II SA/Gl 1138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie wpisu dat dokonanych w prawie jazdy w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej SKO w B.) stwierdziło niedopuszczalność odwołania od "dat ważności uprawnień do prowadzenia pojazdów kat. A, B, C, BE, CE, które zostały zmienione przy wymianie prawa jazdy w lutym 2014 r. Postanowienie to zostało doręczone A. S. w dniu [...] r. w drodze tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Przewiduje on, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (a więc do rąk adresata, dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W takim przypadku zawiadamia się o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Wobec niezastania adresata doręczyciel dokonał tzw. awizacji przesyłki w dniu 6 maja 2014 r., następnie wobec braku jej odbioru nastąpiła jej druga awizacja tj. dnia 14 maja 2014 r. W związku z nieodebraniem przedmiotowej przesyłki do dnia 20 maja 2014 r., w dniu 21 maja 2014 r. zwrócono ją nadawcy (tj. SKO w B.). W dniu 4 sierpnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. S. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie SKO. Jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżący pracuje jako kierowca i jego praca związana jest z wyjazdami zagranicznymi. Z uwagi na wyjazd za granicę nie był w stanie odebrać zaskarżonego postanowienia. Po powrocie do kraju w dniu 30 lipca 2014 r. zgłosił się do SKO w B. i dopiero wtedy odebrał przedmiotowe postanowienie. Powyższa okoliczność uniemożliwiała skarżącemu złożenie skargi w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powłanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w ustawowym siedmiodniowym terminie. Sąd przyjął bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 30 lipca 2014 r., tj. z chwilą zwrócenia się do organu i odebrania zaskarżonego postanowienia. Dokonując z kolei analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu nie miała charakteru nagłego. Nie można bowiem uznać, że praca poza granicami kraju miała taki charakter. Należy podkreślić, że wina w uchybieniu terminu oceniana jest przy zastosowaniu kryterium należytej staranności, którą powinna zachować strona postępowania sądowego. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Strona wyjeżdżająca za granicę winna zadbać należycie o swoje interesy. Pobyt za granicą związany z pracą był do przewidzenia i przy dołożeniu należytej staranności pozwalał na podjęcie działań zapobiegających uchybieniu terminu do wniesienia skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II FZ 263/13, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przede wszystkim zdaniem Sądu, skarżący mając świadomość utrudnień mogących wyniknąć z jego wyjazdu za granicę, winien podjąć czynności zmierzające do zabezpieczenia jego interesów w kraju, w szczególności ustanowić pełnomocnika do prowadzenia jego spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ewentualnie pełnomocnika do doręczeń, który byłby upoważniony do odbioru korespondencji. Taka zapobiegliwość umożliwiłaby mu dochowanie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższych okoliczności Sąd nie dostrzegł zatem na gruncie niniejszej sprawy niezależnych od skarżącego i niemożliwych do pokonania przeszkód, które usprawiedliwiałyby niedochowanie terminu do złożenia skargi i uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. Wobec czego należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.