II SA/Gl 1126/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił, na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej k.p.a.), warunki zabudowy dla nadbudowy wraz ze zmianą konstrukcji dachu, rozbudowy o klatkę schodową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr 1 obręb L. Decyzja wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] r. B. M. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Argumentując swój wniosek strona wskazała, że decyzja z dnia [...] r. narusza zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego w okolicy - nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a analiza przestrzenna stanowiąca podstawę do ustaleń tej decyzji jest niekompletna. Strona zaznaczyła, że decyzja z dnia [...] r. nie określa poszczególnych parametrów planowanej do realizacji inwestycji, tj. linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu inwestycji, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu, tj. kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych i kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki, a obowiązek takich ustaleń wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), co stanowi o naruszeniu tych przepisów w sposób rażący. Decyzja z dnia [...] r. nie posiada nadto załącznika, tj. wyników analizy przedstawionych w formie graficznej, co narusza § 9 ww. rozporządzenia. Zarzuciła również Prezydentowi Miasta B., że nie dokonał analizy zagadnienia zmiany sposobu użytkowania części budynku objętego inwestycją, w tym w zakresie zmiany warunków pożarowych. Na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę okazało się, że celem uzyskania warunków zabudowy poza określoną "rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego" jest utworzenie trzech lokali mieszkalnych, czyli zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, która jest sprzeczna z istniejącym sposobem zagospodarowania terenu i nie jest tożsama z okolicą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. W uzasadnieniu podano m. in., że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma ograniczony zakres, gdyż w jego trakcie nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi o każde wadliwie zastosowanie prawa, ale o jego naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest tak szczególnie duży, że wyklucza możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w porządku prawnym. Po przeanalizowaniu akt sprawy Kolegium stwierdziło, że wydanie kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy zostało poprzedzone analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie przepisów ww. rozporządzenia oraz sporządzeniem projektu decyzji przez osobę uprawnioną. Pozostałe kwestie dotyczące już samej prawidłowości określenia wymagań dla nowej zabudowy nie są przedmiotem badania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wnioskodawczyni pismem z dnia [...] r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Zarzuciła: 1. organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 7 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz pominięcie tego parametru w analizie architektoniczno-urbanistycznej; b) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 4 rozporządzenia, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy z niezgodnym określeniem obowiązującej linii zabudowy jako nieprzekraczalnej linii zabudowy; c) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia przez przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 25,5%, podczas gdy średni wskaźnik wynosi około 16,4%. Przyjęcie tego wskaźnika nie wynika z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia; d) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez ustalenie geometrii dachu, tj. kąta nachylenia i układu połaci dachowych w stosunku do frontu działki oraz kierunku głównej kalenicy dachu w sposób dowolny, niewynikający z analizy architektoniczno-urbanistycznej; e) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez przyjęcie wysokości kalenicy na poziomie do 10 m. Przyjęcie tego parametru nie wynika z analizy architektoniczno-urbanistycznej, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, ani nie występuje w obszarze analizowanym; f) art. 61 ust. 1 punkt 3 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż umowy zawarte pomiędzy inwestorem a dostawcami mediów potwierdzają, iż istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku inwestora, tj. budynku wielorodzinnego (3 mieszkania), g) błędne przyjęcie, iż planowana inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie działki, co potwierdza zaznaczony na mapie sytuacyjno-wysokościowej obszar oddziaływania inwestycji ograniczony do działki inwestora. 