II SA/Gl 1126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w sprawie kursu dotyczącego uprawnień na przewóz towarów niebezpiecznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący J. B. na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, sprecyzowanego w piśmie z dnia 12 maja 2015 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów w całości. Z treści formularza wynika, że strona skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Wnioskodawca wraz z żoną otrzymują świadczenia emerytalne w łącznej kwocie 3.888 zł brutto, ponadto skarżący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiąga miesięczny dochód w wysokości 1.170 zł brutto. W skład majątku skarżącego wchodzi mieszkanie własnościowe o wielkości 52,5 m², skarżący posiada także samochód osobowy marki [...] rok produkcji [...] r. Wśród ponoszonych kosztów skarżący wymienił: koszty utrzymania mieszkania w wysokości 1.725 zł, koszty wynajmu pomieszczeń na działalność gospodarczą w wysokości 1.850 zł, kredyt w banku [...] w wysokości 27.221 zł i spłaty kart kredytowych w [...] oraz [...] w łącznej wysokości 14.075 zł. Wnioskodawca wskazał, że zaciągnięcie kredytów wiązało się koniecznością ponoszenia wysokich kosztów leczenia skarżącego i jego żony i że obecnie koszty te kształtują się na poziomie 650 zł miesięcznie. Skarżący zaznaczył także, że z uwagi na małe dochody nie wszystkie spłaty realizowane są w całości. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm. ) zwana dalej P.p.s.a., konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 P.p.s.a. może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w sposób dostateczny i przekonujący, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny kosztów. Mając na uwadze sytuację materialną skarżącego uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego przezeń wniosku, albowiem jego sytuacja materialna nie jest na tyle ciężka, aby uzasadnionym było zwolnienie go od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. J. B. wraz z żoną uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 5.058,00 zł, natomiast jego stałe wydatki kształtują się na poziomie 4.225 zł, w tym koszty utrzymania – 1.725 zł, koszty leczenia skarżącego i jego żony - 650 zł, oraz koszty najmu pomieszczeń związanych z działalnością gospodarczą – 1.850 zł, choć akurat wysokość tych ostatnich opłat, w ocenie Sądu, budzi wątpliwości wobec oświadczenia skarżącego, że działalność gospodarcza przynosi mu miesięczny dochód w wysokości 1.170 zł. W świetle powyższego zestawienia nie sposób uznać, że sytuacja materialna skarżącego jest na tyle ciężka aby koniecznym było przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.