II SA/Gl 1122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia 27 czerwca 2011 roku "A" sp. z o.o. w C. złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] roku, jako wydanej jej zdaniem bez podstawy prawnej. Decyzją tą nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) polegające na ingerencji w urządzenie rejestrujące podczas wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w takie urządzenie, poprzez podłączenie niedozwolonego urządzenia dodatkowego. Strona domagała się ponadto stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zarzucono, iż nie powołano w niej podstawy prawnej zawartego w niej rozstrzygnięcia. Nadto zarzucono, że nałożenie kary pieniężnej na podmiot zbiorowy wymagało wcześniejszego prawomocnego określenia winnego naruszenia prawa, a tego nie uczyniono. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w kwestionowanej decyzji organ I instancji prawidłowo wskazał art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako podstawę nałożenia kary pieniężnej. Stwierdził ponadto, że organ ten działając na podstawie przepisów ustawy – kodeks postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym, podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, prowadził postępowanie w sposób rzetelny oraz poinformował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał, że powołana przez stronę ustawa z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary nie znajduje zastosowania w przedmiocie orzekania kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nałożona na stronę kara pieniężna nie jest bowiem karą za czyn będący przestępstwem bądź przestępstwem skarbowym, lecz jest to kara za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wskazał ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego, że nie można stwierdzić nieważności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności gdyż orzeczenie w tym przedmiocie stanowi integralną część decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "A" sp. z o.o. w C., wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. jako wydanej bez podstawy prawnej. W treści wniosku strona wskazała także na niezasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz naruszenie przy jej wydaniu, wskazywanych już poprzednio, podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w całości w mocy swoją wcześniejszą decyzję, podnosząc że została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami prawa, prawidłowo wskazanymi w decyzji. Ponadto wskazano, iż naruszenie zasad postępowania administracyjnego nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W powoływanych przez stronę przepisach art. 6 do 9 kpa brak jest bowiem ściśle określonych norm, które bez powiązania z innymi przepisami prawa mogą określać wzorce postępowania, które organy mogłyby naruszać w stopniu powodującym nieważność decyzji. Zasadność wskazanej decyzji zakwestionowała "A" sp. z o.o. w C. w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów o właściwości z uwagi na ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, do czego nie był uprawniony w myśl obowiązującej regulacji prawnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podał podstawę swojej legitymacji do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W pierwszej kolejności należy podnieść, że skarga poza zarzutem wydania zaskarżonej decyzji przez organ niewłaściwy nie zawiera praktycznie zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego lecz powtarza sformułowane wcześniej zarzuty pod adresem decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Zarzuty te również zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Tym bardziej w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. została wydana w warunkach o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wbrew stanowisku skarżącej w decyzji tej wskazano szczegółowo podstawę jej wydania tj. art. 92 ust. 1 pkt 8, art. 92 ust. 4 i art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz odpowiedni przepis obowiązującego wówczas załącznika do tej ustawy (Lp. 11.1 ust. 2 lit. a). Z faktu, iż z przepisów tych w osnowie decyzji powołano jedynie art. 93 ust. 1 ww. ustawy nie można też wyprowadzić w żadnym wypadku wniosku, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Również pominięcie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji art. art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie oznacza, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany bez podstawy prawnej, w sytuacji gdy podstawa taka właśnie z tego przepisu wynika. Nadanie takiego rygoru było przy tym zgodnie z tym przepisem obowiązkowe. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego również ustalenia faktyczne przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji nie budzą zdaniem Sądu wątpliwości zwłaszcza w sytuacji gdy skarżąca w żaden sposób ich nie podważyła. Ustalenia te dawały przy tym podstawę do zastosowania powołanych w decyzji przepisów. Uzasadnienie decyzji odpowiada zdaniem Sądu treści art. 107 § 3 kpa. Brak jest także zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa decyzja [...] WITD w R. została wydana z naruszeniem art. 6-9 kpa, a tym bardziej aby naruszenie tych przepisów mogło stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skarżąca nie wykazała bowiem i nie stwierdził tego również Sąd, aby do naruszenia tych przepisów doszło w ogóle a tym bardziej w sposób rażący, a więc w sposób oczywisty, stanowiący przekroczenie prawa w sposób jednoznaczny i z niemożliwymi do zaakceptowania z punktu zasad praworządnego państwa skutkami dla strony skarżącej. Bezpodstawny jest też zarzut wydania zaskarżonej decyzji w warunkach z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W tym względzie Sąd podziela w całości argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę (zobacz też w tym względzie uchwałę NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11). Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). sw