II SA/Gl 1122/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K.- P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie scalenia gruntów w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W skardze z dnia 24 kwietnia 2013 r. zawarty został wniosek o zwolnienie skarżącej J.K. – P. od kosztów sądowych i ustanowienie dla niej adwokata z urzędu. Na wezwanie Sądu wniosek ten został złożony w przewidzianej przepisami formie – tj. na druku urzędowego formularza. Następnie, na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała dokumenty obrazujące wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów oraz poziom miesięcznych wydatków. W oparciu o podane informacje ustalono, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód w wysokości 2398 zł netto miesięcznie, na energię elektryczną przeznacza 103 zł, na usługi telekomunikacyjne – 60 zł, rata za zakup aparatu słuchowego wynosi 156 zł, koszty dostaw wody i odbioru ścieków to kwota 93 zł, natomiast zakup lekarstw to wydatek rzędu 170 zł, co ustalono w oparciu o nadesłane paragony z apteki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Podane przez skarżącą okoliczności nie dały podstaw do uwzględnienia wniosku. Przy ocenie zasadności przyznania prawa pomocy pod uwagę brane są informacje dotyczące źródła i wysokości dochodów strony ubiegającej się o jego przyznanie a także poziom i struktura stałych, miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem się. Porównanie tych dwóch wartości daje w konsekwencji odpowiedź na pytanie, czy i na ile taka osoba może samodzielnie ponieść koszty sądowe. Negatywna odpowiedź w tym zakresie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. W realiach rozpoznawanej sprawy ustalono, że dochód netto skarżącej wynosi niemalże 2400 zł netto miesięcznie (dokładnie 2398 zł), natomiast udokumentowane wydatki kształtują się na poziomie około 600 zł. Pod uwagę nie wzięto kosztów zakupu opału oraz podatku od nieruchomości jako, ze nie są to wydatki o stałym, miesięcznym charakterze. Reasumując, do dyspozycji strony, po odjęciu wspomnianych wyżej wydatków pozostaje kwota ponad 1800 zł, co oznacza, że nie można w tej sytuacji mówić o szczególnie trudnym położeniu strony. W konsekwencji nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej czy to w całości czy też w części, co skutkowało oddaleniem wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.