II SA/Gl 113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach Agnieszki Formińskiej sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Gliwice - Wschód w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2012 roku Z. K. wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich w G. o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w G. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta G. zezwolił na umieszczenie w pasie drogowym drogi publicznej – zgodnie z złącznikiem mapowym kiosku handlowego. Jednocześnie w decyzji tej wskazano, że teren podlegający zajęciu stanowi część działki nr [...], obr. [...], o pow. 8,10 m². opisane zezwolenie zostało udzielone na okres od 1 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku i ustalono w nim opłatę w wysokości 2956,50 zł wyliczoną w oparciu o stawkę dzienną 1 zł/m². W podstawie prawnej tej decyzji wskazany został art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1 pkt 3, ust. 6 ust. 11 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. dalej zwanej u.d.p.), uchwała Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. (§ 4 pkt 1), a także art. 104 k.p.a. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. K., zastępowany przez radcę prawnego M. K., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wnoszący odwołanie zarzucił, że w zaskarżonej decyzji wadliwie i niezgodnie z przepisami ustalono powierzchnię zajętego pasa drogowego przez przyjęcie, że rzutem poziomym obiektu nie jest powierzchnia zabudowy kiosku lecz obrys tego obiektu z uwzględnieniem wypustu dachu, lady, a także markiz przez co naruszono art. 40 ust. 6 u.d.p. W uzasadnieniu wskazano, że po złożeniu wniosku okazało się, iż organ reprezentuje pogląd dotyczący rzutu poziomego obiektu, który jest niezgodny z polską normą PN-ISO 9836: 1997 – właściwości użytkowe w budownictwie. Zgodnie z tą normą powierzchnia zabudowy wyznaczona jest rzutem poziomym parteru budynku na poziom terenu, a nie kondygnacji powyżej parteru lub ich części nadwieszonych. Powierzchnia ta wyznaczona winna być zatem przez rzut zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, przy czym nie wlicza się do nich powierzchni obiektów budowlanych ani ich części wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego itd. W ocenie wnoszącego odwołanie skoro pojęcie rzutu poziomego nie zostało zdefiniowane w u.d.p. to należało sięgnąć do innych przepisów aby sposób obliczania powierzchni obiektu zajmującego pas drogowy był jednoznaczny, a nie uznaniowy. W szczególności należało sięgnąć do przepisu § 63 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (winno być ust. 1 pkt 3 i ust. 2 aktualnie od 31 grudnia 2013 r. ust. 1a-c i ust. 2 – przyp. Sąd ), gdzie wskazano, że powierzchnia zabudowy to pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur budynku czyli prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemnej budynku, a w budynkach opartych na filarach, kondygnacji opartej na tych filarach. Wnoszący odwołanie wskazał także na postanowienia Instrukcji technicznej tworzenia mapy zasadniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] roku (wspólnym dla 11 spraw) zleciło organowi I instancji przeprowadzenia postępowań dodatkowych celem sporządzenia szczegółowych planów sytuacyjnych w skali 1: 1000 lub 1 : 500 z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów i powierzchni rzutów poziomych przedmiotowych obiektów zajmujących pasy drogowe oraz "przedmiotowych obiektów wykonanych zgodnie z położeniem jego przyziemia (zewnętrznych krawędzi obiektów)." Po zapoznaniu się z protokołem wizji w terenie przeprowadzonej w dniu 18 kwietnia 2013 roku oraz sporządzonymi w jego trakcie pomiarami powierzchni rzutu poziomego kiosku handlowego ( 8,0582 m²) i pomiaru powierzchni zgodnie z położeniem przyziemia kiosku (4, 654 m²), a także z pismem pełnomocnika Z. K. z dnia 5 maja 2013 r. zmieniającym wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydało SKO w K. wydało decyzję z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją tą działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylona została decyzja organu I instancji i sprawa została przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W obszernym 7 stronicowym uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania w sprawie, ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, treść wniesionego odwołania oraz wyniki postępowania dodatkowego przeprowadzonego przez organ I Instancji, a wreszcie treść pisma