II SA/Gl 1131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. P. i D. L.–S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę D. L.–S. Pismem z dnia [...] r. M. P. i D. L.-S. wnieśli skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Po przekazaniu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Przewodniczący Wydziału II dwoma odrębnymi zarządzeniami z dnia 7 października 2010 r. wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 500 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a ponadto zobowiązał skarżących do łącznego usunięcia braku formalnego tej skargi poprzez nadesłanie 17 jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikom postępowania. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skarg. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nadto, w świetle art. 214 § 2 P.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek wspólności uprawnień lub obowiązków skarżących, jako że są oni właścicielami odrębnych nieruchomości. Stąd też wspólna skarga podlegała oddzielnej opłacie przez każdego ze skarżących. Jednocześnie należy zauważyć, że skarga jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania, o których mowa między innymi w art. 47 § 1 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu stwarza podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.). Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi zostały skutecznie doręczone skarżącej D. L. – S. w dniu 25 października 2010 r. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji przesyłkę odebrał dorosły domownik – syn adresata M. S. (art. 72 § 1 P.p.s.a.). Natomiast przesyłka zaadresowana do M. P. nie została skutecznie doręczona, gdyż zaadresowano ją na nieaktualny adres. W dniu 29 października 2010 r. do Sądu przesłane zostało 17 odpisów skargi wraz z odpisem wezwania skierowanego do skarżącej. W tym samym dniu na rachunek Sądu uiszczona została opłata sądowa w kwocie 500 zł Jak wynika z kasowego dowodu wpłaty kwotą tą obciążono rachunek M. P. Z uwagi na brak skutecznego doręczenia skarżącemu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd powziął wątpliwość co do tytułu uiszczenia przedmiotowej kwoty. Na tej podstawie Przewodniczący Wydziału II zobowiązał D. L. –S. do złożenia oświadczenia, czy wpis sądowy został uiszczony tytułem jej skargi mimo, że przelew został dokonany z rachunku M. P. W wezwaniu wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że wpis został uiszczony od skargi M. P., na co wskazuje dowód wpłaty. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 26 listopada 2010 r. W siedmiodniowym terminie skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi. W świetle tej okoliczności należało uznać, że wpis sądowy został uiszczony tytułem skargi M. P., natomiast skarga D. L.–S. mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach braku dokonania tej czynności nie została opłacona wymaganym wpisem sądowym. Biorąc zatem pod uwagę, że brak formalny skarg został uzupełniony, natomiast skarżąca będąc prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi nie zastosowała się do tego wezwania należało jej skargę odrzucić, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.