II SA/Gl 1133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. B.-T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 200 (dwieście) złotych. Wnioskiem z dnia [...] roku (według daty wpływu do organu) S.T. i J.T. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazując że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zezwalała bowiem na lokalizację obiektu usługowo-biurowego w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto we wniosku podkreślono liczne uciążliwości związane z prowadzoną przez istniejący obiekt usługowo-biurowy działalnością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] roku nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności objętej żądaniem decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy obiektu usługowo-biurowego wraz z przyłączami sieci na nieruchomościach położonych w B. , oznaczonych jako działki nr [...] i [...]. W podstawie prawnej tej decyzji Kolegium wskazało art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139, dalej powoływana jako "ustawa" lub ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. W motywach organ podał, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] roku objęty nią teren – zgodnie z obowiązującymi w tej dacie ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego B. z dnia 26 maja 1994 roku Nr LVII/790/1994 ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. B. Nr 5 z dnia 9 czerwca 1994 roku, znajdował się w jednostce strukturalnej [...] – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i szeregowa, adaptacja zagospodarowania. Odnosząc się do zapisów tego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że zgodnie z jego zapisami litera "[...]" oznaczała położenie działek w jednostce "[...]" – [...] (rozdział 5.3 planu) w strefie funkcjonalnej IV – strefa mieszkalnictwa oraz w terenie "5" "Tereny zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i szeregowej. Adaptacja zagospodarowania". Z kolei z tabeli zamieszczonej w rozdziale 1 tego planu zatytułowanym "Zapisy ustaleń planu i ich interpretacje dopuszczalne" wynika, że pod symbolem MN wskazano na pierwszeństwo funkcji – zabudowa jednorodzinna i usługi podstawowe, podając w kolumnie 3 "elastyczność interpretacji" "w zakresie zapisu mieści się realizacja usług podstawowych – handlu, zdrowia, kultury, gastronomii, łączności, drobnego rzemiosła usługowego i innych nieuciążliwych i niekolizyjnych do funkcji mieszkalnictwa". Zapis obejmuje również zagrody rolnicze i gospodarstwa ogrodnicze i szklarniowe dla utrzymujących się z rolnictwa z możliwością zabudowy mieszkalnej oraz obiekty usługowe zaplecza motoryzacji (garaże, stacje obsługi, warsztaty samochodowe, parkingi). SKO powołało się także na opinię Prezydenta Miasta B. (pismo z dnia [...] roku) z której wynika, że w dacie wydania decyzji z [...] roku zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r., nr 93, poz. 589) planowana inwestycja usług reklamowych (wykonywanie plansz) oraz usługi biurowe nie była zaliczana do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi ani inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Zdaniem Kolegium inwestycja obejmująca budowę obiektu usługowo-biurowego wraz z przyłączami sieci na wskazanym terenie odpowiadała przeznaczeniu tego terenu i była zgodna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreśliło też SKO, że zgodnie z art. 46a ustawy, który obowiązywał w dniu 6 sierpnia 2002 roku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego była nieważna, a stwierdzenie nieważności następowało na zasadach i w trybie określonym w kpa. Zdaniem Kolegium skoro decyzja z [...] roku nie naruszała ustaleń planu, ani nie zawiera wad, które należałoby zakwalifikować do rażących naruszeń prawa, należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy S. i J.T. zarzucili, że decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem obowiązującego planu bowiem mimo, że dopuszczał on jedynie "drobne rzemiosło oraz nieuciążliwe i niekolizyjne dla funkcji mieszkalnictwa" usługi dopuszczono do realizacji zakładu produkcyjnego [...]. Zdaniem wnioskodawców uciążliwość zakładu nie jest tożsama z inwestycjami szczególnie szkodliwymi dla środowiska, określonymi w rozporządzeniu z dnia 14 lipca 1998 roku. W ich ocenie inwestycja dla której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, która wymagała decyzji środowiskowej. Małżonkowie T. odnieśli się także do zabudowy działek sąsiadujących z terenem objętym decyzją z dnia [...] roku oraz do decyzji w oparciu o które ta zabudowa została zrealizowana i wskazali, że K.F. (uprawniony z decyzji z dnia [...] roku) nie realizował kolejnych warunków wynikających z zatwierdzonych projektów budowlanych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. , na podstawie m. in. art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] roku. W motywach organ dał wyraz pełnej akceptacji dla decyzji z dnia [...] roku i podkreślił, że inwestycja objęta decyzją z dnia [...] roku nie naruszała ustaleń obowiązującego planu, a więc nie zawierała wad, które kwalifikowałyby się do rażącego naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący - małżonkowie S. i J.T. przedstawili przebieg postępowania, obszernie