II SA/Gl 1134/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. w W na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r. nr IFXIV.7840.5.64.2020 w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2022 r., sygn. II SA/Gl 287/22, w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r., znak IFXIV.7840.5.64.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna w K. kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r. uchylona ww. wyrokiem została wydana po rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 19 czerwca 2020 r., znak [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej numer [...] wraz z kablową linią zasilającą, na działce nr ewidencyjny 1, obręb Z. przy [...] w S. W dniu 6 lipca 2023 r. Spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca Spółka"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22. Jako podstawę wznowienia wskazała naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a i art. 142 § 1 p.p.s.a, tj. nieważność postępowania polegającą na pozbawieniu Skarżącej Spółki możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa - braku doręczenia z urzędu odpisu ww. wyroku wraz z uzasadnieniem, a tym samym pozbawienie Skarżącej możliwości zaskarżenia orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej. Jednocześnie zaskarżyła w całości ww. wyrok podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej: "Pr. bud.") w zw. art. 124 ust. 2 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2556) poprzez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię ww. przepisów i uwzględnienie skargi, w sytuacji, gdy decyzja nie naruszała ww. przepisów prawa materialnego, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego i błędnie ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy postępowanie było prowadzone zgodnie z tymi przepisami, a organ prawidłowo ustalił i uzasadnił wyznaczenie obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu oraz związany z nim krąg stron postępowania, - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego i nie przeprowadził oceny wartości dowodowej złożonych przez Spółkę dokumentów prywatnych "Kwalifikacja przedsięwzięcia..." oraz nie zbadał czy inwestycja wymaga uprzednio uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na nieprzeprowadzenie właściwej kontroli sądowej działalności organów administracji, co przejawia się brakiem wskazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dowodów, na podstawie których poczynił odmienne od organów ustalenia co do zasięgu obszaru pola elektromagnetycznego oraz z jakich konkretnie przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że obszar ten nie wykracza poza działkę nr 1, - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej, co polegało na zastosowaniu normy art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. i uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie uchybił przepisom prawa procesowego, a Sąd uchylając decyzję oparł się na nieprawidłowych przesłankach, co przejawia się brakiem wyjaśnienia przez Sąd przyczyn dlaczego spółce M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, - art. 133 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem treści dowodów znajdujących się w aktach sprawy i na podstawie twierdzeń, które nie mają oparcia w dowodach znajdujących się w tych aktach, - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. w zw. z art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie lub ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organ odwoławczy nie dokonał oceny stopnia szkodliwości wpływu stacji bazowej na otoczenie i nie ustalił, gdzie w przypadku danej stacji bazowej, znajdują się obszary dostępne dla ludności i czy inwestycja zachowuje dopuszczalne dla tych obszarów poziomy pól elektromagnetycznych, - art. 28 ust. 2 Pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż M. Sp. z o.o. Holdnig Spółce Komandytowo-Akcyjnej przysługiwał przymiot strony w sytuacji, gdy podmiot ten nie posiadał w sprawie interesu prawnego, - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094), w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ odwoławczy powinien badać stopień szkodliwości wpływu stacji bazowej na otoczenie i ustalić nie tylko pole przekraczające dopuszczalne emisje pól elektromagnetycznych, ale też ustalić jakie wielkości promieniowania będą występować na nieruchomościach stron i będą w "miejscach dostępnych dla ludności" w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonalności zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu podała, że w dniu 4 kwietnia 2023 r. złożyła wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, gdyż orzeczenie nie zostało doręczone Skarżącej z urzędu przez niemal 6 miesięcy od terminu posiedzenia. W odpowiedzi na ww. wniosek w dniu 21 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny poinformował Skarżącą, że sprawa o sygn. akt II SA/Gl 287/22 została prawomocnie zakończona. Jednakże Spółce ww. odpis wyroku nigdy nie został doręczony. Przesyłka pocztowa zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została zarejestrowana pod nr [...]