II SA/Gl 1121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. M. S. wystąpił do Prezydenta B. z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia i zwrot niezbędnych wydatków za dozorowanie pojazdów w okresie od [...] r. do [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr Prezydent B. umorzył postępowanie w sprawie uznając, iż nie łączy go ze stroną jakikolwiek stosunek administracyjnoprawny, który mógłby zostać skonkretyzowany w drodze aktu administracyjnego. Na skutek odwołania M. S. sprawę rozpatrywało SKO w K., które decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło skarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazało, że dnia 21 sierpnia 2011 r. art. 130a ust. 5a ustawy prawo o ruchu drogowym został uchylony. Zatem od tej daty, zgodnie z art. 130a ust. 5 c pojazd usunięty z drogi umieszcza się na parkingu - od tego czasu jest to zatem zadanie własne powiatu. Nie można więc mówić, iż przechowującego pojazd nie wiąże żaden stosunek administracyjnoprawny z Gminą B. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła Gmina B. Zarzuciła w niej naruszenie przez organ II instancji art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 77 § 2 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie skarżącej pomiędzy Gminą w M. S. występował jedynie stosunek o charakterze cywilnoprawnym, W związku z tym brak podstaw do określenia wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu w drodze decyzji administracyjnej. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż Gmina B. nie ma interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Sądu. Pismem z dnia 15 października 2016 r. M. S. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Sąd jest zobowiązany zbadać dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 50 ust. §1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na mocy § 2 tego artykułu legitymacja skargowa przysługuje również innym podmiotom, jeśli tak wynika z treści ustawy. Interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., może być oparty zarówno na przepisach prawa materialnego, jak i na przepisach prawa procesowego, czy ustrojowego. Legitymację do zaskarżenia decyzji administracyjnej będzie posiadała zaś zarówno strona postępowania administracyjnego i to niezależnie od tego, czy brała udział w tym postępowaniu, jak i podmiot, do którego błędnie skierowano decyzję. W tym drugim przypadku, źródłem interesu prawnego tego podmiotu będzie przepis prawa procesowego, to jest art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a (por wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2343 – orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez jednostkę samorządu terytorialnego, której organ wykonawczy rozstrzygał sprawę w I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, co do zasady, iż podmiot taki nie posiada legitymacji skargowej. Przykładem można wskazać tu wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2015 r. (sygn. I OSK 1655/13), gdzie skład orzekający uznał, iż "zarząd powiatu jako organ jednostki samorządu terytorialnego nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżania decyzji wydawanych przez starostę tego powiatu jako organ pierwszoinstancyjny". Podobnie stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 30 września 2014 r. sygn. II OSK 2588/14 uznając, że "w zakresie w jakim wójt (burmistrz, prezydent) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej, nie jest on (ani żaden z innych organów tej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych". Po dogłębnym zbadaniu sprawy oraz biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, iż Gmina B. nie posiada legitymacji skargowej w sprawie, gdzie organem rozstrzygającym w pierwszej instancji był Prezydent Miasta B. Wynika to z faktu braku interesu prawnego w rozstrzyganej sprawie. Jako kategoria prawa materialnego interes prawny wymaga poczynienia ustaleń i rozważań w tym kierunku, a ich negatywny wynik prowadzi do oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia. (por. wyrok postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. I OSK 1351/14). W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.