II SA/Gl 1131/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi ze skargi M.Z. i T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r. , nr [...]; 2. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 ( pięćset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...]r. do Urzędu Miejskiego w P. wpłynął wniosek (uzupełniony [...]r.) "A" Sp. z o. o. z siedzibą w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy Stacji bazowej telefonii komórkowej "A" [...], na działce nr [...]położonej w J. przy ul. [...], której właścicielami są M. i T. Z.. Z wniosku wynikało, że przedmiotowa inwestycja dotyczy stacji, w skład której wchodzić ma wieża kratowa o wysokości 50 m z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzenia nadawczo-odbiorcze, ogrodzenie, przyłącze. Do wniosku m.in. dołączono mapy wraz z dokumentacją pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" opracowaną przez mgr inż. R. K.. Następnie Urząd zawiadomił strony w drodze obwieszczenia z dnia [...]r. o wszczęciu postępowania. Inwestora, właściciela nieruchomości, na której lokalizowane będzie przedmiotowe zamierzenie oraz właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji o wszczęciu postępowania powiadomiono pismem nr [...] W odpowiedzi na ww. zawiadomienie i obwieszczenie do tut. Urzędu wpłynęło pismo stron postępowania, A. i M. B., którzy wyrazili sprzeciw co do lokalizacji ww. inwestycji. Do pisma dołączyli [...] protestów [...] okolicznych mieszkańców. Postanowieniem Nr [...]z dnia [...]r. Burmistrz P. mając na względzie fakt podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa J. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu [...]r. Urząd ustalił, iż wnioskodawca nadal podtrzymuje zamiar inwestycyjny na przedmiotowym obszarze, w związku z czym [...]r. postanowieniem Nr [...] Burmistrz P. postanowił podjąć z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Następnie decyzją z dnia [...]r. Burmistrz P. ustalił dla "A" Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia . Od decyzji tej odwołanie wniosły strony postępowania, tj.: A. i M. B. oraz M. i T. Z. – właściciele działki na której zlokalizowana ma być inwestycja, którzy nie wyrażają zgody na jej realizację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu tych odwołań decyzją znak: [...] z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na m.in. nieprzeprowadzenie we własnym zakresie oceny wpływu projektowanej inwestycji na środowisko. W konsekwencji na zlecenie Urzędu została wykonana kwalifikacja środowiskowa planowanej inwestycji. Z dokumentacji tej wynika, że nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W toku postępowania organ potwierdził podtrzymanie przez właścicieli terenu M.i T. Z. braku zgody na inwestycję oraz rozwiązanie zawartej uprzednio z Inwestorem umowy najmu. Fakt rozwiązania umowy najmu wynika z oświadczenia właścicieli terenu z [...]r. Biorąc pod uwagę powyższe Burmistrz Miasta P. decyzją Nr [...] z dnia [...]r. odmówił wydania decyzji p lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji dnia [...]roku odwołanie wniósł pełnomocnik Inwestora. Decyzją Nr [...]z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta P. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że ewentualne naruszenie interesów osób trzecich nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz P., po kolejnym rozpatrzeniu wniosku "A" sp. z o.o., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, tj. budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A" [...] A, na nieruchomości położonej w J., oznaczonej jako dz. [...] W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, iż uwzględnił tezy zawarte w decyzji SKO, że "subiektywne odczucia osób trzecich dotyczące realizacji inwestycji (np. protesty) nie mogą stanowić postawy do odmowy ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego"; "kwestia powstania w sąsiedztwie wnioskowanego terenu budynków mieszkalnych jednorodzinnych jest na etapie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy, natomiast tut. organ musi mieć na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dniu orzekania". Organ zaakcentował nadto, że próba dostosowania planowanej inwestycji do istniejącego w terenie ładu przestrzennego nie może mieć miejsca, bowiem z samej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa wyposażona w anteny, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący A. i M. B. podali, iż organ powinien zbadać interesy osób trzecich, określić sposób ich ochrony, a nawet odmówić wydania decyzji. Podnieśli, iż mieszkańcy Jankowic zdecydowanie oprotestowali przedmiotową inwestycję. Wskazali także, iż w projekcie studium przedmiotowy obszar to teren zabudowy mieszkaniowej i mieszkalno-usługowej, a planowana stacja spowoduje kolizję z faktycznym zainwestowaniem. Z kolei skarżący T. i M. Z. wskazali na naruszenie przepisów k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i wadliwą jego ocenę, w szczególności nieprawidłową ocenę uzyskanej w toku postępowania opinii, tj. Kwalifikacji przedsięwzięcia. Podali także, iż Burmistrz naruszył przepisy poprzez przyjęcie błędnej definicji odległości miejsc dostępnych dla ludności. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądowe podali w tej mierze, iż pojęcie "miejsca dostępne dla ludzi" należy rozumieć szeroko, jako każde miejsce, w którym mogą przebywać ludzie, a nie tylko jako istniejąca zabudowa mieszkaniowa. Podali też, iż Burmistrz nie dokonał własnej oceny przedłożonej Kwalifikacji, a ponadto nie uwzględnił decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy jednorodzinnej, wydanej dla obszaru bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzając następnie, , że planowana inwestycja jest zgodna ze wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisami odrębnymi, a przedmiotowa nieruchomość stanowi własność M. i T. Z., posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, stanowi użytek rolny klasy V i tereny przemysłowe - B i znajduje się na terenie, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W kontekście zarzutów skarżących Kolegium stwierdziło, iż w myśl przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. zwanej dalej: u.i.o.ś.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie zaś parametrów technicznych projektowanego przedsięwzięcia organ lokalizacyjny jest zobligowany dokonać normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustalić, czy zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak stwierdziło Kolegium o tym, jakie parametry techniczne inwestycji decydują o negatywnym wpływie na środowisko, rozstrzygają przepisy odrębne. W konsekwencji o tym, czy stacja bazowa telefonii komórkowej będzie oddziaływała na środowisko, decydują parametry techniczne stacji uregulowane przede wszystkim w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Z rozporządzenia tego wynika, że do parametrów mogących decydować o wpływie na środowisko należą przede wszystkim: emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny oraz odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi. W związku z powyższym, na zlecenie organu I instancji, sporządzona została Kwalifikacja przedsięwzięcia - sprawozdanie nr [...], opracowana przez inż. Z.S. - [...]. Burmistrz uznając, że opracowany dokument jest wiarygodny i nie budzi wątpliwości co do poczynionych ustaleń stwierdził w oparciu o wskazane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium przyznało, iż choć w Kwalifikacji, o której mowa powyżej, jej autor przytoczył ww. prawidłową definicję miejsc dostępnych dla ludności, to jednak przy określaniu pojęcia odległości tych miejsc od środka elektrycznego anteny wskazał na ustalenie odległości dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Jednakowoż rozbieżności przy ocenie określenia odległości miejsc dostępnych dla ludności, nie mają wpływu na sformułowany wniosek, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podnieść trzeba, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8d ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjnej emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od [...]MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż [...] W (wnioskowane anteny o mocy [...]W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż [...]m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W konsekwencji uwzględniając wysokość środka elektrycznego anteny ([...]m), jak i przedstawione w Kwalifikacji wiązki promieniowania anten stwierdzić trzeba, iż planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać nie tylko na istniejącą zabudowę mieszkaniową ale także na obszar sąsiadujący z terenem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, nawet w przypadku realizacji zaproponowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (istniejąca decyzja ustalająca warunki zabudowy dla takiej zabudowy). Odnosząc się do zarzutów skarżących Kolegium wskazało, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić trzeba, iż w przedmiotowej decyzji przewidziano wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym skarżących w zakresie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, środków łączności. Ponadto określono wymagania w zakresie ochrony środowiska poprzez wprowadzenie stosownych zakazów dla inwestora w zakresie wskazanych uciążliwości oraz wymóg zachowania standardów emisyjnych (pkt II 2, 4). W kontekście pozostałych zarzutów odwołujących Kolegium stwierdziło, iż niewątpliwie realizacja inwestycji na obszarach zurbanizowanych musi godzić sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa mogą być przez stosowną decyzję zagrożone lub naruszone. Granice praw i interesów inwestora oraz lokalnych społeczności określają przepisy prawa zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego, czy też prawa ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa materialnego, pozostają natomiast protesty obywateli, wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty co do określonej polityki planowania przestrzennego. Kolegium wskazało nadto, iż adresat decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. wnioskodawca, nie musi się legitymować prawem do nieruchomości, gdyż prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Wspólnym pismem z dnia [...]r. M. i T. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego nieuwzględnienie. Art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b) u.i.o.ś. poprzez przyjęcie mapy, na której nie został wskazany prawidłowo obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, podanie metody obliczeniowej i jej błędu oraz uwzględnienia odbić od naturalnych przeszkód. Ponadto organ nie podaje mocy anten radioliniowych, które wchodzą w superpozycję z energią anten sektorowych. Na mapie będącej załącznikiem do decyzji nie ma nadto w ogóle zaznaczonego obszaru oddziaływania inwestycji i co za tym idzie nawet nie wiadomo jak organ ustalił strony postępowania. Art. 8, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w jaki sposób organ dokonywał ustaleń w zakresie występowania pola elektromagnetycznego o zasięgu ponadnormatywnym, co uniemożliwia polemikę z decyzją. Art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje się kwalifikacji inwestycji do mogącej znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania podstawy prawnej z jednoczesnym przyjęciem, że organ ten w razie wątpliwości może nałożyć obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również bez podania podstawy prawnej. Art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b) u.i.o.