z dnia 5 maja 2013 roku zmieniającego pierwotny wniosek Z. K., w którym powierzchnię zajętego pasa drogowego zmieniono z 8,10 m² na 4,654 m². W dalszej kolejności SKO zanalizowało przepisy stanowiące podstawę udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a w szczególności § 1 ust. 1 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 oraz § 2 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) oraz przepisy zawarte w art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 3 oraz ust. 6 u.d.p. Wskazało następnie, że w świetle powołanych przepisów decyzja organu I instancji winna zostać poprzedzona postępowaniem administracyjnym z zapewnieniem stronie czynnego w nim udziału. W przypadku postępowania prowadzonego na wniosek strona winna określić w nim wszystkie niezbędne elementy planowanego zajęcia pasa drogowego, a w szczególności lokalizację i powierzchnię zajęcia tego pasa oraz okres na jaki chce go zajmować. Mając na uwadze zmianę złożonego wniosku w zakresie powierzchni zajęcia pasa drogowego do czego doszło na etapie postępowania odwoławczego Kolegium stwierdziło, że skutkuje to zmianą lokalizacji zajęcia pasa drogowego. W związku z tym w jego przekonaniu konieczne jest złożenie przez stronę koniecznych dokumentów wskazanych w rozporządzeniu RM z dnia 1 czerwca 2004 roku, do których winien się odnieść organ I instancji udzielając zezwolenia na zajęcie pasa drogowego bądź odmawiając jego udzielenia. Organ I instancji winien też sprawdzić czy strona zajmuje pas drogowy w takim zakresie w jakim udzielono jej zezwolenia, a także przeprowadzić analizę poprzednio udzielonych zezwoleń. Czynności te wymagają zaś dochowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wskazanej w art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium w związku ze zmienionym przez stronę wnioskiem nie jest możliwe także orzekanie przez organ odwoławczy w trybie decyzji reformatoryjnej, bowiem w sprawie konieczne jest złożenie przez stronę wszystkich wymaganych dokumentów. Decyzja zmieniająca decyzję organu I instancji wydana zostałaby także z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Skargę na tę decyzję wniósł Prokurator Rejonowy Gliwice – Wschód w Gliwicach pismem z dnia 17 grudnia 2013 roku, domagając się jej uchylenia w całości. W skardze zarzucono naruszenie decyzją SKO przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 10 i art. 138 § 2 k.p.a. Prokurator stwierdził, że "złożenie odwołania winno skutkować rozpoznaniem sprawy przez SKO w jej granicach, nie zaś uchyleniem decyzji do ponownego rozpoznania skoro stan faktyczny sprawy w oparciu o pierwotnie zmieniony wniosek został prawidłowo oceniony przez tut. organ". Dodał następnie, że organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy bowiem w granicach postępowania odwoławczego mogła zostać rozpatrzona jedynie sprawa tożsama pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Prokurator nie zgodził się jednocześnie ze stanowiskiem SKO w K., że zmiana treści wniosku strony na etapie postępowania odwoławczego "stanowi przyczynek do uchylenia kontrolowanej decyzji, ponieważ zmiana powierzchni zajęcia pasa niesie za sobą ". W ocenie organu ochrony prawnej nie było w sprawie podstaw do żądania uzupełnienia złożonego przez Z. K. wniosku o załącznik mapowy opracowany w odpowiedniej skali oraz upatrywanie w tym braku możliwości wydania decyzji reformatoryjnej. W rozpatrywanej sprawie nie zmieniła się bowiem na żadnym etapie postępowania administracyjnego lokalizacja przedmiotowego obiektu, który niezmiennie zajmuje pas drogowy. Sporną kwestią był jedynie sposób ustalenia powierzchni zajętego pasa i naliczenie w oparciu o to ustalenie należnej opłaty. Przeprowadzone w trybie art. 136 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe dostarczyło jednocześnie dowodów, które organ odwoławczy całkowicie pominął w rozważaniach zamieszczonych w uzasadnieniu jego decyzji i w konsekwencji zobowiązał organ I instancji do pozyskania od wnioskodawcy załączników mapowych, którymi dysponował. W ocenie Prokuratora żadne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w organie I instancji nie dawały podstaw do wydania decyzji kasacyjnej opartej na art. 138 § 2 k.p.a. Tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowi też wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, że ich nie podziela. Postępowanie odwoławcze zostało bowiem przeprowadzone z poszanowaniem prawdy obiektywnej czego wyrazem było zlecenie organowi I instancji