. Na stronie internetowej śledzenia przesyłek Poczty Polskiej nie ma informacji o jej doręczeniu Spółce. Jedyna informacja to data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym [...] w G. w dniu [...] stycznia 2023 r. W aktach sprawy brakuje również zwrotnego potwierdzenia odbioru, dokumentującego imię i nazwisko pracownika Spółki, który miał odebrać korespondencję. Ponadto odpis wyroku z uzasadnieniem najprawdopodobniej został wysłany na nieaktualny adres siedziby Skarżącej, tj. ul. [...] w W., i już z tej przyczyny Skarżąca została pozbawiona możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa, a to art. 67 § 3 p.p.s.a. Zmiana siedziby Spółki została ujawniona w rejestrze przedsiębiorców w dniu 16 listopada 2020 r., postępowanie zostało zainicjowane skargą strony M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna w K. w dniu 17 stycznia 2022 r., natomiast Skarżąca Spółka nie wskazywała w postępowaniu sądowym innego adresu. Podkreśliła, że odpis wyroku z uzasadnieniem nie został doręczony Spółce, a o uprawomocnieniu ww. wyroku Skarżąca otrzymała informację z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, doręczoną w dniu 21 kwietnia 2023 r. Tym samym zdaniem Spółki został zachowany trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Treść orzeczenia Skarżąca poznała poprzez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Ponadto przedstawiła argumentacje na poparcie sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W uzupełnieniu skargi pismem z dnia 20 lipca 2023 r. Skarżąca podniosła zarzut nieważności postępowania, gdyż została pozbawiona możności obrony swoich praw, a to art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 67 § 3 p.p.s.a, art. 91 § 2 p.p.s.a., a także art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niedoręczenie odpisu ww. wyroku wraz z uzasadnieniem, pomimo, że od dnia 16 listopada 2020 r. adresem Skarżącej ujawnionym w KRS jest ul. [...], [...] W., a tym samym na ten adres należało doręczać korespondencję. Zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/23 skarga została skierowana na rozprawę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wskazał, że do dnia wniesienia pisma nie rozpatrzył sprawy znak IFXIV.7840.5.64.2020 w związku z ww. wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 października 2022 r. sygn. II SA/Gl 287/22. Podał, że w przypadku stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania podtrzymuje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 16 lutego 2022 r. Uczestnik postępowania Spółka M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna w piśmie z dnia 4 grudnia 2023 r. wskazała, że zgadza się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt II OZ 662/23, iż odpis wyroku z dnia 5 października 2022 r. z uzasadnieniem został doręczony Spółce w dniu 31 października 2022 r., zatem skarga kasacyjna wniesiona w dniu 6 lipca 2023 r. była spóźniona i podlegała odrzuceniu. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1134/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22. W dniu 15 kwietnia 2024 r. do akt wpłynęło pismo uczestnika – [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R., w którym zwrócono uwagę na uchybienia przepisom, do jakich doszło w związku z wydaniem decyzji przez organ rozpoznający sprawę w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie odnotowania wymaga, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza w drodze wyjątku możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Owa wyjątkowość wyraża się w tym, że wymieniona instytucja przysługuje od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach wskazanych w art. 271-273 p.p.s.a. Stosownie do art. 280 § 1 i art. 281 p.p.s.a. warunkami dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania są: wniesienie jej w terminie oraz oparcie na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 p.p.s.a. Na pierwszym z nich sąd bada pod względem formalnym dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze. Na tym etapie sąd nie bada ani rzeczywistego istnienia podstawy, ani jej trafności, a jedynie fakt jej powołania. Przepis art. 281 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że na rozprawie podlega rozstrzygnięciu przede wszystkim kwestia dopuszczalności wznowienia, co oznacza, iż sąd ocenia, czy termin do złożenia skargi o wznowienie został dochowany a następnie bada, czy faktycznie zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia. W razie ustalenia, że skarga o wznowienie została złożona po terminie lub przesłanka wznowieniowa w rzeczywistości nie istnieje, pomimo powołania się na nią w skardze o wznowienie, sąd skargę powinien odrzucić. Po stwierdzeniu wystąpienia przesłanki wznowieniowej, sąd przystępuje do rozpoznania sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1142/08). Skarżąca Spółka