ś. w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której ma on ogromne znaczenie dla istoty sprawy. Art. 28 k.p.a. w związku z art. 144 ust 1, 144 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez niedokonanie żadnych własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji a w szczególności nie ustalenie mocy wszystkich anten w tym radioliniowych, nie zsumowania ich mocy, nie wskazania innych źródeł, nie określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nie uwzględnienia odbić w terenie. Art. 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.o.ś. poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której organ winien był jednoznacznie wyjaśnić, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu wystąpią jakiekolwiek ograniczenia inwestycyjne dla terenów, co do których inwestor nie posiada tytułu prawnego. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli wskazane wyżej zarzuty cytując obficie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym dotyczące kumulacji parametrów, której to kwestii, zdaniem skarżących, nie zbadano. Podkreślili nadto, że choć w dacie orzekania przez organy obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak zgodnie z jego § 4 do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 i art 72 ust. 1 u.i.o.ś., wszczętych przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu [...]r., czyli przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia (dnia 15 listopada 2010 r.), w niniejszej sprawie zgodnie z powyższym zastosowanie miało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wskazało, że załącznik nr 2 decyzji (mapa zasadnicza w odpowiedniej skali, tj. 1:1000) Burmistrza P. określa granice terenu planowanej inwestycji, jak również obszar, na który będzie ona oddziaływać. W kwestii zarzutów dotyczących ustalenia stron w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podnieść trzeba, iż organ zawiadamia strony w drodze obwieszczenia, a na piśmie w szczególności inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których planuje się lokalizację inwestycji celu publicznego. Ustawodawca w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazuje bowiem uprawnionych będących w kręgu oddziaływania inwestycji. Zwrócić natomiast należy uwagę na wskazany przez skarżących przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ww. ustawy z 3 października 2008 r., wszczętych przed dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia (15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji zainicjowane zostało wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2010 r., który wpłynął do Urzędu Miejskiego w P. w dniu 6 maja 2010 r., a zatem przed dniem wejściem w życie powyższego rozporządzenia. W konsekwencji organ powinien był dokonać kwalifikacji w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zdaniem Kolegium powyższa wadliwość nie ma jednak wpływu na dokonaną kwalifikację, a w konsekwencji na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż kryteria określone w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. są analogicznie określone jak w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, musi zostać uwzględniona. W toku prowadzonego postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest wszechstronnie i wnikliwie ustalić stan faktyczny sprawy, ustalić jakie normy prawne odnoszą się do przedmiotu postępowania, a następnie ocenić ustalone okoliczności faktyczne z perspektywy odnoszących się do przedmiotu sprawy norm (subsumpcja) tak aby móc wydać stosowne rozstrzygnięcie. W konsekwencji ocena stanu faktycznego przez pryzmat niewłaściwie dobranych norm, które to normy nie mogą w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania powoduje, iż rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami uniemożliwiającymi sądowi merytoryczną kontrolę prawidłowości osnowy wydanej przez organ decyzji. Uchybieniami, o których mowa powyżej, dotknięta jest zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Uzasadnienia prawne obydwu decyzji zawierają bowiem wywody, oceny i wnioski oparte na rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko podczas gdy z akt sprawy wynika, iż zastosowanie w sprawie winno znaleźć rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak bowiem strona skarżąca słusznie podnosi w skardze, choć w dacie orzekania przez organy obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., to jednak zgodnie z jego § 4 do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. (w tym m.in. decyzji o warunkach zabudowy), wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2010 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 6 maja 2010 r., czyli przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia (dnia 15 listopada 2010 r.), w niniejszej sprawie zgodnie z powyższym zastosowanie winno znaleźć rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. Zważyć w tym miejscu należy, że w odpowiedzi na skargę organ potwierdził, że z uwagi na datę wszczęcia postępowania organy winny były dokonać kwalifikacji w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zdaniem jednak Kolegium powyższa wadliwość nie ma wpływu na dokonaną kwalifikację, a w konsekwencji na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż kryteria określone w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. (§ 3 ust. 1 pkt 8) są analogicznie określone jak w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. W przekonaniu Sądu powyższa, sformułowana w odpowiedzi na skargę teza Kolegium, nie w pełni odpowiada jednak rzeczywistemu stanowi prawnemu. Choć bowiem same li tylko parametry decydujące o zakwalifikowaniu inwestycji sformułowane w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2004 r. istotnie są analogiczne jak wskazane w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. to jednak w odmienny sposób uregulowana została kwestia kumulacji, notabene przez organy w decyzjach całkowicie pominięta. Przypomnieć zatem należy, że stosownie do § 4 rozporządzenia z 2004 r. "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się". Orzekające w sprawie organy do kwestii kumulacji nie odniosły się ani jednym słowem nie wiadomo tym samym czy i z jakim wynikiem kwestia ta była przez nie rozważana. Warto też zaakcentować, co słusznie podnoszą skarżący w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...]r., że decyzja pierwszoinstancyjną nie wskazuje konkretnych mocy poszczególnych anten. Nadto opracowana w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego Kwalifikacja przedsięwzięcia oceniając odległość środka elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności podaje odległości od istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji podczas gdy zgodnie z definicją pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. To ostatnie uchybienie Kolegium dostrzegło i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skomentowało, nie uznając go jednak za przesądzające o prawidłowości bądź wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem bowiem Kolegium nawet poprawna ocena odległości wskazuje na to, że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż odnośny passus decyzji Kolegium poza wskazaniem wysokości środka elektrycznego anteny nie podaje żadnych konkretnych danych ani wartości. Nie wiadomo zatem jakie w istocie odległości organ przyjął, jaki obszar oddziaływania inwestycji rozpatrywał, jakich dokonał obliczeń. Kolegium stwierdziło bowiem jedynie, iż na podstawie przedstawionych w Kwalifikacji (która nie stanowi wszak części integralnej decyzji) wiązek promieniowania uznaje, że "planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać nie tylko na istniejącą zabudowę mieszkaniową ale także na obszar sąsiadujący z terenem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, nawet w przypadku realizacji zaproponowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (istniejąca decyzja ustalająca warunki zabudowy dla takiej zabudowy)". Brak jakichkolwiek konkretnych danych, wskazań i wywodów nie pozwala jednak na weryfikację powyższej tezy. Oparcie uzasadnienia prawnego zarówno decyzji pierwszoistancyjnej jak i zaskarżonej decyzji Kolegium na nieadekwatnym do okoliczności faktycznych rozporządzeniu, jak również nierozważenie kwestii kumulacji stosownie do zawartych w rozporządzeniu z 2004 r. nakazów, błędne wskazania w Kwalifikacji oraz w decyzji organu I instancji miejsc dostępnych dla ludności, a następnie brak stosownych konkretnych wskazań w decyzji zaskarżonej uniemożliwia Sądowi ocenę merytorycznej prawidłowości ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego. W konsekwencji obie wydane przez organy decyzje, jako naruszające art. 7 i 77 k.p.a. a także § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, a postępowanie w przedmiocie złożonego wniosku musi być przeprowadzone ponownie. W ramach postępowania tego organ dokona stosownych ustaleń co do wszelkich aspektów wskazanych powyżej, oceniając okoliczności faktyczne sprawy stosownie do poprawnie przyjętego stanu prawnego, a następnie wyda prawidłowe, należycie uzasadnione rozstrzygnięcie. W efekcie nie wymagają odniesienia szczegółowe zarzuty skarżących dotyczące np. stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej mapy, czy niewskazania przez organ w decyzji w jaki sposób dokonywał ustaleń co do pola elektromagnetycznego albowiem wskutek uchylenia obydwu zapadłych w sprawie decyzji postępowanie wszczęte z wniosku inwestora będzie toczyć się ponownie i zakończone zostanie nowym rozstrzygnięciem bądź rozstrzygnięciami. Odnosząc się z kolei do sformułowanego w trakcie postępowania administracyjnego, a także w trakcie rozprawy przed tut. Sądem zarzutu, iż skarżący nie wyrażają zgody na lokalizację stacji na obszarze stanowiącej ich własność działki wyjaśnić należy, że rację mają organy twierdząc, że zgoda małżonków Z. w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji nie jest wymagana, a tym samym fakt złożenia oświadczenia o uchyleniu się i kilkakrotnie wyrażony sprzeciw wobec planowanej inwestycji pozbawione są na tym etapie procesu inwestycyjnego znaczenia prawnego. Decyzja lokalizacyjna stanowi bowiem jedynie potwierdzenie, iż na wskazanym terenie planowana inwestycja potencjalnie, hipotetycznie mogłaby powstać, nie byłaby bowiem sprzeczna z wymogami odnoszącymi się do ładu przestrzennego. Tym samym o decyzję taką można ubiegać się w stosunku do cudzego gruntu, do którego potencjalny inwestor nie posiada żadnych uprawnień. Jednocześnie Sąd wskazuje, że brak zgody właścicieli nieruchomości na dysponowanie nią przez inwestora na cele budowlane nabierze istotnego, zasadniczego znaczenia, o ile inwestor złoży wniosek o udzielenie mu pozwolenia na budowę. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania w kwocie 500 zł (wpis od skargi) orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.