II SA/Gl 1136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na akt Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wjazd oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. H. K. zamieszkała w J. przy ul. [...] wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Z. o zezwolenie na wjazd samochodem na odcinek ścieżki spacerowo-rowerowej na odcinku Z. M. Wniosek swój uzasadniła koniecznością dojazdu do swej nieruchomości oraz dowozu dzieci do szkoły. Pismem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Z. odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Wskazał, że zgodnie z pkt 16 "Regulaminu wydawania i użytkowania zezwoleń upoważniających do wjazdu pojazdami silnikowymi na ścieżki spacerowo-rowerowe znajdujące się na obszarze Gminy Z." przyjętego zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r., organ ma prawo odmówić wydania zezwolenia m.in. w przypadku stwierdzenia braku istnienia podstawy do wydania zezwolenia. Zgodnie zaś z pkt 13 Regulaminu zezwolenia długoterminowe wydaje się w sytuacjach, które mają charakter cykliczny takich jak: dojazd do miejsca zamieszkania, lasów i pól w celu wykonywania prac polowych, remontów i napraw. W przypadku wnioskodawcy stwierdzono brak istnienia podstawy do wydania zezwolenia. Dojazd do działki nr 1 położonej w J. tj. posesji położonej przy ul. [...] jest bowiem możliwy ulicą [...], lub [...] i dalej ulicą [...] w J. Do pisma został dołączony załącznik mapowy obrazujący możliwy dojazd do nieruchomości położonej przy ul. [...] Skargę na ten akt do tutejszego Sądu złożyła H. K. zarzucając organowi naruszenie art. 16 i 13 Regulaminu wydawania i użytkowania zezwoleń upoważniających do wjazdu pojazdami silnikowymi na ścieżki spacerowo-rowerowe znajdujące się na obszarze Gminy Z. w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 i 8 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 16 Regulaminu, organ ma prawo odmówić wydania zezwolenia między innymi w następujących przypadkach: - korzystania z uprzednio wydanego zezwolenia niezgodnie z jego przeznaczeniem i ustaleniami, - stwierdzenia braku istnienia podstawy do wydania zezwolenia, - uznania przez organ, że podany w uzasadnieniu wniosku cel wjazdu jest nieprawdziwy bądź nieaktualny, - negatywnej opinii organów kontrolnych (Policji, Straży Miejskiej) - dotyczącej użytkowania wcześniej wydanych Zezwoleń, - jeżeli wniosek jest niekompletny i nie zawiera wszystkich danych. W ocenie H. K. w sprawie nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek. Ponadto Burmistrz Miasta i Gminy Z. nie wyjaśnił w żaden sposób dlaczego odmówił wydania zezwolenia na wjazd na ścieżkę spacerowo-rowerową. Dla przedmiotowego odcinka trasy zostało wydanych już 34 zezwolenia stałe. Jednocześnie H. K. wskazała, iż otrzymała takie zezwolenie od Wójta Gminy N. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie z kolei do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 powołanego przepisu). W myśl natomiast art. 146 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego aktu uznać należy, iż nie naruszył on prawa, a tym samym wniesiona skarga nie może zostać uwzględniona. W ocenie Sądu rozpoznając wniosek skarżącego organ poprawnie odmówił jego uwzględnienia, nie wykraczając poza granice dopuszczalnego uznania administracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że wnioskując o zezwolenie na wjazd na odcinek Z.-M. ścieżki spacerowo-rowerowej skarżąca jako jedyny powód swego żądania podała konieczność dojazdu do swej nieruchomości (dowozu dzieci do szkoły). Zatem prawidłowo Burmistrz Miasta i Gminy Z. "uznał, że nie może udzielić wnioskowanego zezwolenia albowiem dojazd do posesji położonej przy ul. [...] jest możliwy ulicą [...] lub ulicą [...] bądź ulicą [...] i dalej ulicą [...] w J. Nie ma tym samym żadnych podstaw do udzielenia zezwolenia na przejazd długim odcinkiem ścieżki rowerowo-spacerowej. Wbrew twierdzeniom skargi motywy organu zostały wyłuszczone jasno i klarownie. Stosownie do art. 16 Regulaminu, o którym mowa powyżej, organ ma bowiem prawo odmówić wydania zezwolenia m.in. w przypadku stwierdzenia braku istnienia podstawy do wydania zezwolenia. Oczywistym jest zaś, że przez ww. podstawy rozumieć należy szczególne okoliczności uzasadniające wjazd na teren, który przed ruchem samochodowym winien być chroniony. Żadnych okoliczności takich skarżąca we wniosku nie wykazał. W ocenie składu orzekającego stanowisko organu jest przekonujące i logiczne. Nie wykazano w skardze bowiem ażeby dojazd wskazanymi wyżej ulicami (z pominięciem ścieżki pieszo-rowerowej, nie był możliwy. A w praktyce jedynie taka okoliczność uzasadniałaby wydanie zezwolenia na korzystanie ze wspomnianego ciągu. Takie zezwolenie może być bowiem wydawane w wyjątkowych przypadkach, gdyż jego przeznaczeniem nie jest ruch samochodów osobowych. Zdaniem Sądu odmawiając udzielenia wnioskowanego zezwolenia organ nie wykroczył tym samym poza granice dopuszczalnego uznania administracyjnego. Sąd nie podziela w konsekwencji sformułowanych w skardze zarzutów. Jak to już bowiem powyżej wskazano brak szczególnych okoliczności (podstaw) motywujących wniosek, które to okoliczności wykazywałyby nadrzędność interesu skarżącej nad interesem zbiorowości pieszych i rowerzystów, mógł stanowić przesłankę uzasadniającą odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Obszerne w tej mierze uzasadnienie organu, wbrew twierdzeniom skargi, jest wyczerpujące i przekonująco wyjaśnia powody odmowy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.