opisali inwestycję na działkach sąsiednich w stosunku do działek objętych decyzją z dnia [...] roku, a w stosunku do zaskarżonej decyzji podnieśli zarzut, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Obowiązujący bowiem plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwalał ich zdaniem na lokalizację na działkach nr [...] i [...] zakładu produkującego reklamy i ślusarni. Są to wszak inwestycje uciążliwe, wykluczone zapisami planu. Skarżący obszernie opisali też uciążliwości związane z działalnością obiektu usługowo-biurowego, a także działalnością obiektów na sąsiednich działkach. Po rozpoznaniu przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/GL 833/11 uchylił obie ww. decyzje SKO w B. . W uzasadnieniu tego wyroku podkreślił, że kontrolą Sądu, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jest objęta jedynie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] roku odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla budowy obiektu usługowo-biurowego wraz z przyłączami sieci na działkach nr pgr [...] i [...]. Wszystkie inne decyzje, w tym budowlane podjęte przez organy w stosunku do działek nr [...] i [...], a także decyzje o sposobie zagospodarowania i zabudowania działek sąsiednich pozostają poza granicami niniejszej sprawy i zarzuty sformułowane w skardze w tym ostatnim zakresie nie mogły wpłynąć na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dalej Sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska SKO, iż objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja z dnia [...] roku została wydana dla zamierzenia zgodnego z przepisami prawa i ustaleniami obowiązującego planu przestrzennego i w konsekwencji decyzja ta nie narusza rażąco prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) ani nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7). Uzasadniając to stwierdzenie WSA w Gliwicach podniósł, że podstawową zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych wynikająca z art. 16 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, jest instytucją szczególną, stąd też istnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Przesłanki te zostały enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 kpa. W punkcie 7 tego przepisu ustawodawca nałożył na organ administracyjny obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Ta przesłanka odnosi się zatem do takiej sytuacji, w której wada decyzji ustanowiona jest wprost w przepisie odrębnym. Takim przepisem w dacie podjęcia decyzji z dnia [...] roku był art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a stwierdzenie jej nieważności następuje na zasadach i w trybie określonym w kpa. Przepis ten został uchylony w dniu 11 lipca 2003 roku, nie obowiązuje także ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Cechą charakterystyczną postępowania o stwierdzenie nieważności jest jednak kontrola zgodności konkretnej decyzji z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, a nie w dacie orzekania przez organ. Postępowanie o stwierdzenie nieważności stanowi bowiem kontrolę "następczą" decyzji objętej tym postępowaniem. Dalej w kwestii zgodności lub braku zgodności – zamierzenia objętego decyzją z dnia [...] r. – z ustaleniami obowiązującego ówcześnie planu zagospodarowania przestrzennego Sąd stwierdził, że brak zgodności rozumiany jako sprzeczność z planem musi być oczywisty i niebudzący wątpliwości. Cechą takiej sprzeczności będzie to, że treść decyzji w sposób jasny pozostaje w niezgodności z ustaleniami planu. W tym względzie WSA przytaczając zapisy planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. z [...] r. dla terenu oznaczonego w tym planie symbolem [...], obejmującego m. in. działki nr [...] i [...] dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy stwierdził, iż z zapisów tych w sposób bezsporny wynika, że w terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszczona była zabudowa jednorodzinna i usługi podstawowe. Dlatego za zgodną z prawem – w postępowaniu nieważnościowym – można uznać jedynie taką decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która ustala warunki dla budowy obiektu mieszkaniowego jednorodzinnego i usług podstawowych. Tylko bowiem taka decyzja odpowiada wymogom art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy. W decyzji z dnia [...] roku, której stwierdzenia nieważności odmówiono zaskarżoną decyzją, ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy obiektu usługowo-biurowego. Nie doprecyzowano przy tym w żaden sposób o jakie usługi chodzi. Otwiera to zdaniem Sądu możliwość świadczenia każdych usług i pozostaje w sprzeczności z zacytowanym zapisem dla terenu oznaczonego symbolem [...] "[...]" (str. 8 planu) przy równoczesnym ustaleniu planu dla strefy [...] zakazu działalności kolizyjnej dla funkcji dominującej. Oznacza to zdaniem WSA, że w decyzji z [...] roku w ogóle tych zapisów planu nie uwzględniono ("usługi podstawowe"), nie sprecyzowano budowy jakiego obiektu usługowego (rodzaj usług) decyzja dotyczy. Problematyka ta nie została uwzględniona w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska SKO, że planowana inwestycja dotyczy usług reklamowych (wykonywanie plansz). Okoliczność taka nie wynika bowiem ani z