II SA/Gl 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Pismem z 21 grudnia 2017 r. "A" S.A. w B. (dalej jako: skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 1 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, podpisanie skargi przez drugiego pełnomocnika lub członka zarządu (z załączonego do skargi pełnomocnictwa wynikało, że uprawnia ono do łącznej reprezentacji) oraz nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, gdyż załączone do skargi pełnomocnictwo nie obejmowało upoważnienia do działania przed sądami administracyjnymi. Ponadto, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 1 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania tych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwania została skutecznie doręczona w dniu 14 lutego 2018 r. do rąk upoważnionego pracownika, a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu upłynął z dniem 21 lutego 2018 r. W dniu 20 lutego 2018 r. skarżąca Spółka uiściła należny wpis sądowy natomiast nie uzupełniła braków formalnych skargi. Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. skarżąca wniosła o prolongatę terminu do usunięcia braków formalnych skargi o co najmniej 21 dni wskazując, że wymaga tego pozyskanie środków i dokumentów, o które wzywa Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie natomiast do treści art. 28 § 1 i 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca uiściła wymagany wpis lecz nie uzupełniła żadnego z braków formalnych skargi, o które była wzywana. W wyznaczonym terminie nie został złożony dokument określający sposób reprezentacji strony skarżącej, skarga nie została podpisana przez drugiego pełnomocnika lub członka zarządu oraz nie nadesłano pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi Na marginesie należy wskazać, że termin do usunięcia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym zatem sąd nie ma możliwości jego przedłużenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 561/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 159/11). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.