wniesioną do tut. Sądu skargą o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22, oparła na przesłance z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., wskazując, że została pozbawiona możności działania w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym wskutek naruszenia przez Sąd przepisów art. 67 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 1 i art. 142 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Odnotowania wymaga, iż niemożność działania, czyli niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania czynności procesowych. Przy czym, pozbawienie strony możliwości działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, którego dotyczy skarga o wznowienie. Aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. muszą zatem zostać spełnione trzy przesłanki: w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2557/11). O pozbawieniu możności działania można mówić jedynie wówczas, gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej, nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 131/10). W sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. Holding Sp. Komandytowo-Akcyjna w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r. nr IFXIV.7840.5.64.2020, Skarżąca Spółka miała status uczestnika na prawach strony. W postępowaniu administracyjnym była Inwestorem inwestycji objętej zaskarżonym pozwoleniem na budowę. W urządzeniach ewidencyjnych tut. Sądu jako adres Spółki odnotowano adres jej siedziby wynikający z akt administracyjnych sprawy, tj. ul. [...] w W. Podanie wskazanego adresu przez Skarżącą Spółkę na etapie postępowania administracyjnego nie jest w sprawie kwestionowane. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt II OZ 662/23, wskazane działanie Sądu zgodne jest z przejętą powszechnie praktyką wojewódzkich sądów administracyjnych w tym zakresie i nie narusza przepisów prawa, w tym wskazywanego w skardze art. 67 § 3 p.p.s.a. Przepis ten określa reguły doręczania pism sądowych m.in. dla spółek prawa handlowego, nakazując dokonywanie doręczeń na adres siedziby tego podmiotu podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Dokonując oceny skuteczności doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie sposób pominąć także regulacji zawartej w art. 70 p.p.s.a., zgodnie z którą strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego, lub siedziby (§ 1). W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (§ 2). Nieuzasadnione pozostaje zatem stanowisko Skarżącej, iż Sąd winien ustalać samodzielnie aktualny na datę wniesienia skargi, adres siedziby Spółki będącej uczestnikiem postępowania, korzystając z danych umieszczonych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jak wynika z akt sądowych sprawy prowadzonej pod sygn. II SA/Gl 287/22, przy pierwszej korespondencji zawierającej doręczenie odpisu skargi i odpowiedzi na skargę poinformowano strony, w tym Spółkę (pismo z 12 kwietnia 2022 r., karta nr 41-42 akt sądowych), o wynikającym z art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a. obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu oraz skutkach jego niedopełnienia. Przesyłkę tę doręczono Spółce na adres siedziby przy ul. [...] w W. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przysyłki (karta nr 43 akt sądowych) znajduje się datownik "wpłynęło" z datą "19.04.2022", a odbiór przesyłki pokwitowała własnoręcznym podpisem N. K., dodatkowo wskazana na pieczęci imiennej jako "Młodszy Specjalista ds. Administracyjnych". Na ten sam adres siedziby, tj. ul. [...] w W. doręczano później Spółce dalszą korespondencję w sprawie: odpis pisma z dnia 29 kwietnia 2022 r. (przy piśmie przewodnim z dnia 7 czerwca 2022 r., karta nr 88 akt sądowych), odpis postanowienia z dnia 4 lipca 2022 r. (przy piśmie przewodnim z dnia 5 lipca 2022 r., karta nr 104 akt sądowych) i zawiadomienie o rozprawie (pismo z dnia 19 sierpnia 2022 r., karta nr 127 akt sądowych). Wszystkie trzy przesyłki zostały również odebrane przez N. K., opatrzone jej podpisem i pieczęcią imienną oraz dodatkowo datownikiem "Wpłynęło do Kancelarii P. Sp. z o.o." (zwrotne potwierdzenie odbioru: karty nr 91, 110 i 149 akt sądowych). Po doręczeniu ww. przesyłek, także pierwszej zawierającej pouczenie o treści art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., Spółka nie kwestionowała faktu otrzymania korespondencji, jak też nie poinformowała Sądu, że adres siedziby przy ul. [...] w W. jest nieaktualny (i to od niemal dwóch lat) ani nie wskazała innego adresu do doręczeń. W tej sytuacji uznać należało, że Spółka została skutecznie pouczona o obowiązku zawiadamiania Sądu o zmianie siedziby oraz skutkach jego niedopełnienia. Skoro Spółka podnosi, że adres jej siedziby przy ul. [...] w W. był nieaktualny od 16 listopada 2020 r., kiedy to ujawniono w rejestrze przedsiębiorców zmianę tego adresu na ul. [...] w W., to obowiązkiem Spółki było zawiadomienie Sądu o prawidłowym, aktualnym adresie - stosownie do art. 70 § 1 