II SA/Gl 1134/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w części przekraczającej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych); 2. ustanowić adwokata; 3. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. W dniu [...] r. M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Od skargi tej uiścił wymagany wpis w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc zażalenie na to postanowienie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W urzędowym formularzu wniosku skarżący podniósł, że nie jest w stanie samodzielnie finansować "przywrócenia działania prawa", gdyż nie posiada stałych dochodów. Na skutek wezwań referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku skarżący nadesłał dokumenty obrazujące jego sytuację majątkową oraz rodzinną, z których wynika, iż nie posiada on żadnego majątku, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jedyny dochód jaki uzyskuje skarżący ma charakter nieregularny (tłumaczenia na podstawie umów zlecenia). Skarżący zamieszkuje w budynku mieszkalnym będącym własnością jego rodziców i nie partycypuje w kosztach utrzymania tej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 10 marca 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. M. C. w ustawowym terminie wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego, stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli w świetle art. 245 § 2 ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata , następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpatrując wniosek skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego przez niego wniosku w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika oraz częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Należy mieć bowiem na uwadze, że skarżący nie posiadając stałego dochodu, mimo iż nie pokrywa kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, takich jak media i podatki, to ponosi chociażby minimalne wydatki na żywność, osobiste środki czystości. Nie posiada przy tym żadnych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych, które umożliwiałyby mu pokrycie kosztów związanych z wynagrodzeniem adwokata oraz pełnych kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie terminowe uiszczenie przez skarżącego wymaganego wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł uzasadniało uznanie przez Sąd, iż skarżący jest w stanie uiścić koszty w tej wysokości, a zatem jego wniosek należało uwzględnić częściowo. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Sąd, działając w trybie art. 260 ustawy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy, orzekł jak w sentencji