2. Organowi I i II instancji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 §3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ do zarzutów wskazanych we wniosku o unieważnienie decyzji. SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że należy podtrzymać poprzednią argumentację SKO, bowiem przesłanka rażącego naruszenia prawa nie została spełniona. Uwzględniając nadzwyczajny charakter tego postępowania, stanowiącego odstępstwo od zasady trwałości decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.) oraz ograniczeń możności uznania naruszenia prawa za rażące, nie dokonuje się oceny decyzji merytorycznej według kryteriów przyjmowanych przy orzekaniu w postępowaniu zwyczajnym. Tymczasem strona na poparcie swojego stanowiska powołała się na naruszenia przepisów, które mogłyby odnieść skutek w postępowaniu zwyczajnym, ale nie mogą uzasadniać stwierdzenia naruszenia prawa w stopniu rażącym. Skargę na powyższą decyzję złożyła B. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: ustawa) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie), a to: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy z niezgodnym określeniem obowiązującej linii zabudowy jako nieprzekraczalnej linii zabudowy; b) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w zw. z § 5 rozporządzenia przez przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 25,5%, podczas gdy średni wskaźnik wynosi około 16,4%. Przyjęcie tego wskaźnika nie wynika z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia; c) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w zw. z § 7 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz pominięcie tego parametru w analizie funkcji i cech zabudowy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia; d) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez ustalenie geometrii dachu, tj. kąta nachylenia i układu połaci dachowych w stosunku do frontu działki oraz kierunku głównej kalenicy dachu w sposób dowolny, niewynikający z analizy; e) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez przyjęcie wysokości kalenicy na poziomie do 10 m. Przyjęcie tego parametru nie wynika z analizy funkcji cech zabudowy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, ani nie występuje w obszarze analizowanym; f) art. 61 ust. 1 punkt 3 ustawy poprzez przyjęcie, iż umowy zawarte pomiędzy inwestorem a dostawcami mediów potwierdzają, iż istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku inwestora, tj. budynku wielorodzinnego (3 mieszkania). g) art. 61 ust. 1 pkt 1 wyżej wskazanej ustawy, poprzez nierzetelną analizę funkcji oraz cech zabudowy, bowiem żadna z działek w obszarze analizowanym nie jest zabudowana z porównywalną intensywnością; h) art. 61 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji naruszającej zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego z uwagi na brak spełnienia warunków określonych w ww. normie prawnej. 2. Błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie działki, co potwierdza zaznaczony na mapie sytuacyjno-wysokościowej obszar oddziaływania inwestycji ograniczony do działki inwestora. 3. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) naruszenie art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym m.in. uznanie, że istniejące uzbrojenie działki jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku inwestora, tj. budynku wielorodzinnego; b) naruszenie art. 8 i art. 107 §3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ograniczające się do powielenia argumentacji wskazanej w decyzji SKO w Bielsku-Białej z dnia [...], bez dokonania oceny przedmiotowej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; c) naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału zgromadzonego w sprawie i w sposób niezgodny z wytycznymi rozporządzenia, o czym świadczy dokument znajdujący się na karcie 28 akt sprawy o wydanie warunków zabudowy; d) art. 7 k.p.a., e) art. 11 k.p.a., f) art. 80 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie; g) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ do zarzutów wskazanych we wniosku o unieważnienie decyzji. W uzasadnieniu podano m. in., że po analizie dostępnych dokumentów skarżąca stwierdziła szereg nieprawidłowości, u podstaw których leży dokonanie niekompletnej analizy funkcji i cech zabudowy, zarówno pod kątem prawnym, jak i faktycznym oraz pobieżne zbadanie istniejącego sposobu zabudowy i zagospodarowania, co dało inwestorowi bardzo dużą swobodę działania. Postępowanie inwestora, jak i organu I instancji, wpisuje się w tak popularny dzisiaj proceder przekształcania domów jednorodzinnych w wielorodzinne. Wydana decyzja jest również niekompletna z punktu formalnego. Nie zawiera bowiem wymaganego § 9 rozporządzenia załącznika w postaci "wyników analizy" przedstawionych w formie graficznej. W tym analizowanym przypadku graficzna analiza pozostaje w sprzeczności z częścią tekstową i ww. rozporządzeniem. Trudno ustalić czym kierował się dokładnie organ I instancji sporządzając "załącznik graficzny do analizy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Orzekając w rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, a takim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, ma ograniczony zakres, gdyż w jego trakcie nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 §1 k.p.a. i dlatego może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdy decyzja dotknięta została w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 k.p.a. (wyrok NSA z 5 lutego 1988 r., IV SA 948/87). Organ administracji publicznej orzekający w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym ma jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przesłanek z art. 156 §1 k.p.a., a zatem rozstrzygając kwestie czysto prawne (wyrok WSA w Poznaniu z 4 grudnia 2013 r., sygn. IV SA/Po 592/13). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania pogłębionej wykładni prawa (aczkolwiek każdy przepis procesowi wykładni podlega, bowiem chodzi o zrekonstruowanie normy, zatem Sąd w niniejszym składzie odrzuca koncepcję clara non sunt interpretanda – "nie dokonuje się wykładni tego, co jest jasne"). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. Przyjmuje się również często, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 roku, OSK 1134/04, wyrok NSA z 18 listopada 2011 r., II OSK 1638/10). Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10). O rażącym naruszeniu prawa można byłoby mówić wówczas, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji (por. Wyrok WSA w Krakowie z 25 listopada 2016 r., sygn. II SA/Kr 163/16). Taka sytuacja nie ma miejsca w kontrolowanej sprawie. Przy ocenie naruszenia prawa jako "rażące" należy brać pod uwagę ustalenia wynikające z teorii gradacji wad decyzji administracyjnej. Chodzi tu niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (A. Matan, Komentarz do 156 k.p.a., LEX-el.). Skarżąca winna podnosić więc swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji. Miała taką możliwość, bowiem była uczestnikiem postępowania administracyjnego. Zapoznawała się z materiałami postępowania w dniu [...] r. i otrzymała decyzję. Wnosiła jedynie o "uzupełnienie decyzji" w trybie art. 111 §1 k.p.a. o rozstrzygnięcie dotyczące układu połaci dachowych. Postanowieniem z [...] r. decyzję tą uzupełniono. Skarżąca została pouczona o możliwości zaskarżenia decyzji. Skoro nie wykorzystała procedury odwoławczej, to teraz nie ma możliwości, by ponownie analizować sprawę merytorycznie, jak w trybie zwyczajnym, jakby tego oczekiwała. Byłoby to sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnych oraz przepisami dotyczącymi trybu odwoławczego. Obecne postępowanie nie może zastępować postępowania zwyczajnego i tworzyć dla strony niezadowolonej dodatkowych instancji. Dlatego też ani organ, ani Sąd nie mogą takiej analizy przeprowadzać, gdyż wykraczałoby to poza przesłanki z art. 156 §1 k.p.a. Do decyzji o warunkach zabudowy dołączono analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz sporządzono analizę graficzną z zaznaczonym obszarem podlegającym analizie. W dokumentacji tej znalazły się dane dotyczące nieruchomości porównawczych, wskaźniki oraz parametry. Wymagane przez przepisy parametry nowej zabudowy nie muszą być określone w decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie konkretną liczbą, choć powinny być w pewien sposób doprecyzowane. Zważywszy, że decyzja o warunkach zabudowy określa tylko, czy planowane przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie, orzecznictwo dopuszcza określenie tych parametrów również poprzez wskazanie ich dolnej i górnej granicy, bądź użycie określenia "około" (np. wyrok NSA z 21 października 2016 r., sygn. II OSK 91/15; wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Łd 917/13). W decyzji z [...] r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", a nie wielorodzinnego. Kwestia jego faktycznego, późniejszego wykorzystania i legalności w tym zakresie jest sprawą organów nadzoru budowlanego. Kwestie techniczne dotyczące dostarczania mediów do nieruchomości są przedmiotem postępowania na etapie pozwolenia na budowę. Należy dodać, że kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi (tak w zakresie funkcji, jak i parametrów). Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 marca 2016 r., II SA/Łd 1002/15 i podane tam orzecznictwo). Z ustaleń analizy urbanistycznej, które w zakresie określenia rodzaju zabudowy występującej w obszarze analizowanym nie mogą być skutecznie kontestowane, wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa. Organ w wystarczającym stopniu odniósł się do zarzutów, zważywszy, że nie mógł oceniać sprawy (podobnie jak obecnie Sąd) tak, jak w postępowaniu zwyczajnym. Inne są bowiem przesłanki kontroli odwołań, a inne – w sprawie nieważnościowej. Skarżąca obecnej sprawy nie może traktować, jako kolejnych instancji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 6, 7, 8, 11, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 156 §1 pkt 2 k.p.a., art. 61 u.p.z.p., § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też innych przepisów w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Skarga bowiem opiera się głównie na polemice, która winna być podnoszona w postępowaniu zwyczajnym, a nie nieważnościowym. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.