p.p.s.a. Takiej informacji w aktach niniejszej sprawy brak. W tej sytuacji konsekwentne odbieranie korespondencji wysyłanej na znany Sądowi adres siedziby Spółki należy odczytywać jako zgodę adresata na takie kierowanie korespondencji. Jak wyjaśnił Naczelny Sad Administracyjny, w sytuacji, gdy uczestnik postępowania będący spółką prawa handlowego został skutecznie pouczony o treści art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a. a w toku postępowania sądowego odbierał korespondencję wysyłaną na adres siedziby ustalony na podstawie akt administracyjnych sprawy i nie wskazywał jednocześnie, iż adres ten uległ zmianie ani nie podał innego adresu do doręczeń, to Sąd nie ma podstaw do podważania prawidłowości dokonywanych w ten sposób doręczeń i ustalania, czy znany mu adres siedziby spółki jest nadal aktualny w świetle danych ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Odpis wyroku z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22 z uzasadnieniem został doręczony Spółce (z urzędu) również na adres przy ul. [...] w W. (karta nr 127 akt sądowych), co Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie Skarżącej Spółki na postanowienie tut. Sądu z dnia 5 września 2023 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, uznał za działanie prawidłowe. Zgodnie z treścią pozostającego w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku z dnia 5 października 2022 r. z uzasadnieniem (karta nr 185 akt sądowych), powyższą przesyłkę o wskazanym numerze nadawczym adresowaną do Spółki na adres przy ul. [...] w W. odebrała w dniu 31 października 2022 r. M. D. Na dokumencie tym widnieje również datownik "Wpłynęło do Kancelarii P. Sp. z o.o." z ww. datą. Brak jest zatem przesłanek do uznania, że dokument ten nie stanowi dowodu potwierdzenia odbioru w dniu 31 października 2022 r. przedmiotowej przesyłki przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Należy zauważyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym (m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2174/09, z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I FZ 6/16, z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1217/16). Dokument ten jest wynikiem rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania operatora pocztowego. Stanowi on o domniemaniu istnienia oryginału tego dokumentu świadczącego o doręczeniu przesyłki we wskazanym dniu i wskazanej osobie. W związku z powyższym znajdujący się w aktach sprawy duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru kierowanej do Spółki przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem stanowi dowód stwierdzający w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w dniu 31 października 2022 r. Powyższe ustalenie nie zostało skutecznie podważone ani w treści złożonego zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 5 września 2023 r, sygn. akt II SA/Gl 287/22 odrzucającego skargę Skarżącej Spółki od wyroku z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II S/Gl 287/22, ani też w treści złożonej skargi o wznowienie. Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji ani dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że osobiste pokwitowanie odbioru przedmiotowej przesyłki przez osobę upoważnioną przez Spółkę jest co najmniej wątpliwe. Twierdzenie o braku dowodu doręczenia Spółce odpisu wyroku z uzasadnieniem jest wyrazem niezaznajomienia z aktami tej sprawy, na co zwrócił wyraźnie uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej postanowieniu. Wbrew ocenie Skarżącej Spółki dowodem, że przedmiotowa przesyłka nie została doręczona Spółce, nie jest informacja znajdująca się na stronie internetowej Poczty Polskiej Tracking - śledzenie przesyłek (wydruk przedłożony przez stronę – karta nr 253). Wydruk z takiej informacji nie ma waloru dokumentu urzędowego i nie obala domniemania prawdziwości duplikatu znajdującego się w aktach sprawy. Uwzględniając w pełnym zakresie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt II OZ 662/23, Sąd stwierdził, iż Skarżąca uchybiła terminowi na wniesienie skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22. Strona o zapadłym orzeczeniu oraz jego uzasadnieniu dowiedziała się w dniu ich doręczenia tj. 31 października 2022 r., natomiast skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 6 lipca 2023 r. Skoro termin wniesienia skargi o wznowienie nie został dochowany, co powoduje konieczność odrzucenia skargi, to zarzuty skargi skierowanego względem prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22 nie mogły być przedmiotem merytorycznych rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniesioną skargę o wznowienie postępowania. Jednocześnie w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, na skutek którego to naruszenia Skarżąca Spółka miałaby zostać pozbawiona możliwości działania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi o wznowienie stosownie do treści art. 281 zd. 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.