II SA/Gl 113/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. C. oraz M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia 12 stycznia 2016 r. M. C. oraz z dnia 14 stycznia 2016 r. M. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargi na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 3.267,00 zł. Opłata ta została rozdzielona proporcjonalnie do posiadanych udziałów w ten sposób, że każdą ze skarżących obciążono kwotę w wysokości 1.633,50 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydział II z dnia 16 lutego 2016 r. skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W skargach skarżące zwróciły się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Uzasadniając wniosek, M. K. w piśmie z dnia 25 lutego 2016 r. wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uniemożliwia zapłatę całości kwoty bez znaczącego uszczerbku dla domowego budżetu. Wskazano, że skarżąca po utracie pracy przebywała do lipca 2015 r. na zasiłku przedemerytalnym, a od sierpnia 2015 r. pobiera emeryturę w wysokości 2.200 zł. Mąż skarżącej przebywa obecnie na zasiłku przedemerytalnym, którego wysokość wynosi 845 zł brutto. Łączny dochód małżonków, po odliczeniu obciążeń publiczno – prawnych, wynosi niewiele ponad 2.000 zł netto. Jest to kwota, która uniemożliwia sfinansowanie jakichkolwiek wydatków wykraczających poza minimum bytowe tej rodziny. Natomiast skarżąca M. C. uzasadniając wniosek w piśmie z dnia 29 lutego 2016 r. wskazała, że organy pomimo obowiązku wynikającego z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. jedn. Dz. U. z 2015 r. nr 1774 ze zm.) do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie wydały postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji ustalającej wysokość opłaty adiacenckiej. Dodatkowo skarżąca podniosła, że pracuje osiągając dochód w wysokości 2.615,60 zł miesięcznie, ma na utrzymaniu męża i studiującą córkę. Uiszczenie opłaty pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uszczerbek finansowy spowodowany zapłatą ustalonej kwoty nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać również należy, że stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w sprawach o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wskazana powyżej norma stanowi przepis szczególny wobec art. 61 § 1 P.p.s.a., który ustala ogólną zasadę, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji podkreślić należy, że wstrzymanie decyzji wydanej w oparciu o przepisy działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami jest obligatoryjne w wypadku, gdy decyzja taka zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego. W zawisłej sprawie sporna decyzja wydana została na podstawie art. 98 a ust. 1 - 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był z urzędu wstrzymać jej wykonanie. Z akt sprawy oraz pisma skarżącej M. C. z dnia 29 lutego 2016 r. jednoznacznie wynika, że w sprawie nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, zatem konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Niewykonanie przez organ administracji obowiązku nałożonego na niego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może skutkować ujemnymi skutkami dla skarżących. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.