wykonania stosownych pomiarów w związku z okolicznościami podniesionymi przez stronę w odwołaniu. W wyniku przeprowadzonych w trybie art. 136 k.p.a. czynności dowodowych strona w istotnym zakresie zmieniła swój wniosek, co skutkowało koniecznością złożenia przez nią stanowiących załącznik do tego wniosku wymaganych dokumentów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. W ocenie Kolegium wbrew stanowisku skarżącego Prokuratora wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może być w toku postępowania odwoławczego modyfikowany i uzupełniany, w tym także w wyniku działań podjętych przez ten organ. Zmiana wnioskowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego skutkuje też zmianą lokalizacji obiektu w pasie drogowym. Organ winien także mieć na uwadze brzmienie art. 40 ust. 12 u.d.p. i przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązek pouczenia skarżącego o treści tego przepisu oraz o przysługujących mu prawach i obowiązkach. Naruszenie to w ocenie SKO skutkowało wniesieniem odwołania od wydanej decyzji, a zatem mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Kolegium w postępowaniu odwoławczym nie było możliwe także zreformowanie decyzji organu I instancji poprzez uwzględnienie żądania strony domagającej się zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o zmienionej powierzchni. Decyzja taka naruszyłaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wskazaną w art. 15 k.p.a. Zdaniem Kolegium nie było uzasadnione twierdzenie Prokuratora, że organ I instancji prawidłowo rozpoznał wniosek strony, bowiem oparł się on jedynie na danych podanych przez stronę, a konieczne było uzupełnienie zebranych w sprawie dowodów i materiałów w następstwie czego został zmieniony wniosek strony. Niezrozumiałym był także zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia zastosowania tego przepisu oraz nie wykazanie z jakich przyczyn nie został zastosowany art. 136 k.p.a. W końcowej części odpowiedzi na skargę Kolegium podkreśliło, że argumentacja skargi byłaby uzasadniona gdyby złożony wniosek dotyczył wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o określonej powierzchni dotychczas nie zajętego żadnym obiektem, a także nie został zmieniony pierwotny wniosek. W niniejszej sprawie w pasie drogowym znajduje się jednak obiekt stanowiący własność strony, który zajmuje konkretną powierzchnię i to większą niż wskazana we wniosku złożonym na etapie postępowania odwoławczego. W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2014 roku stanowiącym replikę na udzieloną przez SKO w K. odpowiedź na skargę Prokurator Prokuratury Rejonowej Gliwice –Wschód w Gliwicach wskazał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest niekorzystna dla Z. K. narażając go na straty finansowe. Decyzja ta podjęta została także przedwcześnie bez należytego zbadania sprawy, a przeprowadzone postępowanie było niewystarczające co stanowiło naruszenie art. 136 k.p.a. W ocenie Prokuratora intencją wnoszącego odwołanie była weryfikacja decyzji organu I instancji w zakresie sposobu ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego, a w zaskarżonym rozstrzygnięciu kwestia ta została pominięta. Wreszcie zdaniem Prokuratora analiza udzielonej odpowiedzi na skargę wskazuje, że Kolegium część swoich wniosków oparło na przypuszczeniach co narusza art. 7 k.p.a. i nie licuje z organem mającym uprawnienia kontrolne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej przez Prokuratora Rejonowego Gliwice–Wschód w Gliwicach decyzji SKO w K. wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy m.in. umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych nie związanych z potrzebami zarządzania drogami (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy). Z tytułu udzielonego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektu budowlanego nie związanego potrzebami ruchu drogowego pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Argumenty podnoszone przez skarżącego Prokuratora dotyczące naruszenia przez SKO w K. art. 138 § 2 k.p.a. postępowania administracyjnego należy uznać za nie znajdujące oparcia w przepisach prawa. Przepisy ustawy o drogach publicznych i wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunkowo udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego ( Dz. U. nr 140, poz. 1481) pozwalają na wyprowadzenie wniosku, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wszczyna się (na zasadzie przewidzianej art. 61 § 1 i § 3 k.p.a.) na wniosek