II SA/Gl 1123/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania części obiektu oraz wykonania czynności zabezpieczających obiekt przed katastrofą budowalną w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] r., nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy orzekł o skierowanym do M. K. (s. B.), A. K., A. K., M. K. (s. J.) i B. S. nakazie opróżnienia oraz wyłączenia z użytkowania części budynku mieszkalnego, tj. części zachodniej od klatki schodowej z lokalami nr [...] budynku przy al. [...] w C. na działce o nr ewidencyjnym [...] oraz zarządził wykonanie wskazanych czynności zabezpieczających budynek przed katastrofą budowlaną (pkt 1 decyzji). W pkt 2 decyzji wskazano na jej rygor natychmiastowej wykonalności, a w pkt 3 organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez B. S. od decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że podejmowanie czynności zawartych w pkt 1 tej decyzji, w szczególności związanych z rozbiórką części obiektu spowoduje, że w przypadku uwzględnienia skargi skarżący oraz uczestnicy postępowania będą narażeni na poniesienie wielokrotnie wyższych i nieuzasadnionych kosztów związanych z rozbiórką najpierw części, a potem reszty budynku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Na wstępie wyjaśnić należy, że biorąc pod uwagę charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego w pkt 1 zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu, Sąd rozpoznawał wniosek ten jedynie w odniesieniu do pkt 1 zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku w powyższym zakresie Sąd uznał, że wniosek ten nie mógł być uwzględniony, albowiem rozważenie wszystkich okoliczności sprawy przemawia przeciwko uznaniu go za zasadny. Jak stanowi przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej Ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 Ppsa, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na jego wniosek wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym. Skarżący zasadność swojego wniosku upatruje w zwiększonych nakładach finansowych, jakie wraz z pozostałymi zobowiązanymi do wykonania decyzji obowiązany będzie ponieść w przypadku innej niż całościowa rozbiórka budynku. Owszem takie nakłady mogą okazać się większe od poniesionych w przypadku wykonania obowiązków wskazanych w zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak skarżący nie wykazał w żaden sposób, że poniesienie tych kosztów pociągnie za sobą jedną z przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Należy zwrócić uwagę, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową i niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma jednakże fakt, że stan techniczny budynku wymaga podjęcia natychmiastowych czynności zabezpieczających przed katastrofą budowlaną. Nie jest kwestią sporną bardzo zły stan techniczny obiektu. Sam skarżący określa ten stan jako dramatyczny grożący zawaleniem obiektu. Uwzględnienie rozpatrywanego wniosku mogłoby zatem pociągnąć za sobą powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Zaznaczyć trzeba, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma obowiązek brać pod uwagę następstwa jego wykonania nie tylko w kontekście sytuacji strony skarżącej, lecz również uwzględnić szeroko rozumiany interes publiczny. Częstokroć bowiem interes skarżącego w czasowym odroczeniu skutków wykonania zaskarżonego aktu koliduje z interesem ponadindywidualnym. Wobec tego konieczność zapewnienia ochrony życia i zdrowia ludzkiego, jak i ochrona mienia (w omawianym przypadku konieczność uniknięcia katastrofy budowlanej) są, zdaniem Sądu, wartościami przewyższającymi interes skarżącego, sprowadzający się zasadniczo do obawy przed uszczupleniem zasobów majątkowych w związku z koniecznością zapłacenia za wykonanie określonych prac. Nadto, wskazać wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.