłowo oceniło też szczegółowe ustalenia zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej i ich zgodność z rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując, iż organ pierwszej instancji poprawnie nie określił obowiązującej linii nowej zabudowy w oparciu o § 4 rozporządzenia, ponieważ linię taką wyznacza się w celu określenia odległości planowanego obiektu od pasa drogowego. Tymczasem projektowana wiata będzie zlokalizowana na działce nr [...].w odległości ok. 190 m od granicy frontowej terenu objętego projektowaną inwestycją, a na tym terenie położonym pomiędzy drogą krajową (ul. K.) a lokalizacją projektowanej inwestycji znajduje się wiele budynków i obiektów odlewni. Za prawidłowy Kolegium uznało zapis odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W związku ze specyfiką terenu projektowanej inwestycji, który jest terenem działającego zakładu odlewniczego, położonego w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, nie oblicza się średniego wskaźnika powierzchni zabudowy na terenie analizowanym lecz ustala się powierzchnię zabudowy dla terenu projektowanej inwestycji w oparciu o parametry projektowanej wiaty. Zdaniem Kolegium organ prawidłowo nie określił w zaskarżonej decyzji szerokości elewacji frontowej jako średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym na podstawie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia i przyjął parametry projektowanego obiektu zgodnie z wnioskiem inwestora, podobnie wyznaczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokość głównej kalenicy. Geometria dachu, w tym układ połaci dachowych i kąt nachylenia połaci, także została ustalona prawidłowo w oparciu o § 8 wymienianego rozporządzenia w oparciu o budynki zlokalizowane w obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu tezy Kolegium należy podzielić, ich poprawność znajduje bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym. W konsekwencji wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna pozostawała zatem co do meritum w zgodzie z prawem, a w konsekwencji za nie naruszającą prawa uznać należy także utrzymującą ją w mocy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję organu II instancji. Zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że pełnomocnik skarżącej nie zakwestionowała w skardze ani jednym słowem merytorycznych ustaleń dokonanych przez orzekające w sprawie organy ograniczając zarzuty jedynie do kwestii proceduralnych. Odnosząc się zatem bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności winien odnieść się do zarzutu podniesionego już na etapie odwołania, a ponowionego w skardze dotyczącego braku zawiadomienia S. T. o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Jak wskazało w tej mierze Kolegium, organ pierwszej instancji po otrzymaniu w dniu [...].r. od operatora pocztowego zwrotu przesyłki adresowanej do S. T. z adnotacją: "Zwrot. Adresat wyprowadził się bez podania adresu" i po potwierdzeniu w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w K. adresu S. T.: "[...].C., ul. [...]." nie dokonał dalszych czynności celem skutecznego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Kolegium organ ten powinien był bowiem ustalić czy operator pocztowy dokonał błędnej adnotacji na zwróconej przesyłce czy też faktycznie adresat wyprowadził się ze wskazanego miejsca zamieszkania. W zależności od wyniku tych ustaleń organ winien następnie dokonać prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Tego jednak organ pierwszej instancji nie uczynił, a w konsekwencji naruszył art. 61 § 4, art. 9, art. 10 § 1 i art. 42 k.p.a. Tezy sformułowane przez Kolegium co do zasady niewątpliwie są słuszne. W realiach przedmiotowej sprawy zważyć jednak należy, iż wprawdzie istotnie po odebraniu przez organ I instancji zwrotnego potwierdzenia opatrzonego adnotacją "Adresat wyprowadził się bez podania adresu" organ winien był podjąć szersze niż to uczynił ustalenia co do poprawności adnotacji, jednak jak wynika z późniejszych okoliczności w istocie adnotacja była mylna. Podkreślenia wymaga bowiem, że nie tylko S.T. decyzję organu I instancji odebrała pomimo skierowania jej na ten sam adres, z którego wg doręczyciela pocztowego się wyprowadziła, ale nadto ten sam adres wskazała jako swój adres w odwołaniu (ul. [...].), ten sam widnieje również w skardze. Ani strona, ani jej pełnomocnik nie wskazali zaś, by w dacie gdy organ usiłował doręczyć stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania S.T. istotnie pod wskazanym adresem nie zamieszkiwała. Nawet gdyby zresztą istotnie tak było to przyznać należy rację Kolegium, iż wskazane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji. Zarzut naruszenia wymienionego przepisu poprzez niezawiadomienie S. T. o wszczętym postępowaniu i braku możliwości jej udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym mógłby bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdyby stawiająca go strona wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie wskazały jednak by zarzucane uchybienie uniemożliwiło skarżącej dokonanie jakichkolwiek konkretnych czynności procesowych. Odnosząc się do drugiego sformułowanego w skardze zarzutu cyt. "przeprowadzenie inwestycji na wzmiankowanej nieruchomości, objętej wspólnością małżeńską, bez uzyskania zgody współwłaściciela - S. T" Sąd zauważa w pierwszej kolejności, iż zarzut ten jest po części niezrozumiały. Decyzja o warunkach zabudowy nie zezwala bowiem ani na przystąpienie do realizacji inwestycji, ani na jej prowadzenie, ani tym bardzej "przeprowadzenie". Przedmiotem postępowania w tej mierze jest bowiem jedynie ocena zgodności planowanej inwestycji z wymogami ładu przestrzennego. Właściwy organ nie bada tytułu prawnego wnioskodawcy do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym, a tym samym nie ma podstaw do żądania od drugiego współwłaściciela nieruchomości wyrażenia zgody na planowanej inwestycji. Ani art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i nast., ani też przepisy odrębne nie wymagają uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właścicielem bądź współwłaścicielem nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Wobec powyższych uwag zaskarżoną decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy za zgodną z obowiązującym prawem. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.