decyzji z dnia [...] roku, ani nawet z wniosku inwestora K.F. z dnia [...] roku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA polecił SKO uwzględnić przytoczone przez Sąd zapisy planu miejscowego w oparciu o który wydano decyzję o warunkach zabudowy oraz zająć stanowisko w przedmiocie zgodności zamierzenia objętego tą decyzją z ustaleniami tego planu. Stwierdził też, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w [...] roku istnieje w dalszym ciągu możliwość orzekania przy zastosowaniu już uchylonego art. 46a ustawy (oczywiście przy wykazaniu przesłanek zastosowania tego przepisu). Natomiast oparcie decyzji także na braku przesłanki z art. 157 § 1 pkt 2 kpa byłoby dopuszczalne przy założeniu, że organ ustali, iż decyzja z dnia 6 sierpnia 2002 r. nie narusza w sposób rażący prawa innego niż prawo miejscowe (tu przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 kpa). Można przy tym zdaniem WSA bronić także poglądu, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu jest decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) bowiem prawem powszechnie obowiązującym na określonej części terytorium państwa jest plan zagospodarowania przestrzennego. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną z powołaniem się m. in. na treść art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, odmówiło stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji, powołując się na wydane dla spornej inwestycji pozwolenie na budowę (decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r.) i na stanowiący jej załącznik w postaci projektu budowlanego stwierdziło, że na parterze budynku zaprojektowano pomieszczenia dla prowadzenia usług reklamowych. W szczególności w pomieszczeniach tych miały być wykonywane różnego rodzaju plansze reklamowe. Na piętrze budynku zaprojektowano zaś pomieszczenia biurowe z przeznaczeniem pod potrzeby własne i wynajem. W konsekwencji SKO ustaliło, że planowana inwestycja "usług reklamowych (tj. wykonywanie plansz reklamowych)" dotyczyła prac, które nie są uciążliwe i kolizyjne do istniejącej w sąsiedztwie funkcji mieszkalnictwa. W konsekwencji powołując się dalej na treść obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego SKO stwierdziło, że objęte decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zamierzenie inwestycyjne było z treścią tego planu zgodne, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności tej decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. B.- T. i J. T. zarzucili, że powyższa decyzja SKO została wydana bez uwzględnienia wydanego w tej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Nadto powołując się na treść planu zagospodarowania z [...] r. stwierdzili, że zgodnie z tym planem na objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy terenie dopuszczona była jedynie "Adaptacja występujących tam usług rzemiosła i działalności zgodnej z przepisami o ochronie środowiska – bez rozszerzenia działalności". Do działalności takiej nie można zaś zaliczyć zakładu produkcji reklam, poligrafii i ślusarni, jaki w oparciu o tę decyzję funkcjonuje. Tego typu działalność jest bowiem działalnością "uciążliwą, szkodliwą i nie jest usługą podstawową". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy wcześniejszą swoją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podtrzymało w ogólnym zarysie argumentację zawartą w decyzji kontrolowanej. Podniosło, że kwestia zgodności spornej inwestycji z kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy była przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym Wojewoda nie uwzględnił odwołania małżonków T. od wydanego przez Prezydenta B. pozwolenia na budowę. Stwierdziło też SKO, że przyjmując potoczne rozumienie uciążliwości obiektów i urządzeń, objęte sporną decyzją o warunkach zabudowy zamierzenie inwestycyjne nie obejmowało usług szkodliwych dla terenów sąsiednich. Nadto, że plan dopuszczał wprost lokowanie na tym terenie usług bardziej uciążliwych, a mianowicie możliwość realizacji stacji obsługi i warsztatów samochodowych. W skardze do sądu administracyjnego małżonkowie T. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślili, że w oparciu o tę decyzję został wybudowany uciążliwy zakład produkcyjny "[...]" a nie zakład usługowy. Nadto podnieśli, że również na innych sąsiednich działkach prowadzona jest bezprawnie szkodliwa dla ich zdrowia działalność gospodarcza. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że dla oceny legalności objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia ewentualna szkodliwość obecnie prowadzonej na działkach sąsiednich działalności gospodarczych. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący opisali sprawę samowolnych ich zdaniem działań inwestycyjnych i gospodarczych realizowanych przez ich sąsiada J.H. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzje SKO zostały wydane m. in. bez uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w wydanym w tej sprawie przez tutejszy Sąd, a omówionym wyżej, wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/GL 833/11. Zgodnie zaś z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) oceną tą SKO było związane. Jak wynika z tego przepisu ocena ta wiąże również Sąd przy rozpoznaniu niniejszej skargi. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że nie podziela stanowiska SKO, iż objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana dla zamierzenia inwestycyjnego zgodnego z przepisami prawa i ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. WSA przytaczając treść planu zagospodarowania z [...] r. stwierdził (przesądził) też, że zgodnie z nim za zgodną z prawem mogła być uznana jedynie taka decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która ustaliła warunki dla usług podstawowych. Tylko taka bowiem odpowiada wymogom mającego w sprawie zastosowanie art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jakkolwiek w dalszej części wyroku Sąd polecił SKO zająć przy ponownym rozpatrzeniu sprawy stanowisko co do zgodności zamierzenia objętego decyzją o warunkach zabudowy z ustaleniami planu miejscowego to jednocześnie stwierdził, że organ ma to uczynić z uwzględnieniem przytoczonych wyżej stwierdzeń zawartych w przedmiotowym wyroku, które w związku z ich brzmieniem nie mogą być zdaniem Sądu rozumiane inaczej jak przesadzające o niezgodności spornego zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu zagospodarowania. To zaś przesądza w świetle treści art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o jej nieważności, do stwierdzenia której powinno dojść na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa w zw. z art. 46a ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Już tylko z tego powodu obie podlegające kontroli Sądu decyzje SKO podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy p.p.s.a. Nawet gdyby przyjąć, że w poprzednim wyroku Sąd nie przesądził, iż zaistniała podstawa nieważności z art. 156 § 1 pkt 7 kpa w zw. z art. 46a ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę do stwierdzenia nieważności spornej decyzji o warunkach zabudowy powinno dojść przede wszystkim na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Tego typu naruszenie wynika zdaniem Sądu z faktu, że w decyzji tej nie określono w jakikolwiek sposób rodzaju działalności usługowej, która miałaby być prowadzona w budynku, którego decyzja dotyczy, na którą to okoliczność zwrócił również uwagę Sąd w poprzednim wyroku. Rodzaj tych usług nie został też określony we wniosku inwestora z dnia [...] r. Bezwzględny wymóg określenia rodzaju działalności usługowej należy zaś wyprowadzić zdaniem Sądu w tej konkretnej sprawie z treści art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 43 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 104 § 2 i art. 107 § 1 kpa. Organ mógł bowiem wydać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania jedynie po wcześniejszym przesądzeniu, iż nie jest ona sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Było to zaś możliwe w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy jedynie wówczas gdy w decyzji tej określono i bliżej sprecyzowano rodzaj usług dla realizacji których budynek miał być wybudowany. Zgodnie bowiem z obowiązującym planem na objętym decyzją terenie nie były dopuszczone jakiekolwiek usługi ale tylko usługi podstawowe, nieuciążliwe i niekolizyjne do funkcji mieszkalnictwa. Bez jakiegokolwiek określenia rodzaju tych usług i bez sprecyzowania charakteru działalności realizowanej w ich ramach nie może być zdaniem Sądu mowy o przesądzeniu w przedmiocie ich zgodności z planem miejscowym. W konsekwencji bowiem taka decyzja zezwalała na realizację każdego rodzaju usług, a więc również usług sprzecznych z planem. Oznacza to, że przedmiotowa decyzja została wydana z ewidentnym naruszeniem podstawowych wymogów wynikających dla tego rodzaju orzeczeń (z wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego). Przesądza to zdaniem Sądu o tym, że zapadła ona z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co również powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności, o czym orzeknie SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Również z tych względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja SKO podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Zdaniem Sądu brak jest przy tym podstaw do oceny omówionego wyżej braku co do określenia rodzaju działalności usługowej przez pryzmat decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej m. in. na jej podstawie, które to stanowisko prezentuje SKO. Jak już bowiem podkreślono przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania dawała podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie jakiejkolwiek działalności usługowej. Nadto również z wydanego w oparciu o nią pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nie wynika jakiego rodzaju działalność w wybudowanym na podstawie tego pozwolenia budynku miałaby być prowadzona. W szczególności nie wynika to w dostateczny sposób z części opisowej projektu budowlanego w której działalność ta została określona nazbyt ogólnie ("wykonywanie różnego rodzaju plansz reklamowych"), w sposób nie pozwalający nawet zdaniem Sądu na stwierdzenie czy ma mieć ona charakter usługowy czy też produkcyjny. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. a o zasądzeniu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 201, art. 205, art. 209 i art. 211 tej ustawy. SW