podmiotu planującego zajęcie pasa drogowego. W myśl § 1 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed planowanym zajęciem składa zajmujący pas drogowy. W przepisach tego rozporządzenia określone zostały wymogi, jakie winien spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele o jakich mowa w art. 40 ust. 2 ustawy. W myśl § 1 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia RM w takim wniosku winna zostać określona powierzchnia zajętego pasa drogowego, a w § 1 ust. 3 pkt 1 nałożono na stronę obowiązek dołączenia do wniosku szczegółowego planu sytuacyjnego w skali 1: 1000 lub 1 : 500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego organ jest związany wnioskiem strony w kwestii tak określenia powierzchni zajęcia pasa drogowego, jak i czasu na jaki ma zostać on zajęty oraz szczegółową lokalizacją miejsca zajęcia pasa drogowego. Ewentualne odstępstwo od udzielonego zezwolenia w postaci zajęcia większej powierzchni pasa drogowego niż określonego w udzielonym zezwoleniu czy też przekroczenie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi skutkuje natomiast sankcją w postaci kary pieniężnej wymierzanej w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 2 i pkt 3 u.d.p. W tym stanie rzeczy w przypadku powstania po stronie organu wątpliwości co do prawidłowości określenia we wniosku powierzchni, lokalizacji czy czasu planowanego zajęcia pasa drogowego zarządca drogi w związku z zasadą wynikającą z art. 9 k.p.a. miał obowiązek należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Na okoliczność tę zasadnie zwróciło uwagę SKO w K. wskazując, że złożony przez Z. K. wniosek dotyczył faktycznie przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, który faktycznie zajmowany był już od dłuższego czasu. Błędnie jednak brak takiego pouczenia Kolegium potraktowało jako naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Zaakceptować jednak przyjdzie stanowisko SKO, że wywiązanie się przez organ I instancji z obowiązków wskazanych w art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz umożliwienie stronie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów prawdopodobnie zapobiegłoby wniesieniu przez nią odwołania od wydanej przez ten organ decyzji. Podkreślić należy też jednocześnie, że zarządca drogi kierując się treścią omówionych wyżej przepisów winien w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dołączenie do niego szczegółowego planu sytuacyjnego z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Przewidywana powierzchnia zajęcia pasa drogowego w analizowanej sprawie winna odpowiadać zaś stosownie do przepisu art. 40 ust. 6 u.d.p. rzutowi poziomemu obiektu budowlanego. Z punktu widzenia zasadniczego zarzutu skargi istotna jest pominięta w skardze Prokuratora okoliczność zmiany przez stronę na etapie postępowania odwoławczego złożonego wniosku w zakresie powierzchni planowanego zajęcia pasa drogowego. Okoliczność ta spowodowała, że sprawa rozstrzygana przez organ odwoławczy nie była już, wbrew twierdzeniom skarżącego, tożsama pod względem przedmiotowym ze sprawą rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. W tej sytuacji wydanie przez Kolegium decyzji utrzymującej w mocy orzeczenie organu I instancji nie byłoby zgodne ze zmienionym wnioskiem strony, którym jak wyżej wskazano organ był związany. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że w rozpatrywanej sprawie organ ten nie mógł też wydać decyzji reformatoryjnej opartej na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż naruszyłby niewątpliwie wskazaną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania. W opisanej sytuacji obowiązkiem organu II instancji było zatem zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Tym samym należało uznać, że mimo częściowo wadliwego uzasadnienia co do wskazanych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie. Skład orzekający Sądu podziela zarzut Prokuratora, że organ odwoławczy winien w uzasadnieniu swojej decyzji zająć wyraźne stanowisko dotyczące rozumienia rzutu poziomego obiektu budowlanego, o jakim jest mowa w art. 40 ust. 6 u.d.p. Brak zajęcia stanowiska w tej kwestii z uwagi na związanie organu wnioskiem strony ubiegającej się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Ewentualne wątpliwości strony co należy rozumieć przez rzut poziomy obiektu budowlanego powinny zaś zostać rozstrzygnięte przez uprawnionego geodetę. W świetle przedstawionych wyżej wywodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.